Marcin Sebastian Rogowski - konsultant i trener biznesu

Są słowa, po których człowiek już nigdy nie spojrzy na drugą osobę tak samo.

„Do niczego się nie nadajesz.”
„Zniszczyłeś mi życie.”

Wyzwiska. Pretensje. Obwinianie za wszystko.

I stoisz naprzeciwko człowieka, dla którego tyle razy próbowałeś być oparciem, i zastanawiasz się, jak miłość mogła dojść do miejsca, w którym zostało tak mało szacunku.

Bo przecież próbujesz.
Nie jesteś idealny. Popełniasz błędy.
Czasem czegoś nie zauważysz, czegoś nie zrobisz, coś powiesz nie tak.

Ale jesteś.
Najlepiej jak potrafisz.

Martwisz się o dom. O rodzinę. O jutro.
Dźwigasz swoje problemy, a mimo to każdego dnia wstajesz i próbujesz jeszcze raz.

I najbardziej nie boli nawet to, że jest ciężko.

Boli, kiedy człowiek, dla którego robisz tak wiele, zachowuje się tak, jakbyś nie robił nic. Jakbyś nic dla niego nie znaczył.
Jakby Twoje serce nie miało granicy wytrzymałości.
A przecież ma.

Człowiek może wybaczyć naprawdę wiele.
Może tłumaczyć czyjąś złość.
Przymykać oczy na kolejne słowa.
Przyjmować pretensje, bo wciąż pamięta człowieka, którego kiedyś pokochał.

Ale nie można bez końca przyjmować ciosów tylko dlatego, że ktoś nie potrafi poradzić sobie ze swoim gniewem, żalem i życiowymi niepowodzeniami.

Bo słowa też zostawiają rany.

I przychodzi moment, kiedy trzeba powiedzieć: dość.
Nawet jeśli nadal kochasz.

Bo czasem trzeba powiedzieć „dość” właśnie dlatego, że zbyt długo ratowałeś wszystko dookoła, zapominając ratować samego siebie.

A jednak nie odchodzisz.

Trzymasz się wspomnień. I nadziei, że może jeszcze kiedyś wróci.

Tylko ile razy można pozwolić komuś złamać sobie serce, zanim zrozumie się, że miłość nie oznacza zgody na poniżanie?

Można kochać. Można tęsknić. Można mieć nadzieję.
Ale można też w końcu powiedzieć:
„Nie pozwolę Ci więcej mnie niszczyc.”

Bo miłość bez szacunku z każdym kolejnym ciosem coraz mniej przypomina miłość.

A czasami najboleśniejsze „dość” jest pierwszym od bardzo dawna słowem, którym człowiek wreszcie staje po swojej stronie.

Bo można kochać kogoś całym sercem i jednocześnie zrozumieć, że nie wolno pozwolić mu tego serca niszczyć.

