Phuket Karate Center by ThamyZhang

เรื่องเก่าเล่าใหม่ EP.11 บาดเจ็บ

การฝึกของผมยังคงดำเนินไปในรูปแบบเดิม นอกจากการฝึกผลักมือ รำมวยไทเก็ก ฝึกมวยจีน เรียนหนังสือ และซ้อมคาราเต้ในทุกๆ วัน ชีวิตประจำวันของผมก็ไม่ได้ต่างไปจากนี้สักเท่าไหร่
​จะแตกต่างก็ตรงช่วงเวลาการฝึกที่มักมีอะไรแปลกใหม่เข้ามา เช่น มีคนมาขอท้าสู้บ้าง ท้าผลักมือบ้าง ซึ่งผมกับเพื่อนมักจะเป็นเหมือนด่านหน้าของสำนักที่คอยรับมือคนเหล่านี้ เหมือนที่เคยเล่าไปในตอนที่แล้ว
​มีอยู่ครั้งหนึ่ง คณะศิษย์ของอาจารย์เอี๋ยวได้รับเชิญให้ไปสอนทหารราชองครักษ์ โดยโจทย์ของการฝึกครั้งนี้คือ "การต่อสู้ด้วยมือเปล่าในระยะประชิดและการจับกุม" ซึ่งผมเป็นหนึ่งในคณะวิทยากร 5 คนที่ไปร่วมสอน

​ในระหว่างการฝึก ขณะที่วิทยากรแต่ละท่านรวมถึงตัวผมกำลังเดินแนะนำตามกลุ่มต่างๆ มีทหารนายหนึ่งแอบย่องมาจากด้านหลัง แล้วพุ่งเข้ามาต่อยใส่ใบหน้าผมโดยไม่ทันให้ตั้งตัว! แต่ด้วยสัญชาตญาณและประสาทสัมผัสที่ฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ร่างกายตอบสนองไปเองทันที ผมปัดหมัดและทุ่มทหารนายนั้นลงกับพื้นด้วยท่า "งูขาวแลบลิ้น" (白蛇吐信 - bái shé tǔ xìn / ไป่เสอถู่ซิ่น)

​เมื่อทุ่มลงไปแล้ว มือผมยังคงล็อคจับกุมแขนของเขาไว้เพื่อพันธนาการไม่ให้ขยับ แต่ทหารนายนี้ยังไม่ยอมแพ้ พยายามฝืนความเจ็บลุกขึ้นมาสู้ต่อ แม้ผมจะทำท่าชกแล้วหยุดให้เห็นหลายครั้งว่าสามารถออกหมัดเข้าหน้าได้ตลอดเวลา แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุด จนกระทั่งผมต้องใช้เข่ากดน้ำหนักลงบนใบหน้า เขาถึงทนความเจ็บไม่ไหวและร้องยอมแพ้ในที่สุด
​หลังจบเรื่อง เขาจึงสารภาพว่าได้รับคำสั่งมาให้ลองดีเพื่อพิสูจน์ฝีมือของวิทยากรว่าจะรับมือได้จริงหรือไม่ และเหตุผลที่เลือกโจมตีใส่ผม คงเพราะผมดูผอมบางและเรียบร้อยที่สุดในกลุ่มกระมัง... การฝึกทหารราชองครักษ์ครั้งนี้ใช้เวลาประมาณ 1 เดือน (เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์) และผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

​ต่อมาในช่วงที่ผมเรียนจบกลับมาจากประเทศจีนและกำลังว่างงาน ผมได้แบกเป้เดินทางท่องเที่ยวแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ภาคอีสาน) ซึ่งตรงกับช่วงทัวร์นาเมนต์แข่งขันกีฬาคาราเต้ในรายการกีฬาแห่งชาติ ผมต้องเดินสายเป็นกรรมการตัดสินตามจังหวัดต่างๆ โดยมีภาคอีสานเป็นเป้าหมายสุดท้าย
​ผมพักอยู่ที่จังหวัดขอนแก่นเป็นเวลา 1 สัปดาห์ ก่อนจะเดินทางต่อไปบ้านพ่อที่จังหวัดหนองคาย ในระหว่างที่อยู่ขอนแก่น นอกจากตัดสินกีฬาแล้ว ผมยังมีโอกาสได้ร่วมซ้อมยูโดและช่วยสอนคาราเต้ด้วย
​แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดซึ่งทำให้ร่างกายของผมเปลี่ยนไปตลอดกาลก็เกิดขึ้น...

​หลังจากนั่งรถเดินทางและแบกเป้เดินอยู่นาน กระเป๋าคู่ใจซึ่งเป็นเป้สะพายหลังใบใหญ่ที่มีเหล็กดามช่วยประคองหลังเกิด "งอผิดรูป" โดยไม่ทราบสาเหตุ มันส่งผลให้กล้ามเนื้อหลังของผมต้องรับภาระหนักมากจนเกิดการอักเสบ แต่ความเจ็บปวดในตอนนั้นก็ยังพอทนได้

​ทว่าความซวยที่แท้จริงเกิดขึ้นในคลาสมือใหม่ของพยาบาล ขณะกำลังฝึกเข้าท่าทุ่มข้ามไหล่ เซโออินาเงะ (Seoi Nage) ผมได้จับคู่กับบุรุษพยาบาลท่านหนึ่งซึ่งสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ด้วยความเป็นมือใหม่ ผนวกกับรูปร่างที่สูงใหญ่และกำลังที่เยอะ ทำให้จังหวะดีดตัวทุ่มค่อนข้างรุนแรง ตัวผมลอยลอยขึ้นและถูกปล่อยออกไป ผมล้มตบเบาะ (อุเคมิ) บนเบาะตามปกติ แต่ทันใดนั้น บุรุษพยาบาลกลับเสียหลักล้มทับลงมาบนตัวผมซ้ำ ในจังหวะที่ผมกำลังจะยันตัวลุกขึ้นพอดี!

​กึ๊ก!

