Bangkok CW Group

Head Copy: อย่าขัดขวางสมองของเรา

ในโพสต์ก่อนหน้า เราคุยกันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในสมองของเราเวลารับฟังรหัสมอร์ส ว่ากว่าเราจะเข้าใจข้อความหนึ่งๆ สมองต้องถอดรหัสจากเสียงเป็นตัวอักษร จดจำตัวอักษรเหล่านั้นไว้เพื่อรวบรวมให้ครบเป็นคำ สรุปข้อมูลจากตัวอักษรหลายตัวให้เหลือเป็นสิ่งที่เราเข้าใจได้เพียงหน่วยเดียว แล้วจึงลบข้อมูลที่ไม่จำเป็นออกเพื่อเปิดพื้นที่รับข้อความถัดไป ซึ่งขั้นตอนเหล่านี้ สมองของเราทำสิ่งเหล่านี้ได้เองตามธรรมชาติครับ

แต่ในบางครั้ง เรากลับเป็นคนเข้าไปทำให้กระบวนการเหล่านี้ทำงานได้ยากขึ้นเสียเอง ด้วยเหตุผลหลักก็คือ ความกลัวว่าจะพลาด

ลองนึกถึงการทดสอบความจำที่หมอให้เราจำของ 3 อย่างเอาไว้ เช่น รถยนต์ มะม่วง และแมว แล้วให้เราไปทำแบบทดสอบอย่างอื่นต่อ ก่อนจะกลับมาถามอีกครั้งว่าของ 3 อย่างนั้นคืออะไร

ผมเชื่อว่าหลายๆ คนจะทำสิ่งเดียวกัน คือคอยท่องคำว่า รถยนต์ มะม่วง แมว อยู่ในหัวเป็นระยะๆ เพราะกลัวจะลืม

กลายเป็นว่า ในขณะที่เรากำลังทำแบบทดสอบอื่น สมองของเราก็ต้องใช้ความคิดกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แล้วเรายังต้องแบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งเอาไว้คอยท่อง “รถยนต์ มะม่วง แมว” อีก สุดท้ายก็ทำให้ประสิทธิภาพในการทำแบบทดสอบลดลง

นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการรับรหัสมอร์สครับ

เมื่อเรารับตัวอักษรมาแล้ว เราอาจเริ่มกังวลว่าจะลืมตัวอักษรที่เพิ่งรับมาแล้วจะพลาดในการรับข้อความทั้งหมด เราจึงพยายามท่องย้ำตัวอักษรที่เพิ่งผ่านมาเอาไว้ในหัวให้ตลอดเวลา ทั้งที่จริงๆ สมองของเรามีศักยภาพที่จะจำได้เองอยู่แล้ว แต่พอเราเพ่งความมุ่งมั่นไปที่การจำตัวอักษรที่รับมาแล้วมากขึ้น ความสามารถในการรับตัวอักษรใหม่ก็จะลดลงไปเสียอย่างนั้น

พฤติกรรมนี้เป็นเรื่องเข้าใจได้ครับ ผมเชื่อว่าทุกคนต้องเจอกับประสบการณ์นี้กันมาแล้วทั้งนั้น รวมทั้งผมด้วย

แล้วเราจะทำอย่างไรเพื่อลดพฤติกรรมนี้ลง?

วิธีหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจก็คือ จดครับ แต่ไม่ต้องมองมัน

การทำ Hand Copy ไม่ใช่เรื่องผิดนะครับ ถ้าคุณรับรหัสมอร์สที่ความเร็วประมาณ 15 WPM แล้วสามารถจดได้ทุกตัว ก็ทำต่อไปได้เลย เพราะกระดาษกำลังทำหน้าที่จำข้อมูลแทนสมองของเราอยู่แล้ว หากอยากรับข้อความที่เร็วขึ้น ก็ฝึกเขียนให้เร็วขึ้น เท่านั้นเอง