O L D S C H O O L
Jako singiel z odzysku dużo rozmawiam z płcią piękna - poszukującą... W takich kontaktach zwykle już na samym początku mówi się o oczekiwaniach. Jaki ma być, co ma robić, czego nie. Zauważyłem, że wiele kobiet narzeka na brak zdecydowania, niepewność, niekonsekwencję mężczyzn. Nazywają ich pogardliwie słabeuszami, piz...czkami. Pomimo obowiązującego w przestrzeni publicznej trendu wymazywania różnic płciowych, kobiety, przynajmniej duża ich część, tęsknią za mężczyzną silnym, konkretnym, po prostu męskim. Takim, który odważnie weźmie sprawy w swoje ręce, a i samą kobietę przy okazji.
Dziś faktycznie takich mężczyzn jest mało i zwykle to ci z poprzednich pokoleń.
Może wynika to z faktu, że dawniej wychowywano nas inaczej. W komunie, brutalnym kapitalizmie lat 90-tych musieliśmy przetrwać w niekomfortowym środowisku, czasem niedostatku. Uczono nas kwestii technicznych, obsługi narzędzi. Nie siedzieliśmy cały dzień przy komputerze, nie było smartphonów. Życia uczyło nas podwórko, klatka. Bijatyki były na porządku dziennym, a testosteron był w cenie. Uczono nas także szacunku do kobiet. Pomagania im, otwierania drzwi, całowania w rękę. To była stara szkoła, która wypuszczała w świat facetów wychowanych na westernach, opowieściach o bohaterach, odważnych i ambitnych. Mężczyzn stanowiących najbardziej eksytujące dla pań połączenie - siły i troskliwości. Trochę gentleman, trochę drań. Paul Newman, Marlon Brando, Robert Redford, długo by wymieniać. Przykro mi, ale z tej półki już dawno biorą i lepiej nie będzie. Dlatego nieliczni faceci z tego, poprzedniego rozdania, albo młodsi, ale z taką mentalności zwykle nie narzekają brak powodzenia. Niestety trochę też jest tak, że taki typ wrażliwego brutala gubi się w czasach, w których kobiety przejmują męską energię. Chcą, a często muszą być silne, odważne, zdecydowane. Nie pokazują swojej wrażliwej strony, słabości i nie dają tym samym pola do opiekuńczości i siły po drugiej stronie.
..
Drogie Panie.
Szanujcie i kochajcie faceta ze starej szkoły, jeśli już wam się trafił, bo to wymierający gatunek. I kolejnego możecie nie znaleźć ;)
Pogody w sercu
M❤

T U I TERAZ
Życie może przytłaczać, gdy spojrzeć na nie z szerokiej perspektywy. Myśli o błędach z przeszłości, poczucie winy, tęsknota za osobami, które już wypisały się z twojego życia, powodują ból. Z kolei niepewność przyszłości, oczekiwanie na jakiś nierealny cud lub stos problemów do rozwiązania budzi lęk. W chaosie takich myśli i emocji trudno o szczęście. Bo ono istnieje wyłącznie w teraźniejszości.
Zwłaszcza w kryzysie, traumie, trudno o realny obraz sytuacji i jakiś sensowny plan. Bywa, że powodowany bólem chcesz przeskoczyć jakiś etap. To nie działa.
Lub chcesz oszukać samego siebie, zaprzeczyć uczuciom. Przykryć je jakąś nieprzemyślaną decyzją. To nie działa.
W końcu rozumiesz, że nie zbawisz jednym ruchem całego swojego świata. Bo życie rozsypane na kawałki trzeba składać powoli, kawałek po kawałku.
Myślisz, co dzisiaj jest najważniejsze, co dziś mogę dla sobie zrobić. Bierzesz jeden mały problem i go rozwiązujesz, potem kolejny. Nie myślisz o wszystkich naraz.
Zaczynasz odkrywać perspektywę jednego dnia. Chcesz by był on wartościowy, satysfakcjonujący, byś odnalazł w nim jakąś przyjemność. Tak przeżyty dzień przynosi ci ukojenie. Potem starasz się przeżyć w szczęściu kolejne 24 godziny. Po 7 dniach zauważasz, że miałeś dobry tydzień, po 30 miesiąc. Tak tworzysz swoje nowe szczęśliwe życie. Nie masz wpływu na innych. Jeżeli ktoś kogo kochasz cię już nie chce, to ma do tego prawo. Jeżeli klient rezygnuje z twoich usług, podobnie. Jeżeli ktoś umrze to go nie wskrzesisz.
Ale w teraźniejszości i tylko w niej odzyskujesz pełną kontrolę nad swoją reakcją i w konsekwencji szczęściem.
…
Zatrzymaj się na chwilę i pomyśl o swoim życiu w perspektywie wyłącznie tego jednego dni. Co dziś jest dla mnie najważniejsze? Jak mogę o siebie zadbać? Jaką przyjemność mogę sobie sprawić?
I zrób to!
Powodzenia ❤️
Twój M.