Piesciarze

Sensacja na gali UFC Freedom 250. Gaethje zdetronizował Topurię

Justin Gaethje sprawił ogromną niespodziankę podczas historycznej gali UFC Freedom 250 zorganizowanej przy Białym Domu. Amerykanin pokonał dotychczas niepokonanego Ilię Topurię i sięgnął po pas mistrza UFC w wadze lekkiej.

Topuria był faworytem walki wieczoru, jednak Gaethje odwrócił losy pojedynku po trudnym początku. W kolejnych rundach zasypał rywala mocnymi ciosami, a przed piątą odsłoną narożnik Hiszpana zdecydował się przerwać walkę.

Pojedynek odbył się na oczach prezydenta USA Donald Trump podczas wyjątkowej gali zorganizowanej na terenie Białego Domu. Dla Topurii była to pierwsza porażka w zawodowej karierze MMA, a dla Gaethjego jedno z największych zwycięstw w karierze.

Tommy Fury, przyrodni brat byłego mistrza świata wagi ciężkiej Tysona Fury’ego, pokonał większościową decyzją sędziów Eddiego Halla, ostatniego pogromcę Mariusza Pudzianowskiego.

Nawrocki i Błachowicz lecą na historyczną galę UFC w Białym Domu

Prezydent Karol Nawrocki oraz były mistrz UFC Jan Błachowicz udali się do Waszyngtonu, gdzie wezmą udział w gali UFC Freedom 250 organizowanej na terenie Białego Domu z okazji 250-lecia niepodległości Stanów Zjednoczonych.

Błachowicz opublikował w mediach społecznościowych wspólne zdjęcie z prezydentem z lotniska, podkreślając, że udział w takim wydarzeniu jest dla niego wyjątkowym wyróżnieniem i kolejnym ważnym momentem w historii jego kariery związanej z UFC.

Gala Freedom 250 ma być pierwszym wydarzeniem UFC zorganizowanym na terenie Białego Domu, co czyni ją jednym z najbardziej wyjątkowych przedsięwzięć w historii organizacji.

Sprawa śmierci Dawida Kosteckiego wraca do debaty publicznej

Mimo że od śmierci Dawida „Cygana” Kosteckiego minęło już kilka lat, wokół tej sprawy nadal pojawiają się nowe pytania. Były bokser został znaleziony martwy 2 sierpnia 2019 roku w Areszcie Śledczym Warszawa-Białołęka. Oficjalne ustalenia śledczych wskazywały na samo***** poprzez powieszenie, a prokuratura wielokrotnie podtrzymywała stanowisko, że nie stwierdzono udziału osób trzecich.

Jednocześnie od początku pojawiały się wątpliwości zgłaszane przez rodzinę, pełnomocników oraz część dziennikarzy śledczych. Kostecki miał twierdzić, że posiada wiedzę dotyczącą tzw. afery podkarpackiej, jednej z najgłośniejszych spraw dotyczących powiązań świata przestępczego, biznesowego i osób publicznych.

W ostatnich miesiącach pojawiły się kolejne publikacje wskazujące, że bracia Rysicz, o których wielokrotnie mówił Kostecki, mogli przez lata współpracować z organami ścigania jako tajni informatorzy. Według ustaleń dziennikarskich wiedza o tej współpracy miała istnieć na różnych szczeblach służb niezależnie od zmieniających się ekip rządzących.

W 2026 roku pojawiły się także informacje o nowych świadkach i wnioskach o wznowienie śledztwa. Pełnomocnicy rodziny podnoszą, że okoliczności śmierci Kosteckiego powinny zostać ponownie szczegółowo zbadane, wskazując na możliwość upozorowania samo*****. Należy jednak podkreślić, że są to twierdzenia i hipotezy przedstawiane przez część uczestników postępowania, nie zostały one dotąd potwierdzone prawomocnymi ustaleniami śledczych.

Dziś sprawa Dawida Kosteckiego pozostaje jednym z najbardziej kontrowersyjnych i niewyjaśnionych tematów ostatnich lat. Nowe publikacje i kolejne wątki dotyczące afery podkarpackiej sprawiają, że wiele osób nadal domaga się pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności jego śmierci.

