EduPasjonatka Kinga Sanocka

Uwaga!
Stworzyłam Karty Spokojnego Rodzica.
A teraz czas na testy na żywym organiźmie 😎
Chcesz je wypróbować za darmo?
W zamian potrzebuję tylko Twojej opinii 🥰
Pisz poniżej CHCĘ 💪

Czasem jest tak, że nic nie działa.
Nikt nie potrafi tego nazwać po imieniu (a zazwyczaj się nie odważy...), ale atmosfera jest jak wypalona gleba.
Ludzie bez iskry.
Przychodzą i wychodzą z pracy truchtem.
Ci, którzy mają alternatywę - odchodzą...

I tu nie chodzi wcale o mało godne zarobki czy kolejną reformę (jedno i drugie to przecież constans;-).

My, nauczyciele, jesteśmy ludźmi.
I czasem, w miejsce kolejnego szkolenia czy super ekstra nowego zadania nan chwałę dokumentów i strony szkoły, chcemy czuć przynależność i znaczenie. Tu, na miejscu, codziennie.

Potrzebujemy usłyszeć:
„Dobra robota.”
„Widzę Cię. Dzięki, że mogę na Ciebie liczyć.”
„Słyszę Cię. Jak mogę Ci pomóc?”
„Potrzebujesz czegoś? Mów!"
„Jestem tu, przyjdź kiedy chcesz."

To są proste słowa.
Ale ich znaczenie w relacji szef – pracownik wcale nie jest małe.

Bo człowiek, który czuje się zauważony, ma większą przestrzeń, żeby działać.
Człowiek, któremu się ufa, chętniej bierze odpowiedzialność.
Człowiek, który wie, że może poprosić o pomoc, robi więcej niż musi.
Bo wie, że jest darzony zaufaniem.
Że ma miejsce na fu**up, bo to ludzkie i nie spotka się z małostkowością.
Bo przychodzi się do pracy, ale odchodzi zazwyczaj od szefa...

Tak jak nauczyciel może zapalić iskrę w swoim uczniu — sprawić, że ten uwierzy, spróbuje jeszcze raz, zobaczy w sobie możliwości — tak samo dyrektor może zrobić coś podobnego dla nauczyciela, który dla niego pracuje.

Dlatego warto proszę, drodzy Dyrektorzy, czasem zadajcie sobie proste pytanie: "Co moi ludzie czują po spotkaniu ze mną?"

Ile razy zaczynałaś nowy rok szkolny z myślą:
Tym razem zrobię WSZYSTKO inaczej!
Lub odwrotnie:
Jezu, byle dotrwać do świąt...
Byłam w obu miejscach. Ehh.

Nie umiem w plany długoterminowe.
Umiem w zmianę.
I wiem, że służą nam bardzo.
I to nie musi być rewolucja, nie musi być spektakularnie.
Bo mały krok to też krok.
Byleby nie stać w miejscu, bo wtedy NIC się nie zmieni, a na to szkoda życia.

Dlatego proszę pomyśl, co możesz zmienić z tych rzeczy, które Cię gniotą.
Wybierz jedną z nich.
Nazwij po imieniu.
I zrób z nią porządek.
Jedną.

Bo ewolucja też jest zmianą.
I czasem właśnie małe decyzje robią największą różnicę.
Gdy poczujesz smak zmiany i swoją moc wpływu, apetyt Ci wzrośnie, a z nim gotowość i odwaga.

A potem zrobisz rewolucję 😎

To co wybierasz dla siebie na ten rok szkolny?

Zanim zaczniesz planować nowy rok szkolny, zatrzymaj się na chwilę.

Bo w tym całym przygotowywaniu łatwo zapomnieć o jednej ważnej osobie: o sobie.

O tym, jak chcesz się czuć za kilka miesięcy.
Ile energii chcesz mieć dla swoich uczniów, ale też dla siebie i swoich bliskich.
Na co chcesz mieć przestrzeń poza pracą.
Czego nie chcesz już robić kosztem własnego odpoczynku.

Jesteś ważną częścią swojej pracy.
Ale praca jest tylko częścią Ciebie.

Jesteś ważna/u nie tylko dlatego, że jesteś potrzebny uczniom, ale dlatego, że Ty też jesteś człowiekiem, o którego warto zadbać.
Nie musisz wejść we wrzesień perfekcyjnie przygotowana/y.
Możesz wejść w niego z myślą:

„To ja zdecyduję, co jest ważne w planie 2026/2027!"

Jedną z rzeczy, do których trzeba dorosnąć, jest nauka stawiania granic.
Granica to nie mur - to jest szlaban z napisem „DOŚĆ”.
Uwaga: on nie po to, żeby odgradzać się od ludzi, a po to, by pokazać: „Tutaj zaczyna się moja przestrzeń. Tutaj decyduję, na co się zgadzam, a na co już nie.”

Dlaczego to trudne? Bo mamy tendencję do umniejszania siebie i swoich potrzeb. "Wytrzymam"
"Bo będzie afera, jak nie odpiszę rodzicowi"
„Przecież tylko ten telefon odbiorę.” (o 22.00..)
„Odpiszę, przecież to ważne, i tak nie śpię...”
„Tak było zawsze,wszyscy tak robią, tak trzeba"
„Jestem nauczycielem, więc powinnam.”

I nagle z etaty robi się praca, która właściwie nie ma końca.
A potem przychodzi moment, kiedy po całym dniu można już tylko położyć głowę na poduszce i pomyśleć:
„Ja już naprawdę nie mam siły.”
Chodzisz rozdrażniona, wybuchowa, czujesz się wykorzystywana i marzysz, by to się skończyło.
I często/ciągle krzyczysz w domu. To chyba najgorsze...
A po kilku latach zaczyna chorować ciało...

I właśnie dlatego granice są potrzebne.
Nie po to, żeby być mniej zaangażowanym nauczycielem, ale po to, żeby nie płacić własnymi zasobami za to, że zawsze można na nas liczyć.

Nikt nie przyjdzie nas uratować.
Bo nikt poza nami nie jest nam potrzebny. 💜

Mam prośbę do Ciebie, Nauczycielu!

Za chwilkę się zacznie.
Zanim jednak wrócisz do planów lekcji, rad pedagogicznych, dokumentów i listy zadań, chciałabym zaprosić Cię do czegoś prostego.
Zadaj sobie jedno pytanie:
„Czego potrzebuję w tym roku szkolnym?”

Nie pytam o nowe pomoce dydaktyczne.
Nie pytam o dekoracje klasy.
Nie pytam o kolejne szkolenia.

Pytam o Ciebie.
Może potrzebujesz większego spokoju.
Może odwagi, by stawiać granice.
Może zaufania do siebie.
A może zgody na to, że nie wszystko musi być idealne, choćby pojawiły się takie oczekiwania?

Po 25 latach pracy w szkole wiem, że łatwo zapomnieć o własnych potrzebach, bo uwaga bardzo szybko kieruje się listę zadań i wymagań.
A przecież w szkole najważniejszy jest Człowiek.
Czyli również TY.
Wiesz, czego najbardziej potrzebujesz w tym roku szkolnym?