LOEI BadmintoN CLUB

https://www.facebook.com/share/p/181hGVPxSe/

ผลการแข่งขันคัดตัวแทนนักกีฬาแบดมินตันจังหวัดเลย ประเภท ยุวชน อายุไม่เกิน 14 ปี และเยาวชน อายุไม่เกิน 17 ปี ได้ดังรายชื่อที่แนบนี้

เด็กๆมีพรสวรรค์และพรแสวงแตกต่างกันมากจริงๆคะ
https://www.facebook.com/share/p/1EJbaL4eEk/

🏸 เด็กที่ไปได้ไกล แตกต่างตรงไหน
วินัยที่ไม่มีใครเห็น

มีเด็กอยู่สองคน...

คนแรกซ้อมดีมากตอนมีโค้ชยืนดู

👀🏸

Split Step เป๊ะ
Footwork สวย
เก็บลูกครบ
ฟังทุกคำ

โค้ชมองแล้วพยักหน้า

"ดีมาก!"

เด็กยิ้ม 😎

แต่อีกคน...

ไม่มีใครมอง

ไม่มีคนถ่ายคลิป

ไม่มีคนปรบมือ

ไม่มีใครพูดว่า

"เก่งมากลูก!"

..

แต่ยังผูกเชือกรองเท้า

🎽

ยังวอร์ม

ยังทำ Footwork

ยังเก็บลูกที่ตัวเองตีพลาด

และยังทำซ้ำ

อีกครั้ง

แล้วก็อีกครั้ง

🏸

นี่แหละ...

วินัยที่ไม่มีใครเห็น

เรื่องตลกของพ่อแม่สายกีฬา คือ...

ตอนลูกซ้อมดี

พ่อแม่พร้อมเป็น

"ผู้จัดการส่วนตัว"

🤣

"วันนี้เล่นดีมาก!"

"ฟอร์มกำลังมา!"

"โค้ชชมนะ!"

..

แต่ตอนเช้าจะไปซ้อม

ลูกนอนอยู่บนเตียง

😴

แม่:

"ลูก...ตื่นได้แล้ว"

ลูก:

"ขออีก 5 นาที"

..

ผ่านไป 20 นาที

แม่:

"นี่มัน 5 นาทีของดาวเคราะห์ดวงไหน?"

🤣🤣🤣

เด็กที่มีวินัยจริง

ไม่ได้หมายความว่า

เขาอยากซ้อมทุกวัน

❤️

เขาก็ขี้เกียจ

เขาก็เหนื่อย

เขาก็อยากเล่น

เขาก็อยากนอน

เหมือนเด็กทั่วไป

🤣

แต่ความแตกต่างคือ...

เขาทำสิ่งที่ควรทำ แม้วันที่ไม่ค่อยอยากทำ

และนี่คือสิ่งที่พ่อแม่

ไม่ค่อยได้เห็น

เพราะวินัยไม่ได้อยู่แค่ในสนาม

🏸

มันอยู่ในเรื่องเล็ก ๆ

เช่น...

เก็บรองเท้าเอง

เตรียมกระเป๋าเอง

ตรงเวลา

ฟังโค้ช

ยอมแก้สิ่งที่ตัวเองทำพลาด

แพ้แล้วกลับมาซ้อม

ชนะแล้วไม่หยุดเรียนรู้

❤️

เด็กที่ไปได้ไกล

จึงไม่ได้มีแค่

"พรสวรรค์"

แต่มีนิสัยเล็ก ๆ

ที่สะสมทุกวัน

จนวันหนึ่ง...

คนอื่นเห็นแค่

"เด็กคนนี้เก่งจัง"

🏆

แต่ไม่มีใครเห็นว่า

กว่าจะเก่ง...

เขาทำเรื่องเดิม ๆ

เป็นร้อยเป็นพันครั้ง

โดยไม่มีใครปรบมือ

👏

😂 และสิ่งที่พ่อแม่ทำได้ดีที่สุด

ไม่ใช่การยืนคุมลูกทุกนาที

แต่คือการสร้างสภาพแวดล้อม

ที่ทำให้ลูกค่อย ๆ

รับผิดชอบตัวเองได้

แทนที่จะถามทุกวันว่า

"ซ้อมหรือยัง?"