​เสียงดังสนั่นขึ้นกลางแผ่นหลัง อาการปวดระบมพุ่งสูงขึ้นทันทีจนกล้ามเนื้อหลังขยับไม่ได้ กระดูกสันหลังของผมเคลื่อน! ส่งผลให้ไม่สามารถก้มตัวได้เลย แม้เวลาผ่านไปจนกล้ามเนื้อหายอักเสบแล้ว ทุกครั้งที่ก้มตัว กระดูกจะไปเบียดแทงกล้ามเนื้อจนเจ็บระบมขึ้นมาใหม่ การยืน เดิน นั่ง หรือนอนที่นานเกินไปกลายเป็นเรื่องทรมาน แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังไม่ใช่อุปสรรคใหญ่โตอะไรสำหรับการฝึกซ้อมของผม มีเพียงความรำคาญจากอาการอักเสบที่เกิดขึ้นซ้ำๆ เท่านั้น
​จนกระทั่งผ่านไปเกือบ 1 ปี...

​เช้าวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดเมื่อยที่รุนแรงกว่าทุกครั้ง กล้ามเนื้อตึงเกร็งไปทั้งตัวจนไม่สามารถยืดเหยียดได้ตามปกติ
​ช่วงอาทิตย์แรก ผมยังคิดว่าคงเป็นแค่ อาการกล้ามเนื้ออักเสบธรรมดา เดี๋ยวก็คงหาย เพราะการยืดเส้นยืดสายและออกกำลังกายยังช่วยกระตุ้นเลือดลมให้เบาสบายขึ้นได้ชั่วคราว ผมจึงพยายามใช้ชีวิตและซ้อมมวยตามปกติ

​แต่แล้ว อาการกลับแย่ลงเรื่อยๆ จนถึงขั้นสุด...
​ร่างกายตึงเกร็งไปหมดทั้งตัว แขนและขาเริ่มอ่อนแรงและชา มีอาการหน้ามืดบ่อยครั้ง ที่หนักที่สุดคือกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นสูญเสียความยืดหยุ่นโดยสิ้นเชิง ผมไม่สามารถยืนตัวตรง ไม่สามารถก้มโค้ง และไม่สามารถนั่งหลังตรงได้เลย ท่านั่งเดียวที่ทำได้ คือการนั่งเอนหลัง 45 องศาคล้ายเก้าอี้ปรับนอน
​การเดินไม่สามารถก้าวขายาวได้ และทุกการ ยืน เดิน นั่ง หรือนอน หากอยู่นิ่งเกิน 5 นาที อาการตึงและชาจะกำเริบหนักจนปวดเสียวลึกเข้าไปถึงกล้ามเนื้อและกระดูก

​หากนึกไม่ออกว่าทรมานแค่ไหน... ลองนึกถึงความรู้สึกตอนนั่งขัดสมาธินานๆ จนขาชาถึงขีดสุด แล้วมีความปวดเสียววิ่งแทงเข้าไปในกระดูก นั่นคือสิ่งที่ผมต้องเจอตลอดเวลา ทุกๆ 5 นาที

​ลองคิดดูว่าช่วงเวลานอนหลับจะทรมานขนาดไหน? ทุกคืนผมต้องสะดุ้งตื่นไม่ต่ำกว่า 10 ครั้งเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว ต้องคอยพลิกตัวไปมาระหว่างนอนตลอดทั้งคืน ผมต้องทนทรมานอยู่กับสภาพนี้ ควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตประจำวัน ซ้อมคาราเต้ และสอนมวยไปอีกหลายเดือน

​ผ่านไป 2 เดือน อาการเริ่มไม่ดีขึ้น แขนขาอ่อนแรงหนักจนถึงขั้นที่ว่า ถ้าไม่ได้ยืดเส้น warm-up ก่อน จะไม่สามารถยกแขนหรือใช้แรงแขนได้เลย แค่เดินขึ้นบันไดครึ่งชั้นก็ทรมานแทบขาดใจ ผมจึงตัดสินใจไปพบแพทย์

​แพทย์ที่ผมไปพบเป็นหมอแผนจีน ในสังคมคนจีนในไทยเราจะเรียกหมอ หมอดู ครู ผู้รู้ด้วยคำเดียวกันตามภาษาจีนแต้จิ๋วว่า ซินแซ (先生 - xiān sheng / เซียนเซิง) ที่รักษาด้วยการฝังเข็ม นวด และใช้ยาสมุนไพร
​ซินแสเริ่มจากตรวจจับชีพจร ซึ่งก็พบว่าปกติ ดี จึงเปลี่ยนมาใช้วิธีการนวดไล่ตั้งแต่แขน หลัง และขา เพื่อหาจุดติดขัด การนวดช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดีขึ้นจนผมรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงขั้นเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียที่สะสมมานาน
​ผ่านไปกว่า 1 ชั่วโมง ซินแสยังคงหาสาเหตุไม่พบ และปรารภว่า "แปลกมาก เคสนี้ไม่เคยเจอมาก่อน ถือว่าท้าทายมาก" ก่อนจะบอกว่าเหลืออีกเพียงจุดเดียวที่ยังไม่ได้เช็ก นั่นคือ บริเวณสะโพก

​ซินแสเริ่มใช้นิ้วและศอกลงน้ำหนักนวดบริเวณก้น ทันทีที่ศอกกดลงบนกล้ามเนื้อ ผมถึงกับร้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวด! ซินแสตกใจและถามว่าเจ็บมากไหม เมื่อผมยืนยันว่าเจ็บมาก ซินแสจึงบอกว่าพอจะเดาสาเหตุได้แล้ว และขอให้นวดรักษาบริเวณก้นซ้าย สะโพกซ้าย และขาซ้าย ต่ออีกเกือบ 30 นาที
​"ลองลุกขึ้นยืดขาดูสิว่าเป็นอย่างไรบ้าง" ซินแสบอกหลังนวดเสร็จ

​เมื่อผมลองยืดเส้นดู ถึงกับดีใจจนพูดไม่ออก! ขาซ้ายสามารถยืดเหยียดได้เกือบเป็นปกติโดยไม่มีอาการตึงเจ็บเลย ซินแสจึงอธิบายว่า:

​"อาการนี้คือ สลักเพชรจม (Piriformis Syndrome) แต่ของคุณรุนแรงกว่าคนทั่วไปมาก เพราะกล้ามเนื้อเกร็งตัวจนไปกดทับเส้นประสาทและเส้นเลือดอย่างหนัก ทำให้เลือดไม่ไหลเวียนไปเลี้ยงส่วนต่างๆ จนเกิดอาการชา แขนขาอ่อนแรงคล้ายอัมพฤกษ์ และปวดร้าวลึกถึงกระดูก"