08.06.1979 Urodził się Eddie Hearn, jeden z najbardziej wpływowych promotorów bokserskich XXI wieku

Edward John Hearn urodził się 8 czerwca 1979 roku w miejscowości Dagenham we wschodnim Londynie. Jest synem Barry’ego Hearna, znanego brytyjskiego promotora sportowego i założyciela grupy Matchroom Sport. Dorastał w otoczeniu sportu, biznesu i wielkich wydarzeń, obserwując od najmłodszych lat, jak buduje się kariery zawodników i organizuje największe imprezy sportowe.

Młody Eddie nie planował początkowo kariery promotora. Uczył się w Brentwood School w Essex, a następnie próbował różnych zajęć związanych z biznesem. Przez pewien czas pracował jako handlowiec, zdobywając doświadczenie w sprzedaży i negocjacjach. To właśnie te umiejętności miały później stać się jednym z fundamentów jego sukcesu w świecie sportu.

Na początku XXI wieku dołączył do rodzinnej firmy Matchroom Sport. Początkowo zajmował się organizacją wydarzeń związanych z golfem i innymi dyscyplinami sportowymi, jednak z czasem coraz większą uwagę poświęcał boksowi. W 2010 roku objął kierownictwo nad Matchroom Boxing i rozpoczął proces budowy jednej z najpotężniejszych grup promotorskich na świecie.

Przełomowym momentem w jego karierze było nawiązanie współpracy z Anthonym Joshuą. Hearn dostrzegł ogromny potencjał młodego mistrza olimpijskiego i skutecznie wypromował go na jedną z największych gwiazd światowego sportu. Organizowane przez niego gale zaczęły przyciągać dziesiątki tysięcy kibiców, a Joshua stał się twarzą nowej ery brytyjskiego boksu.

Pod kierownictwem Hearna Matchroom Boxing organizowało walki największych gwiazd zawodowego pięściarstwa. Wśród promowanych przez niego zawodników znaleźli się między innymi Anthony Joshua, Katie Taylor, czy Conor Benn. Dzięki nowoczesnemu podejściu do marketingu oraz aktywności w mediach społecznościowych Hearn stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w branży.

W 2018 roku podpisał historyczną umowę z DAZN, która miała pomóc w rozwoju boksu na rynku amerykańskim. Kontrakt wart setki milionów dolarów był jednym z największych porozumień medialnych w historii tego sportu i umocnił pozycję Hearna jako globalnego promotora.

Eddie Hearn zasłynął nie tylko z organizacji wielkich walk, ale również z umiejętności negocjowania trudnych pojedynków. Był zaangażowany w przygotowanie wielu najważniejszych wydarzeń bokserskich ostatnich lat, w tym walk Anthony’ego Joshuy z Władimirem Kliczką, Oleksandrem Usykiem czy Andym Ruizem Jr. Jego gale regularnie odbywały się na największych stadionach Wielkiej Brytanii, takich jak Wembley Stadium czy Tottenham Hotspur Stadium.

W przeciwieństwie do wielu promotorów poprzednich dekad Hearn często sam staje się częścią widowiska. Regularnie udziela wywiadów, uczestniczy w konferencjach prasowych i aktywnie komunikuje się z kibicami. Jego bezpośredni styl, pewność siebie i umiejętność promocji sprawiły, że dla wielu fanów jest równie rozpoznawalny jak zawodnicy, których reprezentuje.

Dziś Eddie Hearn uznawany jest za jedną z najważniejszych postaci współczesnego boksu zawodowego. Kontynuując dzieło swojego ojca Barry’ego Hearna, przekształcił Matchroom w globalną markę i odegrał kluczową rolę w rozwoju boksu w Wielkiej Brytanii oraz na świecie. Niezależnie od opinii na jego temat, trudno zaprzeczyć, że przez ostatnie kilkanaście lat miał ogromny wpływ na kształt współczesnego pięściarstwa.

„Kiedy pod koniec lat 80. wracałem do boksu, pesymiści ustawiali się w kolejkach, jakby szli na piknik. Wtedy większość ludzi myślała: „To kaznodzieja, a nie bokser”. Mówili: „Och, jest stary”. Ludzie powtarzali: „Taa, do tego jest gruby”. No dobra, to była prawda. Ale rzecz w tym, że kiedy patrzyłem w lustro, to, co widziałem po drugiej stronie, to był szczupły, młody człowiek. Sekretem jest zawsze patrzeć na siebie i upewniać się, że to, co widzisz, jest tym, co masz w sobie, oraz nie akceptować tego, co mówią inni. Fakt, że postrzegałem siebie jako rześkiego młodzika, napędzał mnie do dalszego biegania, mocniejszego uderzania w worki i skakania na skakance. Pozwoliłem, by ta negatywność po mnie spłynęła. Jeśli coś nie było pozytywne, po prostu tego nie słuchałem”.