ลองถามว่า

"วันนี้ลูกตั้งใจจะพัฒนาตัวเองเรื่องอะไร?"

แทนที่จะรีบแก้ทุกอย่างให้

ลองให้ลูก

เตรียมของเอง

จัดเวลาเอง

รับผิดชอบสิ่งเล็ก ๆ เอง

เพราะเป้าหมายของเรา

ไม่ใช่สร้างเด็กที่

"ทำได้ดีเมื่อพ่อแม่ยืนดู"

❤️

แต่คือสร้างนักกีฬา

ที่ยังทำสิ่งที่ถูกต้อง

แม้ไม่มีใครยืนดู

🎯 สุดท้ายแล้ว...

ถ้าวันหนึ่งลูกไปถึงระดับสูง

คนอื่นอาจเห็น

🏆 เหรียญ
🏆 ถ้วย
🏆 คะแนน
🏆 ชัยชนะ

..

แต่สิ่งที่พาลูกไปถึงตรงนั้น

อาจเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ

ที่ไม่มีใครถ่ายรูปไว้เลย

การตื่นตรงเวลา

การซ้อมในวันที่ขี้เกียจ

การยอมรับว่าตัวเองยังต้องพัฒนา

การเก็บลูกหลังซ้อม

และการกลับมาทำใหม่

หลังจากทำพลาด

❤️🏸

เพราะความเก่งที่คนอื่นเห็น
มักถูกสร้างจากวินัยเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเห็น

และนี่อาจเป็นความแตกต่างเล็ก ๆ...

ที่ทำให้เด็กคนหนึ่ง

"เก่งวันนี้"

กับอีกคนหนึ่ง

"ไปได้ไกลในวันข้างหน้า" 🏸❤️

#พ่อแม่สายแบด #แบดมินตันเด็ก #พัฒนาลูก #นักกีฬาเยาวชน

เปิดรับชิงเจ้า U15 ต่างจังหวัดก็รับสมัครด้วย
https://www.facebook.com/share/1F5m6dSYQM/

🔥 BH CHAMPIONSHIP U15
ศึกชิงเจ้าชมรม (ประเภททีม)
ทีมชมรม / โรงเรียน / อคาเดมี่ พิสูจน์ที่นี่ !

📣 เปิดรับสมัครเร็ว ๆ นี้
📍 แล้วพบกันที่ BH แบดมินตันเลย

เตรียมทีมให้พร้อม แล้วมาเจอกัน 🚀

#ศึกชิงเจ้าชมรม #แบดมินตันเลย ินตันเลย

พ่อ แม่ ผู้ปกครอง ต้องมั่นคอยให้กำลังใจ และสังเกตุลูกๆด้วยว่าไหวจริงมั้ย
https://www.facebook.com/share/p/1H9JWfjnu8/

🏸 เรื่องที่เด็กไม่ได้บอกพ่อแม่

"ทำไมเด็กถึงไม่อยากบอกว่าตัวเองเหนื่อย"

มีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่ง...

ที่เด็กนักกีฬาพูดน้อยมาก

😅

"หนูเหนื่อย"

..

แปลกไหม...

ทั้งที่วิ่งมา 3 เกม

เหงื่อออกเหมือนเพิ่งอาบน้ำ

💦

หอบ...

จนพูดเป็นคำ ๆ

..

แต่พอพ่อถาม

😊

"ไหวไหมลูก"

..

คำตอบคือ

😤

"ไหว!"

🤣🤣🤣

เด็กนี่แปลกนะ...

ขนมหมด

🍟

บอกทันที

"หิว"

🤣

แบต iPad เหลือ 5%

📱

รีบวิ่งหาที่ชาร์จ

⚡

แต่พอเป็น

"แบตร่างกาย"

..

เหลือ 2%

ก็ยังบอกว่า

😤

"สบาย!"

😂

เคยสงสัยไหม...

ทำไมเด็ก

ไม่ค่อยบอกว่า

ตัวเองเหนื่อย

❤️

ไม่ใช่เพราะ

เขาไม่เหนื่อย

..

แต่หลายครั้ง

เขากลัว

"คำตอบ"

มากกว่า

😅

บางคนกลัวว่า...