​เพื่อเป็นการยืนยันการวินิจฉัย ซินแสได้เปลี่ยนมาใช้วิธี "ฝังเข็ม" ที่ขาข้างขวาแทนการนวด ซึ่งหลังจากฝังเข็มไว้ประมาณ 30 นาที ผลลัพธ์ก็ออกมาน่าพอใจ ขาขวากลับมาขยับได้สะดวกไม่ต่างจากขาซ้าย

​หลังเสร็จสิ้นการรักษาในวันนั้น ผมมีความรู้สึกเหมือนได้ "เปลี่ยนร่างกายใหม่" ทันที หลังจากนั้นผมยังคงไปรักษาด้วยการนวดและฝังเข็มต่อเนื่องอีก 2-3 ครั้ง ร่างกายก็กลับมาเป็นปกติ

​ตลอดช่วงเวลาที่ต้องเผชิญกับภาวะอัมพฤกษ์ชั่วคราวนี้ ผมยังคงซ้อมคาราเต้และรำมวยจีนตามปกติ แม้จะทำท่าทางได้ไม่สมบูรณ์เพราะความปวดและไร้เรื้อแรง แต่ผมไม่เคยแสดงความอ่อนแอหรือความเจ็บปวดให้ใครเห็นเลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงอาการหอบหนักๆ เท่านั้นที่พอจะสังเกตเห็นได้

​ตลอดระยะเวลา 6-7 ปีที่ผ่านมาจนถึงปี 2020 แม้แต่คนในครอบครัว พ่อแม่ หรือพี่น้อง กิจวัตรและเรื่องราวอัมพฤกษ์ในครั้งนี้ก็ไม่เคยมีใครรับรู้มาก่อน มีเพียงตัวผมและซินแสเท่านั้น... จนกระทั่งผมเพิ่งมาเล่าความจริงให้ทุกคนฟังเมื่อช่วงที่โควิด-19 ระบาดหนักในปี 2020 ที่ผ่านมานี่เอง
​
​Old Stories Retold EP.11: Injury

​My training routine remained largely the same. Aside from practicing push hands, Tai Chi, Chinese martial arts, attending school, and training in Karate every day, my daily life was quite predictable.

​What differed were the unexpected occurrences during training sessions. Occasionally, challengers would stop by to test their skills or try push hands. As mentioned in the previous episode, my friend and I served as the front line of the school, stepping up to handle these visitors.
​On one occasion, Master Yew’s disciples were invited to instruct the Royal Guard. The training focus was "Close-Quarters Hand-to-Hand Combat and Arrest Techniques." I was selected as one of the five instructors for this assignment.
​During a practice session, as the instructors were circulating to guide different groups, a soldier sneaked up behind me and launched a sudden punch directly at my face! Driven by instinct and years of conditioned reflexes, my body reacted instantly. I parried his punch and threw him to the ground using the technique "White Snake Spits Tongue" (白蛇吐信 - Bái Shé Tǔ Xìn).

​Even on the ground, I kept his arm locked in a joint hold to restrain him. However, the soldier refused to yield and tried to push through the pain to get back up. Although I feigned multiple strikes to demonstrate that I could hit his face at any second, he kept resisting. Ultimately, I had to pin his face down with my knee, at which point the pain forced him to submit.

​Afterward, he confessed that he had been ordered to test us to see if the instructors could handle a real attack. He admitted to choosing me simply because I looked like the thinnest and most gentle member of the group... The training program for the Royal Guard lasted about a month (Saturdays and Sundays only) and concluded smoothly.
​Later, after graduating and returning from China, I was temporarily unemployed. I decided to backpack through the Northeastern region (Isan) of Thailand, which coincided with the Karate tournament at the National Games. I traveled across various provinces serving as a judge, with Isan as my final destination.

​I stayed in Khon Kaen for a week before heading to my father's house in Nong Khai. During my stay in Khon Kaen, besides refereeing, I had the opportunity to practice Judo and assist in teaching Karate.
​It was during this period that an unexpected event permanently altered my body...
​After long hours of traveling on buses and walking with a heavy load, the internal metal frame designed to support the back of my trusty backpack inexplicably bent out of shape. This placed an immense strain on my lower back muscles, causing severe inflammation. At the time, the pain was still manageable.

​The real disaster struck during a beginner's class for nurses while practicing the shoulder throw, Seoi Nage. I was paired with a male nurse who stood nearly 190 cm tall. Being a novice, combined with his imposing height and raw strength, his explosive momentum during the throw was overly aggressive. I was launched into the air and released. I performed a standard breakfall (ukemi) on the mat, but as I was pushing myself back up, the nurse lost his balance and collapsed heavily right on top of me!

​Crack!

​A loud snap echoed from the middle of my back. Instantly, a wave of excruciating pain paralyzed my back muscles—I had displaced a spine vertebra! I couldn't bend forward at all. Even after the initial muscle inflammation subsided, every attempt to bend down caused the bone to press against the muscle, reigniting the sharp pain. Standing, walking, sitting, or lying down for too long became pure agony. Yet, I refused to let it halt my training, treating it merely as a recurring, annoying inflammation.

​Until nearly a year later...
​One morning, I woke up with an overwhelming soreness unlike anything I had felt before. My muscles were so stiff that I couldn't stretch at all.

​During the first week, I assumed it was just a severe muscle flare-up that would pass. Stretching and physical activity temporarily stimulated blood circulation and brought brief relief, so I pushed through my routine and martial arts training as usual.

​However, my condition rapidly deteriorated to an extreme state...

​My entire body became completely rigid, my limbs grew weak and numb, and I frequently felt dizzy. Worst of all, my muscles and tendons lost all elasticity. I couldn't stand straight, bend down, or sit upright. The only usable posture was reclining backward at a 45-degree angle, similar to a lounge chair.
​I could only take short, shuffling steps. Staying still in any position—standing, walking, sitting, or lying down—for more than five minutes triggered intense tightness and numbness that shot deep into my muscles and bones.

​To imagine the severity of the pain, picture the extreme numbness you feel after sitting cross-legged for hours, combined with a sharp, piercing pain throbbing inside your bones. That was my reality every five minutes.
​Sleeping was a nightmare. I woke up over ten times every single night, unable to bear the pain, constantly tossing and turning. I endured this agony daily while managing my routine, practicing Karate, and teaching martial arts for several months.

​After two months without improvement, the weakness in my limbs progressed to the point where I couldn't raise or use my arms without a thorough warm-up. Walking up half a flight of stairs was agonizing. Realizing something was deeply wrong, I decided to seek medical help.