แต่ถ้าเราอยากก้าวไปสู่ความเร็วที่สูงขึ้น จนถึงจุดที่ข้อความมาเร็วเกินกว่าที่เราจะเขียนตามได้ ในตอนนั้น การเขียนก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว สิ่งที่เราต้องการในวินาทีนั้นก็คือการทำให้เรามั่นใจว่า เราไม่จำเป็นต้องจดก็ได้

กระบวนการสร้างความมั่นใจที่ว่า ผมอยากให้ลองรับรหัสมอร์สแบบ Head Copy โดยเขียนสิ่งที่ได้ยินลงบนกระดาษไปด้วยในเวลาเดียวกัน แต่มีเงื่อนไขว่า ห้ามก้มลงไปดูว่าตัวเองเขียนอะไรจนกว่าจะรับข้อความเสร็จ ทั้งนี้ ให้เริ่มจากความเร็วที่เราสามารถรับได้คล่อง และสามารถเขียนได้ทันก่อน

ตัวหนังสือจะโย้บ้าง อ่านยากบ้างก็ช่างมัน เพราะจุดประสงค์ของการจดในตอนนี้ ไม่ใช่เพื่อใช้กระดาษเป็นตัวรับข้อความเป็นหลัก แต่เพื่อบอกสมองของเราว่า ถ้าเราลืม อย่างน้อยมันก็ยังมีข้อมูลสำรองอยู่บนกระดาษ เมื่อรู้ว่ามีข้อมูลสำรองอยู่ ความกังวลก็ลดลง และเราไม่ต้องคอยสั่งให้สมองจำตัวอักษรทุกตัวเอาไว้ในหัวตลอดเวลาอีกต่อไป

เมื่อฝึกไปเรื่อยๆ เราจะพบว่าจากเดิมที่ต้องจดทุกตัว ก็เริ่มจดน้อยลง และในที่สุดก็อาจพบว่า เราไม่ได้จดอะไรเลย เพราะเราสามารถจับข้อความที่ถูกส่งมาได้ โดยไม่ต้องดูสิ่งที่เราจดไว้เลย เมื่อเรามั่นใจว่าเราสามารถรับข้อความต่อไปได้แม้จะลืมหรือพลาดไปบ้าง เราก็ค่อยเพิ่มความเร็วของข้อความต่อไป

อ้าว แล้วถ้าเราพลาดล่ะ เราต้องทำอย่างไร?

คำตอบของผมก็คือ ปล่อยไปครับ

เพราะในการสนทนาจริง เราเองก็ไม่ได้ยินทุกคำของคู่สนทนาได้ชัดเจน 100% ตลอดเวลา แต่เรายังสามารถเข้าใจได้ว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร

หีอในการอ่านหนังสือ ก็มีบ่อยครั้งที่เราไม่ได้ตั้งใจมองตัวอักษรทุกตัว หรือหยุดเพื่อทำความเข้าใจกับทุกคำ แต่เรายังสามารถเข้าใจเนื้อหาโดยรวมได้

กับรหัสมอร์สก็เช่นกันครับ

เราไม่จำเป็นต้องรับได้ทุกตัวอักษรเพื่อที่จะเข้าใจข้อความ

ถ้าพลาดไปหนึ่งตัว หนึ่งคำ หรือเจอคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ไม่รู้จัก ก็ไม่จำเป็นต้องหยุดเพื่อย้อนกลับไปจัดการกับมัน ปล่อยให้ข้อความเดินหน้าต่อไป และใช้บริบทที่เรามีช่วยทำความเข้าใจสิ่งที่กำลังฟังอยู่

เพราะสิ่งที่เราต้องการ ไม่ใช่การรู้ว่าทุกตัวอักษรคืออะไร แต่คือการรู้ว่าคู่สนทนากำลังพูดเรื่องอะไร

อีกเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจก็คือเรื่องความเร็วครับ