ถ้าพูดว่าเหนื่อย

พ่อจะคิดว่า

"ใจไม่สู้"

..

บางคนกลัวว่า

แม่จะพูดว่า

😊

"เมื่อก่อนแม่ยัง..."

🤣🤣🤣

บางคน

ไม่พูด

เพราะเห็นพ่อแม่

ขับรถไกล

🚗

ลางาน

เสียเงิน

พามาแข่ง

..

เลยคิดว่า

❤️

"หนูต้องไหว"

..

ทั้งที่จริง

ร่างกาย

กำลังร้องขอ

พัก

😢

เรื่องฮาคือ...

ผู้ใหญ่เอง

ก็ทำเหมือนกัน

🤣

เพื่อนถาม

😊

"เป็นไงบ้าง"

..

ตอบทันที

"สบาย"

..

ทั้งที่เมื่อคืน

นอน 4 ชั่วโมง

กินกาแฟ 3 แก้ว

ประชุม 5 รอบ

😂

เด็กไม่ได้เรียนรู้

การฝืน

จากยูทูบ

📱

..

แต่เรียนรู้

จากผู้ใหญ่

ที่เขาเห็น

ทุกวัน

❤️

ในทางวิทยาศาสตร์การกีฬา

มีคำหนึ่ง

เรียกว่า

Fatigue Masking

คือ...

นักกีฬา

พยายามซ่อน

ความเหนื่อย

เพราะกลัว

เสียโอกาส

หรือกลัว

ทำให้คนอื่นผิดหวัง

😢

ปัญหาคือ...

ยิ่งฝืน

สมองยิ่งล้า

การตัดสินใจยิ่งช้า

ฟุตเวิร์กเริ่มหาย

สมาธิเริ่มตก

..

และโอกาสบาดเจ็บ

ก็สูงขึ้น

🏸

โค้ชที่เก่ง

ไม่ได้ถามแค่

😊

"ซ้อมไหวไหม"

..

แต่ถามว่า

❤️

"วันนี้รู้สึกร่างกายเป็นยังไง"

เพราะคำตอบ

สองประโยคนี้

ไม่เหมือนกัน

เลย

พ่อแม่ก็เหมือนกัน

บางครั้ง

แทนที่จะถามว่า

😊

"เหนื่อยไหม"

..

ลองถามว่า

❤️

"วันนี้...

ตรงไหนของการซ้อม

ที่เหนื่อยที่สุด"

เด็กจะตอบง่ายกว่า

เพราะเขาไม่รู้สึกว่า

กำลังถูกตัดสิน

😊

และที่สำคัญ...

อย่าชื่นชม

แค่ความอึด

❤️

แต่ชื่นชม

ความซื่อสัตย์

กับร่างกาย

ด้วย

เพราะนักกีฬาอาชีพ

ไม่ได้เก่ง

เพราะฝืนทุกวัน

..

แต่เก่ง

เพราะรู้ว่า

วันไหนควรเร่ง

วันไหนควรพัก

🏸

🎯 สุดท้ายแล้ว...

เด็กที่พูดว่า

😤

"หนูไหว"

..

อาจกำลังหมายถึง

❤️

"หนูไม่อยากให้ทุกคนผิดหวัง"

มากกว่า

"หนูยังมีแรง"

..

และบางครั้ง

สิ่งที่ทำให้เด็ก

กลายเป็นนักกีฬาที่อยู่กับกีฬาได้

10 ปี

ไม่ใช่การซ้อมหนักที่สุด

..

แต่คือ

การมีพ่อแม่

ที่ทำให้ลูกรู้ว่า

❤️

"การยอมรับว่าเหนื่อย...ไม่ใช่ความอ่อนแอ"

เพราะร่างกายที่ได้พัก

จะกลับมาแข็งแรง

แต่หัวใจที่ต้องฝืน

ทุกวัน

อาจค่อย ๆ

หมดแรง

โดยไม่มีใครเห็น

❤️🏸

#พ่อแม่สายแบด #แบดมินตันเด็ก #พัฒนาลูก #นักกีฬาเยาวชน

https://www.facebook.com/share/p/165S6rbtGmY/

วิธีเอาชนะความกดดัน เมื่อแต้มสูสี

ถ้าพูดถึงช่วงที่กดดันที่สุดในเกมแบดมินตัน สำหรับพวกเราที่เล่นกันตามก๊วนเพื่อออกกำลังกาย
หลายคนอาจนึกถึงจังหวะที่โดนนำห่าง แต่เอาเข้าจริง ช่วงที่ทำให้ใจเต้นแรงที่สุด มักเป็นตอนที่คะแนนไล่กันแบบแต้มต่อแต้ม
อย่าง 10–10, 15–15 หรือยิ่งช่วงท้ายเกมที่สกอร์มาเจอกันที่ 19–19