​I visited a Chinese medicine practitioner—commonly referred to in Thai-Chinese culture by the Teochew term Sin Seh (先生 - Xiān Sheng), denoting a doctor, master, or expert. His treatment methods relied on acupuncture, massage, and herbal medicine.
​The Sin Seh began by checking my pulse, which appeared normal. He then transitioned to massage therapy, tracing down my arms, back, and legs to locate any blockages. The massage improved my blood circulation so much that I felt a profound sense of relief and fell asleep from accumulated exhaustion.
​After more than an hour, the Sin Seh was still puzzled. "Very strange. I've never encountered a case like this before—it's quite a challenge," he noted, adding that only one area remained unchecked: the gluteal region.

​He began applying pressure using his fingers and elbows to my buttocks. The moment his elbow pressed into the deep muscle, I gasped in excruciating pain! Shocked, he asked if it hurt that badly. When I confirmed it did, he smiled, realizing he had identified the issue. He continued massaging my left buttock, hip, and leg for another 30 minutes.

​"Try getting up and stretching your leg now," he said when he finished.

​When I stretched, I was speechless with joy! My left leg could extend almost fully without any tightness or pain. The Sin Seh explained:
​"You have a severe case of Piriformis Syndrome (Salak Phet Jom). In your case, it's exceptionally severe because the hyper-contracted muscle was heavily compressing your nerves and blood vessels. This cut off circulation, leading to numbness, limb weakness mimicking temporary paralysis, and deep, bone-piercing pain."
​To confirm his diagnosis, he performed acupuncture on my right leg instead of massage. After 30 minutes with the needles inserted, the result was equally remarkable—my right leg regained its mobility just like the left.

​Leaving the clinic that day, I felt as though I had been given a new body. Following two or three subsequent sessions of massage and acupuncture, I made a complete recovery.
​Throughout the months of enduring this temporary paralysis, I never stopped practicing Karate or Tai Chi. Although my movements were far from perfect due to the intense pain and weakness, I never showed a single sign of vulnerability or distress to anyone. The only clue was my heavy breathing during workouts.

​For six to seven years—up until 2020—not even my family, parents, or siblings knew about this ordeal. It remained a secret shared only between the Sin Seh and me... until I finally revealed the truth during the peak of the COVID-19 pandemic in 2020.

เรื่องเก่าเล่าใหม่ EP.10 斗牛 (Dòuniú) วัวขวิดกัน
​หลังจากเรียนมวยไทเก็กครบทั้ง 85 ท่า ในแต่ละวันช่วงเวลาฝึกตอนเช้าของผมก็ดำเนินไปตามปกติด้วยการรำมวย 2–3 รอบ ผลักมือกับอาจารย์ และเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง

​ถึงแม้ว่าระยะเวลาจะผ่านไปอีก 1 ปี กิจวัตรของผมก็เป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง หลายคนที่ฝึกแล้วมักจะคิดไปเองว่าตนเองเก่งแล้ว เชี่ยวชาญแล้ว ก็มักจะไปมองหาสิ่งใหม่ๆ เพิ่มเติม เช่น ขอเรียนกระบี่ ดาบ หรือแม้กระทั่งมวยไทเก็ก 38 ท่า ซึ่งมวย 38 ท่าของอาจารย์เอี๋ยวนั้นมีความพิสดารตรงที่ในการร่ายรำ ทุกการเคลื่อนไหวจะเหมือนมีวงซ้อนวง มองดูแล้วท่วงท่าเหมือนกระแสคลื่นจากห้วงมหาสมุทรที่พัดมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย ส่วนตัวผมเองนั้นยังคิดว่าตนเองยังไม่ดีพอ จึงมุ่งฝึกท่ารำ 85 ท่าให้ดีกว่านี้ก่อนคิดเรียนอย่างอื่นเพิ่มเติมดีกว่า

​ในการฝึกผลักมือกับอาจารย์นั้น สำหรับผม อาจารย์มักจะให้ผมฝึกผลักมือแบบมาตรฐานคือ 四正推手 (Sì zhèng tuīshǒu - ซี่อเจิ้งทุยโส่ว) และ 大捋 (Dà lǚ - ต้าหลวี่) ซึ่งก็เป็นเช่นเดิมคือในระหว่างที่ผลักมือกันนั้น ไม่ว่าจะรุก ผลัก หรือเปลี่ยนท่าอย่างไร อาจารย์ก็สามารถสลายแรงและจัดการผมให้หมอบกับพื้นได้อย่างง่ายดาย
​ซึ่งการฝึกกับอาจารย์นั้น ท่านแทบจะไม่แสดงถึงการฟาจิ้ง (發勁 - Fājìn) เลย แต่สิ่งที่ท่านแสดงล้วนเป็น อิ่นจิ้นลั่วคง (引勁落空 - Yǐnjìn luòkōng) หรือหลักการชักนำสู่ความว่างเปล่า นั่นเพราะท่านต้องการเน้นสอนสิ่งที่เป็นพื้นฐานที่สุด เพราะหากไม่สามารถชักนำและสลายแรงได้ ก็ไม่สามารถฟาจิ้งออกได้ ตามหลักยืมแรงตีแรง หรือ เจี้ยลี่ต่าลี่ (借力打力 - Jièlì dǎlì) และหลัก ฮว่าเอ๋อฟา (化而發 - Huà ér fā) ที่สลายและส่งแรงออกไปอย่างต่อเนื่องไร้รอยต่อ

​แต่กลับกันนั้น ในหมู่ลูกศิษย์ท่านกลับไม่ค่อยมีใครฝึกท่ามาตรฐานทั้งสองนี้ แต่มักฝึกผลักแบบอิสระกันเสียมากกว่า อาจจะเป็นเพราะสนุกเร้าใจ ชิงไหวชิงพริบ และเอาชนะกันได้

​ในการฝึกกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง จะมีเพียงศิษย์พี่ไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าใจว่าไทเก็กคือมวย และคอยระวังในสิ่งที่อาจารย์คอยเตือน แต่คนอื่นที่ไม่ไม่ได้คิดว่าไทเก็กคือมวย ก็ฝึกผลักกันเพื่อเอาชนะเพียงแค่ให้อีกฝ่ายเสียหลักไปเท่านั้น จนลืมเลือนเหตุผลของการฝึกไปหมดสิ้น กลายเป็นพยายามยื้อดื้อดึงผลักกันเพียงเพื่อทำให้อีกฝ่ายเสียหลัก จนกระทั่งศีรษะนั้นจะแนบชิดท้องคู่ต่อสู้อยู่แล้ว หรือแม้กระทั่งแทบจะเอาหัวชนกัน ซึ่งอาจารย์ก็มักจะเตือนเสมอๆ ว่าการทำในลักษณะนี้เหมือน โต้วหนิว (斗牛 - Dòuniú) หรือวัวควายขวิดกัน
​ในหลายๆ ครั้ง พวกเขาก็มักจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายออมมือให้ และปล่อยมือเพียงแค่ให้อีกฝ่ายเสียสมดุลก็หยุด แต่สิ่งที่ได้รับมักคือการฉวยโอกาสในจังหวะหยุดมือ

​ในการผลักมือนั้น นอกจากใช้ทักษะฝีมือในด้านความเบาคล่อง การผ่อนจม การฟังแรง สลายแรง และการส่งแรงตีออกไป แน่นอนว่าการฝึกทักษะเหล่านี้หากไม่ฝึกจนถึงขั้นที่สามารถควบคุมแรงของอีกฝ่ายได้ หรือชักนำแรงยืมแรงอีกฝ่ายโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวได้ มันก็กลายเป็นแค่การฉวยโอกาสฉวยจังหวะแบบหยาบๆ กับการใช้แรงโง่ในการเอาชนะเท่านั้น และนั่นเป็นสิ่งที่น่าเกลียดมากในการฝึก

​แต่ก็ช่างปะไร เพราะมันก็คือการฝึก อย่างน้อยมันก็ทำให้รู้ว่าเราเองที่ยังอ่อนด้อย ประมาทให้คนอื่นมาฉวยโอกาสได้เอง ซึ่งในการฝึกมันเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเจอผู้คนหลากหลาย ซึ่งตัวผมเองก็เจอบุคคลเหล่านี้มากมายจากหลากหลายวิชา ไม่ว่าคนไทยหรือคนต่างชาติ ไม่ว่าจะเป็นตอนฝึกที่ไทยหรือตอนไปเรียนต่อที่ประเทศจีน

​ในการแลกเปลี่ยนทักษะหรือฝึกผลักมือกับผู้อื่นนั้น ผมเคยโดนทั้งต่อย หยิก ข่วน คว้าจับ การขัดขาทำลายสมดุล หรือการทุ่มต่างๆ แต่การกระทำเหล่านี้มันจะจบลงเมื่อผมต้องแสดงทักษะความเบาคล่องที่เหนือกว่าด้วยความสุภาพ หรือไม่ก็เป็นสิ่งตรงข้ามคือการสลายแรงและตีกลับไปด้วยท่ามวย
​และสิ่งน่าขำคือเมื่อเขาเหล่านั้นถูกตีกลับไป กลับโมโหเพราะเสียหน้า แล้วตำหนิต่อว่าผมว่าเล่นโกง ฉวยโอกาส ไม่สุภาพ ผมจึงตอบสวนกลับไปอีกว่า “ในเมื่อคุณผลักมือแล้วอ้างว่าใช้เทคนิคท่ามวย แล้วในเมื่อผมใช้ท่ามวยกลับไปหาคุณ ทำไมผมถึงเป็นฝ่ายโกงกันเล่า” พอเขาเหล่านั้นได้ฟังเท่านี้ก็หัวเสียจากไปทันที

​เรื่องเหล่านี้หากมองดูแล้วกับการฝึกผลักมือ แล้วโดนอีกฝ่ายพยายามผลักจนเอาหัวมาชิดหน้าอกผม มันก็ทำให้คิดว่าเป็นเรื่องน่าขำมาก เพราะเพียงผมสะบัดหัวไหล่เบาๆ มันก็เพียงพอที่จะกลายเป็นท่ากระแทก หรือ ค่าว (靠 - Kào) ในมวยไทเก็ก กระแทกเขาจนเจ็บและเสียหลักออกไปได้ง่ายๆ

Retelling Old Stories​
EP.10: Bullfighting (斗牛)

After mastering the complete 85-form Tai Chi routine, my daily morning practice followed its usual rhythm—running through the sequence two or three times, followed by push-hands with Master and my fellow disciples.

Even after another year had passed, my routine remained steadfast. Many practitioners often fall into the trap of assuming they have reached mastery, promptly seeking out new material to learn—such as the straight sword, the saber, or even Master Yeow’s 38-form routine. Master Yeow’s 38-form is fascinating because every movement within the form contains circles within circles, visually resembling ocean waves rolling continuously without interruption. Personally, I felt I was still far from proficient, preferring to perfect the 85-form before taking on anything new.

During push-hands practice, Master usually had me focus on the foundational standard drills: 四正推手 (Sì zhèng tuīshǒu - Four Positional Push-Hands) and 大捋 (Dà lǚ - Great Rollback). As always, no matter how I attacked, pushed, or changed techniques, Master effortlessly neutralized my force and pinned me to the ground.

When training with us, Master rarely displayed Fa Jin (發勁 - energy release). Instead, what he demonstrated was Yin Jin Luo Kong (引勁落空 - leading force into emptiness). He emphasized the most absolute fundamentals, knowing that if one cannot lead and neutralize force, one cannot properly release force—in line with the principles of Jie Li Da Li (借力打力 - borrowing force to strike) and Hua Er Fa (化而發 - neutralizing and releasing force in one seamless movement).

Conversely, few among the other disciples practiced these two standard routines, opting instead for free pushing—likely because it felt thrilling, competitive, and allowed them to score quick wins.

Among my fellow disciples, only a few truly understood that Tai Chi is a martial art and heeded Master’s warnings. Others, who did not view Tai Chi as a combat discipline, pushed purely to force their partner off balance, losing sight of the true purpose of training. It devolved into stubborn wrestling just to make the opponent stumble, to the point where their heads were practically pressed against their opponent's chest or forehead to forehead. Master constantly warned that this resembled Dòuniú (斗牛)—bulls locking horns. Often, they failed to realize that their partner was holding back, stopping as soon as balance was broken. Yet, that pause was frequently exploited by opportunistic counter-attacks.

In push-hands, beyond agility, sinking, listening, neutralizing, and releasing force, failing to master controlling or imperceptibly borrowing the opponent's momentum degrades the practice into crude opportunism and brute force. In martial arts training, that is disgraceful.