~George Foreman

07.06.1905 Urodził się Jim Braddock, były mistrz wagi ciężkiej, prawdziwy „Człowiek Ringu”

James J. Braddock urodził się 7 czerwca 1905 roku w Nowym Jorku jako jedno z siedmiorga dzieci irlandzkich imigrantów. Dorastał w robotniczej dzielnicy North Bergen w stanie New Jersey, gdzie od najmłodszych lat nauczył się, czym jest ciężka praca i ubóstwo. To doświadczenie ukształtowało jego charakter – odporny, wytrwały i bezkompromisowy.

Jako młody chłopak Braddock zakochał się w boksie. Trenował w lokalnych salach gimnastycznych, łącząc sport z pracą zarobkową, by wspierać rodzinę. Na zawodowym ringu zadebiutował w 1926 roku i przez kilka kolejnych lat walczył regularnie, szybko budując opinię solidnego i twardego boksera. Był praworęczny, ale z czasem, z powodu kontuzji prawej dłoni, wyćwiczył również ciosy lewą, co stało się jednym z jego atutów.

Braddock odnosił umiarkowane sukcesy, jednak jego kariera załamała się po kilku porażkach i serii kontuzji. W czasie Wielkiego Kryzysu jego sytuacja finansowa dramatycznie się pogorszyła, nie mógł znaleźć walk, a by utrzymać rodzinę, pracował jako doker i żył z zasiłków społecznych. Przez wielu był uważany za zawodnika przegranego, wręcz zapomnianego. Wydawało się, że jego kariera dobiegła końca.

W 1934 roku niespodziewanie otrzymał propozycję walki z Johnem “Corn” Griffinem, młodym i silnym pięściarzem. Braddock, mimo że nie walczył od lat na wysokim poziomie, pokonał go. Następnie wygrał z Artem Laskym i Lee Ramagem, co otworzyło mu drogę do pojedynku o mistrzostwo świata wagi ciężkiej.

13 czerwca 1935 roku na stadionie Madison Square Garden Bowl w Nowym Jorku doszło do jednej z największych sensacji w dziejach boksu. Jim Braddock, skreślany przez bukmacherów i ekspertów, zmierzył się z mistrzem świata Maxem Baerem. Baer był młody, silny, znany z brutalnego stylu walki i tragicznego nokautu z 1930 roku, który doprowadził do śmierci Franca Campobello. Braddock, zdeterminowany i dobrze przygotowany, walczył inteligentnie i z wielkim sercem, pokonując Baera jednogłośnie na punkty i zdobywając tytuł mistrza świata wagi ciężkiej.

Braddock bronił pasa tylko raz, w 1937 roku przegrał z młodym Joe Louisem przez techniczny nokaut w 8. rundzie. Mimo porażki, Louis darzył Braddocka szacunkiem i wspominał go jako jednego z najtwardszych rywali. Po tej walce Braddock stoczył jeszcze kilka pojedynków i w 1938 roku zakończył karierę z bilansem 51 zwycięstw (26 KO), 26 porażek i 7 remisów.

Po zakończeniu kariery Braddock wrócił do pracy fizycznej, był elektrykiem i dokerem, a w czasie II wojny światowej służył jako instruktor w armii USA. Cieszył się szacunkiem w swoim środowisku, był symbolem amerykańskiej wytrwałości i przykładem człowieka, który nie poddał się przeciwnościom losu.

Jego niezwykła historia została w 2005 roku zekranizowana w filmie „Cinderella Man” w reżyserii Rona Howarda, z Russellem Crowe’em w roli głównej. Tytuł nawiązuje do przydomku Braddocka „Człowiek Kopciuszek” nadanego mu przez komentatora Damona Runyona, który dostrzegł w nim postać niemal baśniową: od nędzy do mistrzostwa świata.