สถานการณ์แบบนี้ ส่วนใหญ่ไม่ได้แพ้กันที่ฝีมือ เพราะต่างคนต่างเล่นได้ใกล้เคียงกันอยู่แล้ว
สิ่งที่เปลี่ยนผลของเกมได้จริง ๆ คือ ใครคุมตัวเองได้ดีกว่าในจังหวะที่เกมมันตึงมือแบบนี้

หลายครั้งพอคะแนนเบียด
หลายคนมักรีบเล่น รีบอยากได้แต้มปิดเกม
คิดว่าจะต้องเล่นลูกยาก ออกลูกคมขึ้น บุกแรงขึ้น เน้นริมเส้นมากขึ้น
สุดท้ายกลับพลาดเอง ทั้งที่จริง ๆ ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงขนาดนั้น

เพื่อรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ เราเลยขอแชร์วิธีบางอย่างที่ช่วยให้ผ่านช่วงนี้ไปได้

1. เล่นให้ง่าย เข้าไว้ก่อน
ไม่จำเป็นต้องหวังแต้มสวยทุกลูก เลือกตีลูกที่มั่นใจ ลดการเสี่ยงเบียดเส้นหรือเล่นลูกยากเกินจำเป็น
หลายเกมชนะได้ แค่เราไม่พลาดก่อน และปล่อยให้ความกดดันไปตกอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามแทน

2.รีเซ็ตตัวเองระหว่างแต้ม
หายใจลึก ๆ เช็ดเหงื่อ จัดเอ็นไม้ เป็นวิธีบอกตัวเองว่าแต้มที่ผ่านมา “จบแล้ว” ไม่ว่าจะเสียหรือได้
สิ่งสำคัญคือการทิ้งแต้มก่อนหน้า แล้วดึงสมาธิกลับมาใหม่
คิดกับตัวเองว่าเล่นไปทีละแต้ม เหมือนเพิ่งเริ่มเกม
ไม่ว่าแต้มจะอยู่ที่ 19–19, 20–19 หรือแม้แต่ช่วงดิวซ์อย่าง 21–22
ทุกแต้มคือแต้มใหม่ที่ต้องเล่นด้วยสติแบบเดียวกัน

3 ถ้าเป็นเกมคู่ การได้คุยหรือสื่อสารกับคู่ เป็นอีกวิธีหนึ่งในการเรียกสติและสมาธิกลับมา
แค่คำพูดสั้น ๆ หรือย้ำแผนการเล่น ก็ช่วยให้ทั้งคู่กลับมาอยู่ในเกมของตัวเองได้

สุดท้าย สิ่งหนึ่งที่ควรเตือนตัวเองไว้เสมอคือ
ยิ่งคะแนนสูสีเท่าไร ยิ่งต้องใจเย็น ไม่จำเป็นต้องรีบจบเกมในลูกเดียว
เพราะหลายครั้ง เกมมันตัดสินกันที่ว่า ใครพลาดน้อยกว่ากันในช่วงสุดท้าย

แล้วเพื่อนๆล่ะ
เวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ รับมือยังไงกันบ้าง
มีวิธีไหนที่ช่วยให้ใจนิ่งขึ้น ลองมาแชร์กันได้นะ

#แบดมินตัน #แต้มสูสี #เกมกดดัน

https://www.facebook.com/share/19BoUSgswZ/

จะเอาตัวรอดยังไง เมื่อในเกมเราโดนรุม

หลายคนน่าจะเคยเจอสถานการณ์โดนจี้หรือโดนรุม ยิ่งโดนจี้ แรงยิ่งหาย ตีเสียเมื่อไหร่ ความมั่นใจก็ดรอปทันที
ไม่ว่ามือใหม่หรือมือเก๋า ถ้าวันไหนฟอร์มหลุด ขาตาย หรืออีกฝั่งอ่านเกมเราออก ก็มีสิทธิ์โดนกดรัวๆ ได้เหมือนกัน