Regardless, training is training. At the very least, it highlighted my own shortcomings and vulnerability to being taken advantage of. Training naturally exposes you to a wide spectrum of practitioners, both local and international, whether in Thailand or during my studies in China.

During skill exchanges or push-hands with others, I have experienced strikes, pinches, scratches, grabs, leg sweeps, and throws. Yet, these antics inevitably ended when I countered with superior agility and politeness, or by neutralizing their force and striking back using proper martial techniques.

Amusingly, whenever they were struck back, they lost their temper over lost face, accusing me of cheating, taking advantage, or being impolite. I would simply reply, "If you claim to use martial techniques during push-hands, why am I the one cheating when I apply martial techniques back to you?" Hearing this, they would storm off in frustration. Looking back at those moments when opponents tried to push me until their heads were pressed against my chest, it seems quite comical—a gentle twitch of my shoulder was all it took to execute Kao (靠 - shoulder strike), driving them off-balance and sending them flying with ease.

เรื่องเก่าเล่าใหม่ Retelling Old Stories
EP.9 กว่าจะเรียนจบท่ารำ 1 ชุด
​หลังจากเรียนมา 1 ปี ได้ท่าไท่เก๊กไป 2 ท่าคือ 起势 (qǐ shì - ฉี่ซื่อ) และ 揽雀尾 (lǎn què wěi - หลั่นเชวี่ยเหว่ย) ความเร็วในการเรียนก็เพิ่มมากขึ้น จากท่าละหลายเดือน กลายเป็น 2-3 สัปดาห์ต่อ 1 ท่า และสัปดาห์ละ 1 ท่า
​เมื่อเรียนถึงท่า 十字手 (shí zì shǒu - สือจื้อโส่ว) หรือท่าฝ่ามือกากบาท อาจารย์ได้เอ่ยปากชมว่า ความเร็วในการต่อท่านั้นถือว่าเร็วมากหากเทียบกับคนอื่น เพราะความเข้าใจในการเคลื่อนไหวอยู่ในระดับที่ดี สอนแล้วแทบจะไม่ต้องแก้ไขข้อผิดพลาดเลย จนสามารถเรียนจบครบ 85 ท่าได้ภายในปีที่สองของการเรียน
​ถึงแม้ท่ารำในครึ่งหลังจะเป็นท่าซ้ำกับครึ่งแรก แต่เมื่อต้องรำต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน หากไม่ฝึกฝนให้ดี ร่างกายย่อมเกิดความเมื่อยล้าและเกร็งแข็ง
​ท่ารำของอาจารย์ แม้ท่านจะบอกว่าเป็นสายต่งอิงเจี๋ย (董英杰 - Dǒng Yīngjié) แต่ลีลาในชุดมวยกลับมีความคล้ายคลึงกับสายเจิ้งมั่นชิง (郑曼青 - Zhèng Mànqīng) อยู่หลายส่วน ท่านเคยเล่าว่า ได้เรียนปรับเพิ่มลีลานี้จากอาจารย์ชาวจีนโพ้นทะเลอีกท่านหนึ่ง จึงทำให้แตกต่างจากสายต่งอิงเจี๋ยสายหลัก
​ในการรำมวย สิ่งที่อาจารย์มักจะเน้นย้ำอยู่เสมอ คือ:
​虚实分清 (xū shí fēn qīng - ซวีสือเฟินชิง): เต็มว่างแบ่งแยกชัดเจน การถ่ายเทน้ำหนักต้องเด็ดขาด เมื่อ 转腰落胯 (zhuǎn yāo luò kuà - จ่วนเยาลั่วคว่า) หมุนเอวทรุดสะโพก ขาข้างหนึ่งจะรับน้ำหนักเต็ม ส่วนขาอีกข้างจะเบาว่างจนสามารถยกลอยยืนขาเดียวได้อย่างสมดุล

​腰为主宰，带动四肢 (yāo wéi zhǔ zǎi, dài dòng sì zhī - เยาเหวยจู๋ไจ่ ไต้ต้งซื่อจือ): เอวเป็นนายคุมการเคลื่อนไหวแขนขา ไม่ใช้มือปัดหมุนไปมาตามใจ แต่ใช้การหมุนเอวและสะโพกเพื่อนำทางให้มือเคลื่อนไปตามแกนกลาง
​松而不塌 (sōng ér bù tā - ซงเอ๋อปู้ทา): ผ่อนคลายร่างกายทุกส่วน แต่ยังคงโครงสร้างยึดพยุง ไม่อ่อนย้วยยวบยาบ
​尾闾中正 (wěi lǘ zhōng zhèng - เหวยหลวี่จงเจิ้ง): ตั้งตัวตรง ตั้งก้นกบตรง ไม่เอนหลังหรือก้มหน้า
​动中求静，静中求动 (dòng zhōng qiú jìng, jìng zhōng qiú dòng - ต้งจงฉิวจิ้ง จิ้งจงฉิวต้ง): แสวงหาความนิ่งสงบในทุกการเคลื่อนไหว และรักษาความพร้อมเคลื่อนไหวไว้ในความนิ่ง
​ผมฝึกฝนมวยตระกูลหยางทุกวันอย่างน้อยวันละ 1–3 รอบ ซึ่งการรำ 1 รอบใช้เวลาประมาณ 30–45 นาที จากนั้นจึงฝึกการผลักมือ (推手 - tuī shǒu) ต่อกับศิษย์พี่ ศิษย์น้อง หรืออาจารย์
​สิ่งหนึ่งที่นักไท่เก๊กมักใช้พิสูจน์ระดับการผ่อนจมและสมดุลการถ่ายแรง คือการยืนให้อีกฝ่ายผลักโดยไม่เสียหลัก ยิ่งมีคนต่อแถวเรียงกันหลายคนดันเข้ามา ยิ่งดูน่าเหลือเชื่อ แต่แท้จริงแล้วนั่นเป็นเพียงหลักวิชาระดับตื้นเขิน เพราะหากประคองแขนคนหน้าสุดไว้ แรงดันทั้งหมดจะถูกบล็อกค้างไว้ที่คนแรก และกระจายออกไปตามแถว คนที่รับน้ำหนักไม่ได้ก็จะเสียหลักไปเอง
​การพิสูจน์การถ่ายแรงลงสู่พื้นดินที่โปร่งใสและแท้จริง คือการรับแรงดันโดย ไม่จับหรือประคองผู้ที่เข้ามาผลัก
​ในช่วงเวลานั้น ผมเคยให้นักกีฬารักบี้ของมหาวิทยาลัย 3 คน ยืนเรียงหน้ากระดานร่วมกันจับคานเหล็กท่อนใหญ่ ส่วนตัวผมยืนฝั่งตรงข้ามในท่า 弓步 (gōng bù - กงปู้) รับแรงผลักคานเหล็กที่ดันเข้ามาตรงระดับอก
​ผลปรากฏว่า ผู้ชมบริเวณนั้นต่างฮือฮาด้วยความประหลาดใจ ที่คนตัวผอมอย่างผมสามารถรับแรงกดดันจากนักรักบี้กำยำ 3 คนที่ดันสุดแรงจนหน้าแดงตัวเกร็ง ได้อย่างสบายๆ ถึงขั้นที่โค้ชทีมรักบี้ประจำมหาวิทยาลัยเอ่ยปากทาบทามให้ผมไปร่วมทีม
​อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้เป็นเพียงการแสดงออกถึงการจัดระเบียบโครงสร้างและสมดุลร่างกายที่ดีเท่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้ตัดสินหรือวัดผลทั้งหมดว่าฝึกไท่เก๊กได้เก่งกล้าเพียงใด