เรามักคิดว่าถ้ารับไม่ทัน ก็ควรลดความเร็วลง เพื่อให้มีเวลาคิดมากขึ้น

แต่สำหรับ Head Copy ความเร็วที่ช้าเกินไปก็มีข้อเสียเหมือนกัน

ลองนึกถึงคำว่า INTERESTING

คำๆ นี้ ถ้าส่งด้วยความเร็ว 8 WPM จะใช้เวลา 11.25 วินาที
แต่ถ้าเพิ่มความเร็วเป็น 12 WPM จะเหลือ 7.50 วินาที
ที่ 15 WPM เหลือ 6 วินาที
และที่ 18 WPM จะเหลือเพียง 5 วินาที

นั่นแปลว่าที่ 8 WPM กว่าที่เราจะได้รับตัวอักษรตัวสุดท้ายของคำว่า INTERESTING เราต้องเก็บตัวอักษรตัวแรกเอาไว้ในหัวนานเกิน 11 วินาที

แต่ที่ 18 WPM เวลาที่ว่าจะเหลือไม่ถึงครึ่งหนึ่ง

นั่นคือถ้าข้อความเร็วขึ้นในระดับที่เหมาะสม ตัวอักษรทั้งหมดจะเข้ามาใกล้กันมากขึ้น และสมองก็สามารถรวมมันเป็นคำได้เร็วขึ้น

จากตัวอักษรหลายตัว จึงกลายเป็นข้อมูลเพียงหนึ่งหน่วยได้เร็วขึ้น

ดังนั้น การฝึกกับความเร็วที่สูงขึ้นจึงไม่ได้มีเป้าหมายเพียงเพื่อให้เราถอดรหัสได้เร็วขึ้นเท่านั้น แต่ยังช่วยลดเวลาที่เราต้องเก็บข้อมูลดิบเอาไว้ในหัวก่อนที่สมองจะสรุปมันเป็นคำด้วย

แต่ก็เป็นที่แน่นอนครับ ว่าถ้าข้อความเร็วเกินไป เราก็รับไม่ทัน จึงต้องหาความเร็วที่เหมาะสมกับตัวเราในขณะนี้ก่อน และค่อยๆ ขยับมันขึ้นเมื่อพร้อม

สุดท้ายแล้ว ผมคิดว่า Head Copy ไม่ได้เกิดจากการที่เราพยายามจำตัวอักษรให้ได้มากขึ้น หรือเร็วขึ้นเท่านั้น

แต่เกิดจากการที่เรา มั่นใจว่า ถึงเราจะลืมหรือพลาดไปบ้าง เราก็ยังสามารถรับข้อความต่อไปได้ เมื่อมีความมั่นใจ เราก็ไม่จำเป็นต้องคอยเฝ้าจำสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ไม่ต้องย้อนกลับไปหาสิ่งที่พลาด และไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกคำทุกตัวอักษร

เราสามารถปล่อยให้สมองทำหน้าที่ของมัน

ถอดรหัส → รวมเป็นคำ → สรุปความ → ลบข้อมูลที่ไม่จำเป็น → รับข้อความต่อไป

เพราะสุดท้ายแล้ว สมองของเรารู้วิธีจัดการข้อมูลของมันเองอยู่แล้วครับ

หน้าที่ของเราคืออย่าไปขัดขวางมันด้วยความกังวลของเราเอง

ยาก แต่ฝึกได้ครับ

ลองฝึกกันดูนะครับ เชื่อว่าน่าจะเป็นประโยชน์แน่นอนครับ
Bangkok CW Group

กำลังนั่งปั่นบทความต่อเนื่องจากโพสต์ก่อนหน้าครับ แต่สารภาพเลยว่า ยิ่งเขียน เนื้อหายิ่งลงลึกจนต้องลบทิ้งไปสองรอบแล้ว

รู้งี้เรียนเป็นหมอระบบประสาทแต่แรกเสียก็ดี จะได้อธิบายเรื่องสมองได้เข้าใจง่ายๆ หน่อย ดันไปเรียนสายศิลป์เสียได้ 555555

ตลอดเวลาของการสอนรหัสมอร์ส ปัญหาที่ผมได้ยินบ่อยที่สุดจากผู้เรียนก็คือ เขาสามารถรับรหัสมอร์สเป็นตัวๆ ได้ แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่มีการรวมเป็นคำ กลับกลายเป็นว่าไม่สามารถรับข้อความได้