วันนี้ JONGNOW มีคำแนะนำการเอาตัวรอดในเกมมาฝาก

1. ตั้งสติก่อน อย่าลน

“ยิ่งโดนจี้ แรงยิ่งหาย แถมตีเสียเมื่อไหร่ ความมั่นใจดรอปทันที”

- ชะลอเกม หายใจลึกๆ ใช้จังหวะเช็ดเหงื่อหรือพักให้ตั้งหลัก
- พอความมั่นใจดรอป อย่าฝืน เล่นลูกที่ถนัด เล่นทีละแต้ม โฟกัสลูกตรงหน้า

2. เปลี่ยนวิธีตี อย่าเล่นเข้าทางเขา

ถ้าตีแบบเดิมแล้วลูกยังกลับมาหาเรา แปลว่าเราเข้าทางเขาเต็มๆ

- อย่ายกพร่ำเพรื่อ ยกเมื่อไหร่ อีกฝั่งพร้อมบุกทันที
- เปลี่ยนเป็นลูกวาง ดาด หรือหยอดให้ไกลมือ บีบให้อีกฝั่งเสียจังหวะ
- ตีเข้ากลางระหว่างคู่ให้มากขึ้น ลดมุมบุกและเพิ่มความปลอดภัย
- คนที่โดนรุม ควรหาจังหวะเอาลูกลง แล้วรีบวนเข้าไปประกบหน้าเน็ต เพื่อลดการโดนจี้ต่อเนื่องและดึงเกมกลับมา

3. ยืนตำแหน่งให้ “โดนยากขึ้น”

รู้ตัวว่าเป็นเป้า เป้าหมายคือทำให้เขาจี้ได้ลำบาก

- ย่อตัวต่ำ ฐานให้แน่น จะรับลูกตบได้มั่นคงขึ้น
- โดนหยอดบ่อย → ขยับเข้าเน็ต
- โดนตบ → ถอยลึกขึ้นเล็กน้อย
- ฟุตเวิร์คต้องพร้อม ห้ามขาตาย

4. ให้พาร์ทเนอร์ช่วย

โดนจี้คนเดียว โอกาสรอดน้อยมาก

- คนที่ไม่โดนรุมต้อง Active ขึ้น ช่วยดัก ช่วยปิดพื้นที่
- สื่อสารกันตลอด อย่าปล่อยให้เพื่อนโดนกดคนเดียว

5. รีเซ็ตเกม เมื่อแต้มเริ่มไหล

ถ้าเกมเริ่มเสีย เป้าหมายคือ “ซื้อเวลา”

- เคลียร์ลูกโด่งและลึกไปหลังคอร์ต
เพื่อกลับมาตั้งหลัก จัดตำแหน่งใหม่ และดึงจังหวะเกมให้ช้าลง

6. หลังจบแมตช์ เอาไปแก้ที่การซ้อม

ถ้าโดนจี้บ่อย อย่าปล่อยปัญหาให้จบแค่ในสนาม

- คุยกับคู่ ว่าเสียตรงไหน ไปไม่ทัน หรือโดนกดแบบไหน
- ปัญหาหลักมักมาจาก เข้าหาลูกช้าและตำแหน่งไม่ดี

แนะนำให้ฝึกฟุตเวิร์คให้เยอะ โดยเฉพาะขึ้นหน้า–ถอยหลัง และก้าวสั้นรับลูกเร็ว
- เอาจุดอ่อนไปฝึกต่อด้วยการซ้อมแบบ “2 รุม 1”
ให้ฝั่งตรงข้ามตีใส่เราคนเดียว มีคู่ช่วยดักและประคองเกม จะช่วยให้ชิน และเอาตัวรอดได้ดีขึ้นในเกมจริง

สรุปสั้นๆ โดนจี้ อย่าลน อย่ายกมั่ว วางลูกให้ไกลมือ ตีแก้เข้ากลาง
และประเภทคู่สื่อสารกับคู่ให้ดี

#เทคนิคแบดมินตัน