Retelling Old Stories
EP.9 Taking a Full Year Just to Learn the Complete Form

​After a year of study, I had mastered only two Tai Chi forms: 起势 (qǐ shì - Beginning Stance) and 揽雀尾 (lǎn què wěi - Grasp the Sparrow's Tail). Over time, my learning pace quickened—from taking several months per form down to two or three weeks, and eventually a single week per form.
​When we reached 十字手 (shí zì shǒu - Cross Hands), my master commended me, noting that my progress was remarkably fast compared to others. He attributed this to my strong grasp of body mechanics, which meant he rarely needed to correct my movement errors. As a result, I managed to complete all 85 forms within my second year of practice.
​Although the second half of the sequence largely repeats forms from the first half, performing the entire routine continuously over an extended period easily leads to exhaustion and physical tension if one lacks thorough practice.
​My master's style, while attributed to the D**g Yingjie (董英杰) lineage, carried a distinct flavor closely resembling the Zheng Manqing (郑曼青) style in several aspects. He once mentioned that he had refined his style under an overseas Chinese master whose name and background I unfortunately cannot recall, which accounted for its departure from the main D**g Yingjie branch.
​Throughout our practice, my master consistently emphasized the following core principles:
​虚实分清 (xū shí fēn qīng): Clear distinction between substantial and insubstantial. Weight distribution must be absolute. When executing 转腰落胯 (zhuǎn yāo luò kuà - turning the waist and sinking the hips), one leg carries the full weight while the other becomes light and free, allowing one to balance effortlessly on a single leg.
​腰为主宰，带动四肢 (yāo wéi zhǔ zǎi, dài dòng sì zhī): The waist acts as the commander, steering all four limbs. Movements should never originate from randomly swinging the hands; instead, the rotation of the waist and hips guides the arms smoothly along the central axis.
​松而不塌 (sōng ér bù tā): Relaxed without collapsing. Every part of the body maintains relaxation while preserving structural integrity, avoiding limpness or sloppy posture.
​尾闾中正 (wěi lǘ zhōng zhèng): Keep the tailbone centered and the spine erect. Maintain an upright posture without leaning back or hunching forward.
​动中求静，静中求动 (dòng zhōng qiú jìng, jìng zhōng qiú dòng): Seek stillness within movement, and maintain readiness for movement within stillness.
​I practiced the Yang-style routine daily, completing at least one to three full sets. Since a single set took roughly 30 to 45 minutes, I would follow it up with push hands (推手 - tuī shǒu) sparring with my senior and junior fellow disciples or my master.
​A common demonstration among Tai Chi practitioners to prove their sinking force and balance control involves standing firm while an opponent pushes them without losing ground. This effect appears even more dramatic when multiple people line up behind one another to push a single practitioner. However, this relies on a fairly elementary application of Tai Chi principles. As long as the lead practitioner supports the arms of the first person in line, the combined force gets trapped at the front and disperses along the queue, causing anyone who cannot handle the load to lose their footing.
​A genuinely transparent test of rooted power and force redirection requires absorbing the incoming push without gripping or holding onto the opponent.
​During that period, I once put this to the test with three university rugby players. They stood side-by-side pushing a heavy metal bar positioned at my chest level, while I stood opposite them in a bow stance (弓步 - gōng bù) to absorb the force.
​The onlookers were astonished to see a lean individual like myself comfortably hold my ground against three powerfully built athletes who were straining with all their strength until their faces turned red. The demonstration was so compelling that the university rugby coach even approached me to join the team.
​Yet, such a feat is not the ultimate measure of one's Tai Chi mastery—it simply demonstrates proper body alignment and structural balance.

เรื่องเก่าเล่าใหม่ EP.8 : 1 ปี ฝึก 2 ท่า
​หลังจากผ่านการยืนจั้นจวง (站桩 - Zhàn Zhuāng) แล้ว ผมได้เริ่มฝึกท่าแรกของไทเก็ก คือ ท่าเริ่มฉี่ซื่อ (起式 - Qǐ Shì)
​ท่าแรกเป็นท่าที่ดูง่าย ๆ เพียงแค่ยืนแยกขาออกจากกัน แล้วยกมือสองข้างขึ้นเสมอไหล่และวางฝ่ามือลง แต่รายละเอียดที่ถูกต้องและความลึกซึ้งของท่านั้นมีมากมาย โดยจะต้องเรียนรู้การ:
​ซงเยาลั่วคว่า (松腰落胯 - Sōng Yāo Luò Kuà): การผ่อนคลายเอวและทิ้งสะโพก/เชิงกรานลง

​ซวีสือเฟินชิง (虚实分清 - Xū Shí Fēn Qīng): การถ่ายเทน้ำหนักเพื่อแบ่งแยกขาเต็มและขาว่างให้ชัดเจน

​เหวยลวี่จงเจิ้ง (尾闾中正 - Wěi Lǘ Zhōng Zhèng): การเก็บก้นกบเพื่อตั้งแกนลำตัวให้ตรง

​เฉินเจียนจุ้ยโจ้ว (沉肩坠肘 - Chén Jiān Zhuì Zhǒu): การจมไหล่ถ่วงศอก ไม่ยกไหล่และไม่กางศอก

