Centrala TV

W tym tygodniu nie będzie śmiesznych rolek. Za wcześnie, niepotrzebnie.

Od dziś dla mnie wszystko w tym klubie będzie już inne.

Szymon Lachowicz był w Warszawskim Klubie Kolarskim od najmłodszych lat. Na początku jako młodszy brat dwóch starszych kolarzy. Był tak szybki i sprawny, że jako mały chłopiec jeździł ze starszymi na obozy. Tam pytał mnie w kółko o godzinę, ustalając swój plan dnia w głowie. Nazywałem go wówczas zegarmistrzem. Pamiętam, jak patrząc, z jaką mocą pedałuje ten mały chłopak, bałem się o jego kolana.

Jak tylko zaczął się ścigać (a chyba robił to od samego początku), to zawsze był w topce. Inteligentny, ułożony, dowcipny i na dodatek szybki. Zawsze otwarty, chętnie pomagał innym. To, w jakim stylu potrafił wygrywać wyścigi w młodziku czy juniorze młodszym, przeszło już dawno do legend klubowych. Równolegle doskonale się uczył i dostał się do najlepszego liceum w Warszawie, do Staszica. Postawił na naukę. Startował, ale nękany kontuzjami, już bez spektakularnych sukcesów. Był filarem juniorskiej ekipy szosowej.

Dostał się na bardzo dobre studia, ale nie rozstawał się z klubem. Prowadził drużynę juniorów młodszych na szosie. A od tego sezonu juniorów. Wzór młodego człowieka, z którego byłem taki dumny. Jak spotykałem go na treningach z maluchami na ściance wspinaczkowej, to snuliśmy ambitne plany rozwoju klubu. Cieszyłem się zawsze na jego widok.

W zeszłym tygodniu usłyszałem od jego mamy o tragicznym wypadku, jakiemu uległ na szosie na Słowacji. Mimo iż był w śpiączce, nie dopuszczałem do siebie myśli, że to może skończyć się tragedią. Rysowałem w głowie pozytywne scenariusze. Wyobrażałem sobie, jak go będę odwiedzał w szpitalu. Niestety, Bóg daje, Bóg zabiera. Dziś nad ranem stwierdzono zgon Szymona Lachowicza. Niepowetowana strata. Od dziś dla mnie wszystko w tym klubie będzie już inne.

Najgłębsze wyrazy współczucia dla najbliższych Szymona. Dziękuję Bogu, że dane mi było znać Szymona.

- Błażej Maresz.