Braddock zmarł 29 listopada 1974 roku w wieku 69 lat. Jego legenda do dziś inspiruje sportowców i ludzi walczących z przeciwnościami. Był symbolem czasów Wielkiego Kryzysu, uosobieniem siły ducha, rodziny i nadziei.

06.06.1953 Urodził się Jerzy Rybicki, dwukrotny medalista olimpijski (Złoto 1976, Braz 1980).

Jerzy Rybicki urodził się 6 czerwca 1953 roku w Warszawie. Dorastał w powojennej stolicy, w czasach, gdy boks był jednym z najbardziej prestiżowych sportów w Polsce. Już jako nastolatek wykazywał duże zdolności motoryczne i determinację, które zwróciły uwagę szkoleniowców. Swoją przygodę z boksem rozpoczął w klubie Gwardia Warszawa – ośrodku znanym z kształcenia wielu mistrzów. Treningi rozpoczął w wieku 14 lat, a jego pierwszym trenerem był Wiktor Niedzicki, który szybko zauważył w nim materiał na zawodnika światowego formatu.

Rybicki był typowym przedstawicielem złotego pokolenia wychowanków Feliksa Stamma. Dysponował znakomitą techniką, szybkością i wyczuciem dystansu. Już na początku lat 70. zaczął błyszczeć na krajowych ringach, a jego talent szybko przyniósł mu miejsce w reprezentacji Polski.

Największe sukcesy odnosił w wadze lekkośredniej (do 71 kg):
- 1975 brązowy medal mistrzostw Europy w Katowicach. Był to sygnał, że Polacy mają kolejnego pięściarza klasy światowej. 🥉
- 1976 Igrzyska Olimpijskie w Montrealu – Jerzy Rybicki zdobywa złoty medal, pokonując m.in. słynnego Amerykanina Charlesa Walkera, w półfin. stosunkiem głosów 3:2 pokonał Wiktora Sawczenkę (ZSRR), oraz w finale Tadija Kacara z Jugosławii. 🥇Zwycięstwo to zapewniło mu miejsce w historii.
- 1978 Mistrzostwa Świata w Belgradzie – wywalczył brązowy medal, potwierdzając swoją klasę na arenie międzynarodowej. 🥉
- 1980 Igrzyska Olimpijskie w Moskwie – zdobył brąz, tym razem w wadze średniej (do 75 kg). Kontuzja oka w półfinale zmusiła go do rezygnacji z dalszej walki. 🥉

W reprezentacji Polski stoczył 28 walk olimpijskich i mistrzowskich, odnosząc 22 zwycięstwa. Był dwukrotnym mistrzem Polski i wielokrotnym zwycięzcą międzynarodowych turniejów, m.in. “Złotych Rękawic”. Stoczył w sumie 296 walk w tym 269 zwycięstw, 2 remisy i 25 porażek.

Rybicki był pięściarzem kompletnym: technicznym, cierpliwym i taktycznie dojrzałym. Potrafił dostosować się do każdego rywala – niezależnie od tego, czy walczył z agresywnym zawodnikiem z Kuby, czy ze zdyscyplinowanym pięściarzem ze Związku Radzieckiego. Jego lewy prosty był jednym z najlepszych w amatorskim boksie końca lat 70.

W przeciwieństwie do niektórych jego rówieśników, Jerzy Rybicki nigdy nie przeszedł na zawodowstwo, co było wówczas typowe dla polskich sportowców pozostających w strukturach PRL-owskiego sportu państwowego. Oznaczało to, że Rybicki całkowicie poświęcił się boksowi olimpijskiemu, reprezentując barwy kraju na największych imprezach międzynarodowych.

Po zakończeniu kariery zawodniczej Rybicki nie odszedł od boksu. Został trenerem i działaczem, angażując się w szkolenie młodzieży. Pracował w Polskim Związku Bokserskim, m.in. jako trener kadry narodowej. Przez wiele lat był również ekspertem sportowym i komentatorem telewizyjnym – jego wypowiedzi charakteryzowała rzeczowość, spokój i głęboka znajomość tematu.

W 2006 roku doznał poważnego wylewu, który ograniczył jego aktywność fizyczną i komunikacyjną. Mimo to, środowisko sportowe nigdy o nim nie zapomniało – był i nadal jest symbolem polskiego boksu olimpijskiego.