​เหลียนเหลียนปู๋ต้วน (连连不断 - Lián Lián Bú Duàn): การเคลื่อนไหวที่ต่อเนื่อง ไม่ขาดสาย เป็นต้น

​เมื่อเรียนรู้ท่าฉี่ซื่อได้คร่าว ๆ แล้ว นอกจากการทบทวนท่าซ้ำไปซ้ำมานับสิบนับร้อยครั้งต่อวัน กับการฝึกผลักมือเหมือนเช่นทุกวัน ก็จะจับคู่ฝึกโดยให้อีกฝ่ายจับแขนของเรา และให้เราใช้แรงที่เรียนรู้จากท่าฉี่ซื่อส่งออกไปให้อีกฝ่ายเสียหลักล้มหรือถอยออกไป
​โดยการฝึกในลักษณะนี้สำหรับตัวผมใช้เวลาถึง 3 เดือน และในท่าถัดไป คือ หลั่นเชวี่ยเหว่ย (揽雀尾 - Lǎn Què Wěi) หรือท่าจับหางนกกระจอก ผมก็ใช้เวลาฝึกอีก 3 เดือน สรุปแล้วในปีแรกนั้น ผมได้เรียนเพียงแค่ 2 ท่าแรกของไทเก็กตระกูลหยางเท่านั้น
​การที่ผมใช้เวลาถึง 3 เดือนกว่าจะผ่านในท่าแรกของไทเก็ก ทั้งที่หลาย ๆ คนที่มาฝึกใหม่ใช้เวลาไม่นานนัก นั่นเป็นเพราะคำพูดของผมที่เคยกล่าวกับอาจารย์ว่า ผมต้องการเรียนอย่างจริงจังและเริ่มใหม่จากศูนย์ อาจารย์จึงไม่ปล่อยผ่านในทุก ๆ รายละเอียดของท่ารำ
​ซึ่งกับคนอื่น ๆ นั้น ท่านก็สอนไปตามระดับความเหมาะสมของแต่ละบุคคล เพราะแต่ละคนมีจริตและความต้องการในการฝึกที่ไม่เหมือนกัน บางคนอาจต้องการแค่รำมวยเพื่อสุขภาพ บางคนต้องการเข้าสังคมพร้อมออกกำลังกายเบา ๆ บางคนต้องการร่ายรำเพื่อความสวยงาม ขณะที่บางคนต้องการฝึกฝนอย่างจริงจัง และในกลุ่มเหล่านั้นก็ยังแบ่งตามระดับความสามารถอีก การจะสอนทุกคนด้วยมาตรฐานเดียวกันทั้งหมดจึงเป็นไปได้ยาก แต่อย่างน้อยการฝึกกับอาจารย์ก็ต้องผ่านบททดสอบความตั้งใจเพื่อเป็นการคัดกรองสักหน่อย นั่นคือ "จั้นจวง" (站桩 - Zhàn Zhuāng)
​คำถามที่มักจะเกิดขึ้นสำหรับคนที่มีข้อกังขาคือ อาจารย์ท่านกั๊กวิชาเพื่อแสวงหาค่าเรียนหรือไม่?
​คำตอบคือไม่มีเหตุผลใดเลยที่ท่านจะทำเช่นนั้น เพราะตลอดเวลาที่ท่านสอน ท่านไม่เคยเก็บค่าเรียนกับใครเลย และท่านก็สอนอย่างเต็มที่ในสิ่งที่ท่านรู้ และในสิ่งที่ท่านทำได้จริง

​Retelling Old Stories​ EP.8: Two Postures in One Year

​After enduring and passing the Zhan Zhuang (站桩 - Zhàn Zhuāng / Standing Posture) training, I began learning the very first posture of Tai Chi: the Opening Movement, or Qi Shi (起式 - Qǐ Shì).

​This first posture looks simple enough—you just stand with your feet shoulder-width apart, raise both hands up to shoulder height, and press your palms back down. However, the correct mechanics and the depth hidden within this single movement are immense. One must learn and embody principles such as:

​Song Yao Luo Kua (松腰落胯 - Sōng Yāo Luò Kuà): Relaxing the waist and letting the hips and pelvis sink naturally.

​Xu Shi Fen Qing (虚实分清 - Xū Shí Fēn Qīng): Shifting weight precisely, clearly distinguishing between the "full" (weighted) and "empty" (unweighted) legs.

​Wei Lu Zhong Zheng (尾闾中正 - Wěi Lǘ Zhōng Zhèng): Tucking the coccyx/tailbone to align and center the spine into a straight axis.

​Chen Jian Zhui Zhou (沉肩坠肘 - Chén Jiān Zhuì Zhǒu): Sinking the shoulders and dropping the elbows—keeping the shoulders down and elbows heavy without letting them flare outward.

​Lian Lian Bu Duan (连连不断 - Lián Lián Bú Duàn): Maintaining continuous, uninterrupted flow throughout the movement.

​Once I grasped the basics of Qi Shi, my routine consisted of reviewing the posture over a hundred times a day alongside daily pushing-hands practice. We would then pair up for application drills: my partner would grab my arms, and I had to issue energy learned from Qi Shi to unbalance them and send them backward.

​Practicing in this manner took me three full months just for the opening posture. Moving on to the next technique, Lan Que Wei (揽雀尾 - Lǎn Què Wěi / Grasping the Sparrow’s Tail), took another three months. In total, during my entire first year, I learned only the first two postures of Yang-style Tai Chi.

​The reason it took me three months to satisfy my teacher on just the first posture—while many other beginners advanced much faster—goes back to what I had told him at the start: I wanted to learn seriously and rebuild myself from zero.
Because of that, my master refused to overlook a single detail in my form.
​For other students, he adapted his teaching to suit each individual. People come to train for different reasons and with different temperaments: some just want to practice Tai Chi for health, some join to socialize with light exercise, some wish to learn the form purely for aesthetic grace, and some want to train rigorously as true martial artists. Even within those groups, skill levels vary greatly, making it impossible to teach everyone by the exact same standard. Yet, training under Master always required passing a initial test of resolve to filter out the insincere—and that test was "Zhan Zhuang" (站桩 - Zhàn Zhuāng).

​A question that often arises among skeptics is: Did the master hold back knowledge just to keep collecting tuition fees?

​The answer is simple: there was absolutely no reason for him to do that. Throughout all the years he taught, he never accepted a single cent from anyone. He gave everything he had, teaching with absolute dedication based on what he knew and what he could truly perform.