Sagar Joga Wrocław

🙏🌞🙏

Listen now to our first episode from our 60th anniversary of Light on Yoga series with John Ferrabee

https://youtu.be/EJ_CSvVOdVs

https://open.spotify.com/episode/2jCh1G4979S3Ye8zRwjbNK?si=uHQvf4NmQ3iACv-XspHIwA

Serdecznie wszystkim dziękuję.

Spotkanie w przestrzeni jogi jest dla mnie zawsze wielką niewiadomą.

Z jednej strony wiemy, że będziemy w jakimś miejscu, wśród znajomych nam osób, w przestrzeni z nauczycielem, no i z samą jogą.

Ale tak naprawdę nigdy nie wiemy, co z tego wyniknie.

I to jest najwspanialsze w praktyce jogi.

Dopóki jestem na ścieżce (w procesie jogi), dopóty z ufnością mogę patrzeć na to, co się wydarzy.

Serdecznie wszystkich pozdrawiam i do zobaczenia za rok !

Popełniłem tekst dotyczący naszej metody.
Serdecznie zapraszam do lektury.

1. Pomieszanie

Doświadczenie czegoś jest wynikiem pewnego procesu.

Przekazanie (tego) doświadczenia jest najczęściej ujęte w ramach pewnej metody.

Metoda jest narzędziem przygotowującym nas do doświadczenia przestrzeni jogi.

Innymi słowy, joga jest formą narzędzia (metodą) służącą do samopoznania własnej natury.

Będąc jeszcze bardziej precyzyjnym, jogi nie uczy „metoda”, a nauczyciel posługujący się metodą do uczenia jogi.

Uczenie nie polega na zgłębianiu metody, a (poprzez metodę) zgłębianie siebie w dążeniu do doświadczenia jogi.

2. Ucz z serca

Guruji mawiał: ucz z serca, a nie z głowy.

Jedną z umiejętności uczenia innych (jeśli nie najważniejszą) jest budowanie przestrzeni podtrzymującej proces samopoznania.

Jest to możliwe, jeśli źródłem procesu uczenia jest przestrzeń serca, bo tylko z tej przestrzeni możemy na bieżąco modyfikować formę przekazu.

Inaczej mówiąc, metoda jest tylko narzędziem, które w rękach nauczyciela będzie na bieżąco dostosowywane do zaistniałej sytuacji.

W przeciwnym razie uczniowie stają się przedmiotem, a nie podmiotem w procesie uczenia.

3. Człowiek

Dlatego Guruji często powtarzał, że nie istnieje coś takiego jak joga Iyengara.

Na pierwszym miejscu zawsze jest uczeń i jego suma doświadczeń wynikająca z prostego faktu bycia człowiekiem.

Innymi słowy, joga jest o człowieku (o samopoznaniu) i jego relacji z otoczeniem, o tym, jak znieść tę barierę.

Joga (jako metoda) powstała w oparciu o doświadczenie tego faktu.

Jest sposobem na wyrażenie tego doświadczenia i przekazanie go dalej.

W tym wymiarze jest doświadczeniem uniwersalnym, które nie sposób zamknąć w ramach jednej metody.

4. Tradycja

W tym wymiarze uczenie w ramach przekazu oznacza podtrzymanie tego doświadczenia w ramach relacji nauczyciel - uczeń.

Istotą podtrzymania tradycji nie jest sztywne trzymanie się formy przekazu, a wręcz przeciwnie — dostosowywanie go na bieżąco do zaistniałej sytuacji, właśnie po to, żeby móc przekazać to doświadczenie dalej.

W tym ujęciu tradycja jest czymś żywym, a jej zrozumienie jest możliwe tylko poprzez bezpośredni udział w tym procesie.

Innymi słowy, uczeń, który ma doświadczenie, staje się nauczycielem; przekazuje swoje doświadczenie w oparciu o metodę, co pozwala ją podtrzymać i przekazać dalej.

5. Zagubione lustro

Praktyka (przynajmniej do pewnego czasu) jest formą przeglądania się w lustrze.

Jest przynajmniej kilka sposobów budowania tej formy.