Iwo Baraniewski nie zwalnia tempa. Podczas UFC Fight Night 278 znokautował Juniora Tafę już w pierwszej rundzie, dopisując do rekordu trzecie zwycięstwo w UFC i kolejne efektowne zakończenie przed czasem już w pierwszej rundzie.

Za swój występ otrzymał także wysoki bonus od organizacji, 100 000$. Polski zawodnik coraz mocniej zaznacza swoją pozycję w kategorii półciężkiej.

06.06.1894 Urodził się Harry Greb, pięściarz przez uznawany przez wielu krytyków za najwybitniejszego zawodnika w historii boksu.

Harry Greb urodził się w Pittsburghu, w robotniczej rodzinie niemieckiego pochodzenia. Dorastał w surowych realiach przemysłowego miasta, gdzie szybko nauczył się walczyć o swoje, najpierw dosłownie na ulicach, później na sali treningowej. Nie miał klasycznej drogi do boksu: nie wychował się w renomowanym klubie ani pod okiem znanego trenera. Swoje pierwsze kroki w ringu stawiał jako nastolatek, podejmując się sparingów z lokalnymi zawodnikami. Szybko zyskał reputację niezmordowanego, dzikiego wojownika, który nadrabiał braki techniczne niespożytą energią, odpornością i nieustannym pressingiem.

Jako zawodowiec zadebiutował w 1913 roku. Walczył w głównie w wadze średniej, choć często stawał naprzeciw rywalom cięższym i wyższym. Jego bilans, ponad 290 walk, z czego według różnych źródeł od 260 do 270 wygranych, jest niemal mityczny. W najlepszym okresie kariery potrafił toczyć kilkadziesiąt pojedynków rocznie, często zaledwie z kilkudniowym odstępem między walkami.

W ringu był chaotyczny, nieprzewidywalny, nieustannie atakujący. Utrzymywał wysokie tempo, atakował z różnych kątów, zasypywał przeciwników ciosami. Jego styl był trudny do zaszufladkowania, Greb nieustannie poruszał się w ringu, uciekał spod ciosów i natychmiast kontratakował. Obserwatorzy opisywali go jako tornado, które przetaczało się przez przeciwnika, niezależnie od jego warunków fizycznych czy reputacji.

Najważniejszym momentem w karierze Greba była walka z Gene’em Tunneyem w 1922 roku. Tunney, przyszły mistrz świata wagi ciężkiej, nigdy wcześniej nie przegrał. Greb nie tylko wygrał na punkty, ale brutalnie pobił rywala, łamiąc mu nos, żebra i powodując poważne rany cięte. Była to jedyna porażka Tunneya w karierze. W kolejnych walkach Greb mierzył się z czołówką swoich czasów, Tommy Gibbonsem, Battling Levinskym, Mickey Walkerem, Tommy Loughranem. Często pokonywał rywali większych, bardziej utytułowanych i wyżej notowanych.

W 1923 roku zdobył tytuł mistrza świata wagi średniej, pokonując Johnny’ego Wilsona. Tytuł ten obronił pięciokrotnie, pozostając aktywnym niemal do samego końca życia.

Wielu historyków i krytyków sportowych uważa Greba za jednego z najlepszych bokserów wszech czasów. Ring Magazine, ESPN i BoxRec regularnie umieszczają go w rankingach największych zawodników w historii, nie tylko ze względu na bilans, ale na intensywność kariery, skalę rywali i jego niezwykły styl walki. Co istotne, Greb dużą część kariery toczył… niemal ślepy na jedno oko. Po uszkodzeniu siatkówki w 1921 roku zataił to przed komisją sportową i kontynuował karierę z poważnym ograniczeniem pola widzenia.

Sportowej emerytury Greb nigdy nie dożył. W 1926 roku przeszedł operację zatok przynosowych, ale pojawiły się komplikacje. Zmarł niespodziewanie 22 października 1926 roku w wieku zaledwie 32 lat. Jego śmierć wstrząsnęła środowiskiem bokserskim – nie tylko ze względu na młody wiek, ale również dlatego, że pozostawił za sobą dziedzictwo niepowtarzalne, wręcz nieporównywalne do jakiegokolwiek innego zawodnika.

Do dziś pozostaje legendą boksu, człowiekiem, który w ciągu niespełna 13 lat zdominował pięściarstwo, walcząc więcej i częściej niż jakikolwiek inny mistrz w historii.