ปัญหานี้เกิดขึ้นบ่อยจนอดคิดไม่ได้ว่า หากผมได้เงิน 10 บาททุกครั้งที่มีคนมาบ่นปัญหานี้ให้ฟัง ผมคงรวยไปแล้ว



หากคุณเป็นคนหนึ่งที่กำลังเจอกับปัญหานี้ เก็บเงิน 10 บาทของคุณไว้ก่อน แล้วมานั่งคุยกันครับ



สาเหตุใหญ่ๆ ของปัญหานี้ ที่ผมพบบ่อยที่สุดก็คือ ความเข้าใจผิดเรื่องความเร็วในการถอดรหัสของตัวเองครับ



ในยุคปัจจุบันที่เรานิยมใช้ Farnsworth ในการฝึก นั่นคือฝึกที่ความเร็วตัวอักษรที่สูง แต่เว้นระยะระหว่างตัวอักษรให้มากขึ้น เช่น 20/5 WPM (ความเร็วตัวอักษรที่ 20 คำต่อนาที แต่ช่องว่างระหว่างตัวอักษรใช้ระยะเวลาเท่ากับช่องว่างของความเร็ว 5 คำต่อนาที) ซึ่งทำให้การฝึกง่ายขึ้น เพราะเรามีเวลาคิดเพิ่มขึ้นอีกหน่อย



แต่สิ่งนี้ หากเราใช้มากไปก็จะกลายเป็นกับดักที่เรียกว่า Farnsworth Trap นั่นคือผู้ฝึกจะหลงคิดว่าตัวเองสามารถรับข้อความที่ 20 คำต่อนาทีได้ ทั้งที่จริงๆ แล้ว สิ่งที่สะท้อนความสามารถของเราจริงๆ คือเลขตัวหลังมากกว่า นั่นคือ อันที่จริงแล้ว การที่เรารับข้อความที่ความเร็ว 20/5 WPM ได้นั้น ไม่ได้แปลว่าเรารับข้อความที่ความเร็ว 20 คำต่อนาทีได้ แต่แปลว่าเราสามารถถอดรหัสที่มีความเร็ว 5 คำต่อนาทีได้ต่างหาก (นี่จึงเป็นสาเหตุที่หลายๆ โปรแกรมเรียกค่าตัวเลขตัวหลังว่า Effective Speed)



ด้วยเหตุนี้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่ผู้ที่ฝึกกับความเร็ว 20/5 WPM มา จะไม่สามารถรับข้อความที่ 10 คำต่อนาทีได้เลย เว้นแต่จะมีช่องว่างระหว่างตัวอักษรมากพอให้ได้คิดทีละตัวก่อน



แต่สำหรับบางคนอาจจะบอกว่า ผมฝึกจนรับข้อความที่ความเร็ว 15/15 WPM ได้แล้ว แต่ก็ยังมีปัญหานี้อยู่เลย แปลว่ามันต้องมีสาเหตุอื่นด้วยสิ



คุณคิดถูกแล้วครับ เพราะการรับข้อความที่ความเร็ว 15 คำต่อนาทีนั้น หากเป็นการรับข้อความแบบจดลงกระดาษก็มักจะไม่ค่อยมีปัญหา แต่ในการรับข้อความแบบ Head Copy ให้ได้ดีนั้น ลำพังแค่การสามารถถอดรหัสที่ความเร็วสูงแต่เพียงอย่างเดียวนั้นไม่พอครับ



"เมื่อเช้าผมขับรถไปทำงาน ขณะที่กำลังอยู่บนทางด่วนเลนขวาสุด จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียง "ปัง" ดังขึ้นที่บริเวณด้านหลังฝั่งซ้าย แล้วรถก็มีอาการสั่นและเป๋จนน่าตกใจ ผมตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง พยายามประคองรถเข้าข้างทาง โดยมีเสียงแตรจากรถคันหลังดังขึ้นอยู่เกือบตลอดเวลา เมื่อจอดรถชิดข้างทางฝั่งซ้ายได้ ผมจึงลงมาดูแล้วพบว่ายางหลังฝั่งซ้ายระเบิดเพราะเหยียบเข้ากับขวดแก้ว"



ผมเชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไปซักระยะหนึ่ง รายละเอียดของเรื่องราวในหัวของคุณจะลดลง จนอาจจะเหลือแค่ "เมื่อเช้ารถผมยางแตก" เท่านั้น



นั่นเป็นธรรมชาติของสมองเราครับ สมองของมนุษย์มีเนื้อที่จำกัด ดังนั้น เมื่อมีข้อมูลจำนวนมากเข้ามาเรื่อยๆ สมองก็จำเป็นจะต้อง "สรุปความ" และเลือกจำเฉพาะข้อมูลที่สำคัญเท่านั้น เพื่อให้สมองมีเนื้อที่ทำงานมากขึ้น



การรับข้อความต่อเนื่อง จึงต้องอาศัยความสามารถของสมองถึงสามอย่างพร้อมกัน นั่นคือ ความสามารถในการถอดรหัสเสียงที่ได้ยินเป็นตัวอักษร, ความสามารถในการจดจำข้อมูลดิบ (ตัวอักษรต่างๆ) ได้นานพอจนกระทั่งครบเป็นคำ และความสามารถในการสรุปข้อมูลเพื่อเคลียร์พื้นที่ทำงานสำหรับข้อความส่วนต่อไป



ยกตัวอย่างเช่นคำว่า INTERESTING



ในขณะที่ข้อความถูกส่งมาเรื่อยๆ สมองของเราต้องถอดรหัสเสียงและจดจำตัวอักษรที่ส่งมา จนกระทั่งรวบรวมเป็นคำว่า INTERESTING ได้



และเมื่อเรารู้ว่าคำที่ส่งมาคืออะไร สมองก็จะลดขนาดข้อมูลเหล่านั้นเป็นคำเพียงคำเดียว แทนที่จะจดจำตัวอักษรถึง 11 ตัว ซึ่งเป็นการลดพื้นที่ของสมองที่ต้องใช้งานไปได้มาก



ทักษะการ Head Copy จึงไม่ได้เกิดขึ้นได้ในข้ามคืน แต่ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง



ยาก แต่ฝึกได้



ในบทความหน้า เราจะมาคุยเรื่องกระบวนการฝึกฝนเพื่อไปสู่การ Head Copy ต่อไป เตรียม 10 บาทของคุณไว้ แล้วเจอกันครับ



Bangkok CW Group

ช่วงนี้เป็นช่วง Summer Break ของ Long Island CW Club ที่จะให้ Instructor ที่ต้องการพัก สามารถพักผ่อนได้ โดยจะกลับไปเปิดคลาสอีกครั้งตอนเดือนตุลาคม

ผมเองตั้งแต่สอนมาเมื่อปี 2020 ปีนี้เป็นครั้งที่ 2 ที่ขอใช้สิทธิครับ เพราะพออายุมากขึ้น การได้พักจากการต้องตื่นมาสอนตอนเช้าตรู่มากๆ มันน่าพิศมัยกว่าเมื่อก่อนเยอะ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้ยหลังจากพักมาได้เกือบเดือนก็คือ ทักษะที่ถดถอยลงครับ!!!!

วันนี้เข้าเว็บ W1AW เพื่อฝึกรับข้อความที่ 20 WPM จากที่เคยรับแล้วเขียนตามได้สบายๆ วันนี่กลับมีช่วงเอ๋อถึงขั้นจดไม่ทัน กว่าจะตั้งสติได้ก็หายไปทั้งคำเลย

นี่แหละครับ ไม่ฝึก 1 วัน คุณรู้คนเดียว ไม่ฝึก 1 สัปดาห์ ครูจะรู้ ไม่ฝึก 1 เดือน ทุกคนจะรู้

วันนี้คุณฝึกแล้วหรือยังครับ?