1. W praktyce z nauczycielem, gdzie występuje on w roli nieustannego wyostrzania obrazu naszego własnego odbicia.

2. W ramach praktyki własnej, gdzie nie jesteśmy w stanie tak łatwo skalibrować obrazu, ale właśnie dla tego ta praca jest taka cenna.

3. Nauka filozofii pozwala nam zintegrować efekty naszej pracy z efektami pracy naszego nauczyciela, który zostawił dla nas cos w rodzaju mapy drogowej — tekst.

6. Przerwana nitka

Pojawia się naturalne pytanie, w jaki sposób podtrzymać nić przekazu, unikając sytuacji, gdzie metoda przestaje być narzędziem, a staje się celem samym w sobie.

Serdecznie zachęcam do przemyśleń w temacie.

1. Mixing Things Up

Experiencing something comes from a process. Sharing this experience is often framed within a method. A method is a tool that prepares us for the experience of yoga. In other words, yoga is a tool (method) for self-discovery. To be more precise, it is not the "method" that teaches yoga, but the teacher using the method. Teaching is not about understanding the method, but about using it to explore ourselves in pursuit of the yoga experience.

2. Teach from the Heart

Guruji used to say: teach from the heart, not the head. One important skill in teaching others is creating a space that supports self-discovery. This is possible when the source of teaching comes from the heart, as only from there can we adjust our message in real-time. In other words, the method is just a tool that the teacher adapts to the situation. Otherwise, students become objects rather than subjects in the learning process.

3. The Human Being

That’s why Guruji often said there is no such thing as Iyengar yoga. The student and their experiences are always the priority, simply because they are human. In other words, yoga is about the person (self-discovery) and their relationship with the environment, about overcoming barriers. Yoga (as a method) is based on the experience of this fact. It is a way to express this experience and share it further. In this sense, it is a universal experience that cannot be confined to one method.

4. Tradition

In this sense, teaching means maintaining this experience in the teacher-student relationship. The essence of tradition is not rigidly sticking to the way of teaching, but adjusting it to the situation to share the experience. In this view, tradition is alive, and understanding it comes from direct participation in the process. In other words, a student with experience becomes a teacher; they share their experience based on the method, allowing it to be maintained and passed on.

5. The Lost Mirror

Practice (for a time) is like looking in a mirror. There are several ways to build this form. 1. Practicing with a teacher, who sharpens the image of our own reflection. 2. Practicing alone, where it’s harder to calibrate the image, but this is what makes the work valuable. 3. Learning philosophy helps us integrate our work's effects with those of our teacher, who left us a sort of roadmap — a text.

6. The Broken Thread

A natural question arises: how to maintain the thread of sharing, avoiding situations where the method stops being a tool and becomes a goal in itself. I encourage you to think about this topic.

Letnie Spotkania z Jogą 2026

Jakiś czas temu był u nas z aparatem Kacper Gawczyński .

Oto mała próbka efektów wspólnej pracy.

Prawda że super !!!

Już niedługo nowa strona WWW - to dopiero będzie odjazd 🌞

Dziś mija bez mała 60 lat, odkąd Guruji Iyengar wydał swoją książkę "Światło jogi".

W pewnym wymiarze życie każdego z nas to suma spotkań – doświadczeń i naszej odpowiedzi na to, co wnoszą.

Tworzą je ludzie, miejsca i przestrzeń, a wszystko to rozpisane jest w czasie.

Czas wydaje się tu kluczowym elementem. To, co kiedyś było trudne i niezrozumiałe, dziś wydaje się proste i oczywiste.

Trochę jakby, parafrazując stwierdzenie, że żyjemy do przodu, ale życie rozumiemy, patrząc wstecz.

Jednak jest kilka wyjątków wśród ludzi – to nasi najbliżsi i nauczyciele, wśród miejsc – przestrzeń, która jest przesiąknięta czymś, co nie przestaje nas inspirować.

Są też książki, a dla mnie jedną z nich jest "Światło jogi".

Nigdy nie zapomnę, kiedy pierwszy raz trzymałem tę "książkę" w ręku, była to kserokopia kserokopii zrobiona na powielaczu.