Bangkok CW Group

ประกาศ ประกาศ

เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้มีโอกาสคุยกับพี่ๆ ที่ E20AE ว่าอยากจะจัดงาน ลักษณะอบรม + Workshop ในหัวข้อ Intro to CW ครับ

เป้าหมายหลักๆ คือการแนะนำการฝึกรหัสมอร์สด้วยตนเอง ทั้งการฝึกรับ (แนวคิดในการฝึก โปรแกรมที่ใช้ การตั้งค่า ฯลฯ) การฝึกส่ง (คันเคาะแบบต่างๆ การปรับตั้งคันเคาะ โปรแกรมวิเคราะห์ลายมือ) คำศัพท์เฉพาะที่ใช้บ่อย รูปแบบการ QSO ฯลฯ โดยให้ผู้เข้าร่วมได้ทดลองปฏิบัติจริงตามที่เวลาจะอำนวย

สิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่ก็คือ อยากให้เนื้อหาครั้งนี้มีทั้งเรื่องที่ต้องรู้ เรื่องที่ควรรู้ และ เรื่องที่อยากรู้ ซึ่งน่าจะช่วยให้การฝึก รวมถึงการเตรียมตัวเพื่อออกอากาศของผู้เข้าร่วมง่ายขึ้น

แต่ก็นั่นแหละครับ การที่เล่น CW มานาน ก็ทำให้ลืมความรู้สึกในฐานะมือใหม่ไป จนอาจจะนึกไม่ออกว่า ในฐานะผู้เริ่มต้น เขามีความกังวล หรืออยากจะรู้อะไรบ้าง

ก็เลยอยากจะสอบถามเพื่อนๆ สมาชิกครับ ว่าท่านอยากให้กิจกรรมครั้งนี้นำเสนอประเด็นไหนที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์กับผู้เข้าร่วมบ้าง รวมไปถึงรูปแบบที่เหมาะสม (ครึ่งวัน, เต็มวัน, บรรยายสลับฝึก, บรรยายอย่างเดียวครึ่งเช้าแล้วฝึกช่วงบ่าย, แยกกลุ่มย่อยตามความสนใจ หรือรวมเป็นกลุ่มใหญ่กลุ่มเดียว, ฯลฯ)

มาช่วยกันเสนอไอเดียครับ ทิ้งคอมเม้นต์ไว้ได้เลย หรือจะส่งเป็นข้อความมาก็ได้ครับ

ทุกความเห็นของท่าน มีส่วนช่วยพัฒนาวงการครับ

Bangkok CW Group

Send a message to learn more

Semi Break-in, Full Break-in และ QSK

หากเราลองกดปุ่ม BK-IN บนเครื่อง IC-7300 ของเราดู จะเห็นว่าบนหน้าจอจะปรากฏคำว่า BKIN ขึ้นมา และเมื่อกดอีกครั้ง จาก BKIN ก็จะกลายเป็น F-BKIN แทน และเมื่อกดอีกครั้ง ข้อความก็หายไป สถานะทั้งสามแบบนี้ส่งผลอะไรกับการรับส่งและเครื่องของเรา?

เริ่มจากสถานะที่ง่ายที่สุดก่อน คือ BK-IN ปิด ในโหมดนี้มักถูกใช้งานในการฝึกการส่ง เพราะการเคาะของเราจะไม่ถูกออกอากาศไป แต่หากเราต้องการจะส่งสัญญาณออกไปด้วย เราจะต้องกดปุ่ม TRANSMIT ก่อนเพื่อเปลี่ยนเครื่องเข้าสู่ภาคส่ง และเมื่อส่งเสร็จก็ต้องกดซ้ำอีกครั้งเพื่อกลับมาที่ภาครับเอง วิธีนี้แทบไม่ต่างจากเครื่องวิทยุรุ่นเก่า ๆ ที่ผู้ใช้งานต้องสลับระหว่างภาครับและภาคส่งด้วยตนเอง

ส่วนกรณีของ BKIN นั้น เครื่องของเราจะรับ-ส่งในโหมด Semi Break-in นั่นคือเครื่องจะสลับเข้าสู่ภาคส่งทันทีที่เราใช้งานคันเคาะ และเมื่อหยุดส่ง เครื่องจะยังคงอยู่ในภาคส่งอีกช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนจะกลับมาสู่ภาครับ ซึ่งช่วงเวลาที่ว่านี้สามารถปรับได้ตามต้องการ

ข้อดีคือ หากเราส่งข้อความยาวๆ ต่อเนื่อง เครื่องจะไม่ต้องสลับระหว่างภาครับและภาคส่งทุกครั้งระหว่างทุกเสียงดิท-ดาห์ที่เราส่ง ทำให้การทำงานราบรื่น ลดการสลับวงจรที่ไม่จำเป็น และเป็นรูปแบบที่ผู้ใช้งานส่วนใหญ่คุ้นเคย

แต่ F-BKIN (Full Break-in) นั้นจะแตกต่างออกไป นั่นคือ ในโหมดนี้ ทุกครั้งที่มีช่วงว่างระหว่างจุดและขีดของรหัสมอร์ส เครื่องจะกลับเข้าสู่ภาครับทันที แม้ว่าช่วงเวลานั้นจะสั้นมากก็ตาม

ผลที่ตามมาก็คือ หากอีกสถานีต้องการส่งสัญญาณแทรกเข้ามา เราจะสามารถได้ยินของคู่สถานีแทรกเข้ามาระหว่างเสียงที่เรากำลังส่งได้ทันที โดยไม่ต้องรอจนเราส่งข้อความจนจบก่อน

นี่คือที่มาของคำว่า Break-in ซึ่งหมายถึงการที่อีกสถานีสามารถ "ขัดจังหวะ" การส่งของเราได้ และเมื่อทำได้ในทุกช่องว่างของการส่ง จึงเรียกว่า Full Break-in หรือเรียกกันแบบ Q-Code ว่า QSK ซึ่งมีความหมายว่า "ฉันสามารถรับฟังได้ระหว่างที่กำลังส่งสัญญาณ" นั่นเอง

สำหรับการใช้งานทั่วไป เช่น การเรียก CQ หรือการติดต่อสั้น ๆ Semi Break-in ถือว่าเพียงพอ และเป็นโหมดที่ผู้ใช้งานส่วนใหญ่เลือกใช้ แต่หากเป็นการสนทนาแบบ Rag chew ซึ่งมีการโต้ตอบไปมาอยู่ตลอด Full Break-in จะมีประโยชน์มาก เพราะการส่งแต่ละครั้งมักจะกินเวลานาน หากมีข้อผิดพลาดในการรับฟัง อีกฝ่ายก็สามารถแทรกเข้ามาเพื่อขอให้ส่งข้อความที่เป็นปัญหาซ้ำได้ หรือแม้แต่ขอขัดจังหวะเนื่องจากมีภารกิจเร่งด่วน เช่น รับโทรศัพท์หรือขอไปห้องน้ำก็ได้

อย่างไรก็ตาม Full Break-in ก็ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจำเป็นต้องใช้เสมอไป เพราะเครื่องจะต้องสลับระหว่างภาครับและภาคส่งถี่กว่ามาก และในวิทยุบางรุ่นอาจได้ยินเสียงรีเลย์ทำงานทุกครั้งที่ส่งจุดหรือขีด จึงเป็นเหตุผลที่หลายคนยังคงเลือกใช้ Semi Break-in เป็นหลัก

สรุปแล้ว ทั้งสามสถานะไม่ได้มีแบบใด "ดีกว่า" อีกแบบหนึ่ง แต่ถูกออกแบบมาเพื่อวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน หากเพิ่งเริ่มต้นใช้งาน CW การใช้ Semi Break-in ก็เพียงพอแล้ว แต่หากมีโอกาส ลองเปิด Full Break-in ดูสักครั้ง คุณอาจพบว่าการสนทนาในโหมด CW ของคุณจะเป็นประสบการณ์ที่แปลกไปอีกแบบนึงเลยครับ

Bangkok CW Group