Wydawała mi się dziwna i niezrozumiała.

Po bez mała 26 latach, bez cienia zadęcia, mogę powiedzieć, że dopiero zaczynam cokolwiek rozumieć.

To dość emocjonalny wpis, ale tak to jest – ta książka zmieniła – zmienia moje życie.

Cierpienie
Strach, gniew i ignorancja – to one "wbijają" nas w przeszłość – przestrzeń tego, co było, lub przyszłość – przestrzeń tego, co będzie, bo tylko tam ego czuje się bezpieczne.

Uciekając przed tym, co stanowi (dla niego) największe (realne) zagrożenie - w byciu - obecnym - w danej chwili.

Akcja
Jak podjąć akcję, która nie jest ukierunkowana na cel, a na proces.

Odwaga i siła
Jak bycie (w procesie) buduje naszą wewnętrzną siłę i odwagę.

Równowaga i przestrzeń
Jak bycie (w równowadze) pozwala nam znaleźć przestrzeń na dalszą eksplorację i dzielenie się nią z innymi, jak nie ulec efektom własnej pracy.

Energia
Wreszcie jak odnaleźć w sobie przestrzeń bycia, dającą nam paliwo do nieustannej eksploracji i rozwoju.

Ciągłość
A na samym końcu, jak odkryć w sobie naturalne źródło - poczucie odpowiedzialności, za to co dostaliśmy i że powinniśmy to przekazać dalej.

Lubię tę książkę.

Witajcie, zostałem poproszony o krótki komentarz do cyklu publikacji sekwencji z konwencji z Lois Steinberg na stronie Stowarzyszenie Jogi Iyengara w Polsce.

Analizowanie sekwencji z konwencji może być doskonałym przyczynkiem do odpowiedzenia sobie na pytanie, jakie było największe przesłanie tego spotkania.

Z bardzo dużym prawdopodobieństwem możemy zaryzykować tezę, że inspiracją do praktyki podczas tych trzech dni była sekwencja (55 do 60) tygodnia II kursu Światła Jogi.

Jeżeli przyjmiemy tę tezę, aby lepiej zrozumieć całość, dobrze jest się przyjrzeć, w jaki sposób Guruji konstruował swoje sekwencje.

Mój nauczyciel uczy mnie.

Dzięki czemu ja uczę moich uczniów, ale jednocześnie ja uczę mojego nauczyciela, a moi uczniowie uczą mnie.

W ten sposób mój nauczyciel pośrednio uczy też moich uczniów, a moi uczniowie są odbiciem nauk mojego nauczyciela.

Dzięki temu ten trójkąt się zamyka.

Idąc tym tropem, możemy uznać, że właśnie to było najważniejszym przesłaniem tego spotkania.

Bardzo podobną logiką musimy się kierować, analizując poszczególne sekwencje ze Światła Jogi.

Na przykład, aby zrozumieć sekwencję (55 do 60 tydzień II kursu), musimy przeanalizować sekwencję ją poprzedzającą (45 do 50 tydzień) oraz sekwencję następującą po niej (61 do 65 tydzień).

Mamy więc tutaj płaszczyznę, na której analizujemy sekwencję jako całość, w oparciu o sekwencje, które są przed i po tej sekwencji.

Kolejnym krokiem jest spojrzenie na jedną wybraną sekwencję, czyli w tym wypadku od 55 do 60 tygodnia.

Jeżeli za przykład przyjmiemy, że mamy trzy pozycje w sekwencji: nr 1, 2 i 3, to pozycja nr 2 wynika z pozycji nr 1, ale przygotowuje nas do pozycji nr 3.

To wydaje się oczywiste.

Natomiast pozycja nr 3 jest powiązana z pozycją nr 1, a pozycja nr 1 jest powiązana z pozycją nr 3.

To również może się wydawać oczywiste.

Natomiast nie może być pozycji nr 3 ani pozycji nr 1 bez pozycji nr 2.

Patrząc na to w ten sposób, pozycja, która jest pomiędzy pozycją pierwszą a trzecią, w pewnym sensie jest pozycją kluczową.

Sprawa komplikuje się w tym sensie, że sekwencja jest jednym długim ciągiem pozycji.

Jeżeli przyjmiemy, że w sekwencji mamy na przykład 45 pozycji, to łączą się one w jedną nieprzerwaną całość.

Każda z nich uczy każdej z nich.

Można to sprawdzić na przykład, praktykując sekwencję od przodu do tyłu, a potem od tyłu do przodu.

Oprócz tego każdą sekwencję ze Światła Jogi można podzielić na kilka wyraźnych segmentów, np. na początku są pozycje odwrócone, później pozycje stojące i skłony...

Praktyka polegająca na wyjmowaniu lub dodawaniu określonego segmentu lub zmianie ich kolejności daje nam jeszcze pełniejszy obraz tego, jak Guruji je konstruował.

Dzięki temu możemy zauważyć, że są one w pewnym sensie tworem skończonym.

Jeszcze ciekawiej robi się wtedy, kiedy próbujemy sobie zadać pytanie o źródło wiedzy, które pozwoliło nauczycielowi na taki poziom mistrzostwa.

Odpowiedzią jest właśnie sekwencja sama w sobie, raczej skutek, który pojawia się po jej wykonaniu.

Pozwala ona w naturalny sposób otworzyć nasze ciało, ale przede wszystkim otworzyć nasz umysł.

Serdeczności !
Bartłomiej Miklas - Zentetsu

Ogromne podziękowania dla Marta Łukasiak-Wala za wspaniałą pracę.

Podziękowania dla moich nauczycieli za ich wsparcie i inspiracje:

Aś Sokolnicka, Julia Jurecka, Joanna Domańska, Dagmara Koziara, Marta Kozłowska - Purna, Ula Wa, Edyta Nogalska

Oraz podziękowania dla:

Stowarzyszenie Jogi Iyengara w Polsce
Edyta Piotrowska oraz Ann PI za pomoc w publikacji.

English :

🌟 Hello everyone!

I was asked to write a short comment about the sequences from the convention with Lois Steinberg for the Iyengar Yoga Association in Poland.

Analyzing these sequences is a great way to think about the main message of the meeting.

We can say that the inspiration for our practice during those three days was the sequence (weeks 55-60) of the II Light of Yoga course.

To understand this better, we should look at how Guruji built his sequences.

My teacher teaches me.

Because of this, I teach my students, and at the same time, I learn from my teacher, and my students teach me.

In this way, my teacher indirectly teaches my students, and my students reflect my teacher's teachings.

This closes the triangle.

Following this idea, we can say that this was the most important message of the meeting.

We should use a similar logic when analyzing the sequences from the Light of Yoga.

For example, to understand the sequence (weeks 55-60), we need to look at the sequence before it (weeks 45-50) and the one after it (weeks 61-65).

We have a space here to analyze the sequence as a whole, based on the sequences before and after it.

Next, we can focus on the chosen sequence, in this case, from weeks 55 to 60.

If we take three positions in the sequence: 1, 2, and 3, position 2 comes from position 1 but prepares us for position 3.

This seems obvious.

However, position 3 is connected to position 1, and position 1 is connected to position 3.

This also seems obvious.

But there cannot be position 3 or position 1 without position 2.

Looking at it this way, the position between the first and third is the key position.

The matter becomes complex because the sequence is one long chain of positions.

If we say there are 45 positions in a sequence, they connect into one continuous whole.

Each position teaches each other.

We can check this by practicing the sequence from front to back, and then from back to front.

Additionally, we can divide each sequence from the Light of Yoga into clear segments, like starting with inverted poses, then standing poses, and bends...

Practicing by adding or removing specific segments or changing their order gives us a fuller picture of how Guruji constructed them.

This way, we can see they are, in a sense, a finished creation.

It becomes even more interesting when we ask about the source of knowledge that allowed the teacher to reach such mastery.

The answer is the sequence itself, which is the result that appears after we practice it.

It naturally opens our body, but most importantly, it opens our mind.

Warm regards!
Bartłomiej Miklas - Zentetsu