Hanna Sokólska Studio

Pytania do duszy 3/5

Dla mnie ten fragment to opowieść o rozeznawaniu swoich i nieswoich głosów.

Pierwszy rozdział to wytrwałe dociekanie skąd one płyną i czy na pewno wypowiadam je ja. Tutaj kluczowe na początek są przekonania, słowa rodzinne, słowa społeczności, idąc dalej słowa kultury, słowa historii. Potem są nienasze słowa, które stały się tożsamością, bo coś w nich urzekło, porwało, ale i te prawdy warto czasem zweryfikować.

Wyłania się przestrzeń obserwatora.

Ale nie tak szybko, bo już wydaje się, że "ja wam wszystkim powiem jaka jest prawda", a tu rozpoczyna się bardzo obszerny rozdział o języku ciała, jego pamięci, wzorcach, o tym, że "ciało wie" i "ciało pamięta", ciało odtwarza znaną chemię, ciało często niechętnie otwiera się na nowe nawyki, nowe cykle i nowe sposoby regulacji. Wymaga dużo czasu i delikatności. Tu często też następuje bardziej eksperymentalna przygoda.

Zaufanie do przestrzeni, na której to wszystko się wydarza jednak jest coraz mocniejsze.

I na tej drodze rozpoznawania głosów, z całym balastem człowieczeństwa, które nosi swoją nieidealność, dążę do spójności, odnalezienia łączności z materią i fizycznością i wszelkich mankamentów jakie to przynosi.
Pamiętając, że najczęściej najbardziej surowi jesteśmy wobec siebie samych.

Tu i teraz.
Wszystko jest tak jak ma być.

Pytania do duszy 2/5

Och ileż to razy!
"Coś" mnie ogarnęło! Zerwało, porwało i obezwładniło.

Ale warstwa po warstwie, branie odpowiedzialności, za myśl, za emocję, czucie, czucie, czucie. Badanie, dociekanie skąd i znów czucie.

Na początku jest trudna praca z brudem, bardzo nieprzyjemna. Jak zdrapywanie wieloletniego, bądź wielopokoleniowego czarnego kleistego brudu z kuchenki.

A potem jest trochę lżej.
Więcej uważności na warstwy, usprawiedliwienia i powłoki.

Nie ma we mnie już żadnego zaskoczenia, że chcemy siebie chronić. I to, co mamy najcenniejsze. Świat i jego reguły potrafią być bezlitosne. Ale można nie z miejsca strachu, a miejsca siły.
Chronić siebie.

Zaczynam cykl pytań do samej siebie, czasem gorzkiej weryfikacji, ale jakże wyzwalającej. Może ktoś też skorzysta :).

Tym zdaniem rozpoczynam (wciąż na nowo, ale za każdym razem inaczej) przyjmowanie siebie i świata takimi jakimi jesteśmy, na etapie, na jakim jesteśmy, z doświadczeniami, jakie za i przed nami.
Kolejne karty życia się otwierają, inne wciąż jeszcze czekają na odkrycie i ten pełen ulgi wydech "Ahaaa!", kiedy rzeczy stają się jasne i klarowne po wielu latach wstrzymywania oddechu w danym obszarze następuje przepływ. Moment ulgi i bezmgły. To tak samo jak odkrywanie wzorców w ciele, dociekanie ich (pra)przyczyny i transformacja, stopniowa i wieloetapowa. I nagle coś puszcza. Niekończąca się przygoda! ;)

Przed kolejnymi lekcjami biorę głęboki wdech i zjadam dary natury, pomidory, ogórki, jeżyny, zawsze jest dobry moment, by dla przeciwwagi trudności złapać jakiś mały, wielki zachwyt. 🕊️🤍✨☄️🍅🥒🍇

💎 Kiedy w końcu po latach pracy, powrotów, odkrywania i przypominania sobie, czasu który musiał upłynąć, procesów, które musiały się wydarzyć, wydobywa się skarb.
Ciśnienie, trud, nierozunienie, żmudne momenty, czekanie, aż w końcu widzi się jasno. Jaśniej.
Woda zmywa brud.
Życzę każdemu takiej lekkości, zamiany kamieni w diamenty, ciężaru w lekkość, powrotów do domu, zamieszkania w ciele, pojednania ducha, ciała i umysłu. ✨🙏✨

Inspiracja o diamentach 💎


Fot. podkolorowana 📷🙏

"Nie stajemy się uzdrowicielami.
Przybyliśmy jako uzdrowiciele. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie stajemy się gawędziarzami.
Przybyliśmy jako nosiciele historii
my i nasi przodkowie naprawdę żyliśmy. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie stajemy się artystami. Przyszliśmy jako artyści. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie stajemy się pisarzami.. tancerze.. muzycy.. pomocnicy.. Rozjemcy. Przyszliśmy jako tacy. Jesteśmy.
Niektórzy z nas wciąż doganiają to, czym jesteśmy.
Nie uczymy się kochać w tym sensie.
Przyszliśmy jako miłość. Jesteśmy Miłością.
Niektórzy z nas wciąż doganiają tego, kim naprawdę jesteśmy... "

Clarissa Penkola Estes

"We do not become healers.
We came as healers. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not become storytellers.
We came as carriers of the stories
we and our ancestors actually lived. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not become artists. We came as artists. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not become writers.. dancers.. musicians.. helpers.. peacemakers. We came as such. We are.
Some of us are still catching up to what we are.
We do not learn to love in this sense.
We came as Love. We are Love.
Some of us are still catching up to who we truly are...."

Bez Umiaru 📷👐🙏 podkolorowane
Dziękuję 🤍🌸

Takie proste.
📷🙏 pokolorowane 🖌️🎨

Balans pomiędzy zaufaniem, pokorą i prowadzeniem, a sprawczością, wolnością i nieumniejszaniem sobie. 💛
Jest w nas potężna moc! By zachować zdrowie i by do niego powrócić. ⛰️☀️

📷 najlepszy! 🙏

Doświadczajmy! Tego wszystkiego po co przybyliśmy tutaj. Bierzmy z każdego doświadczenia, poszerzajmy się, dotykajmy ziemi, dotykajmy nieba, dotykajmy się nawzajem, błądźmy, sprawdzajmy, ruszajmy, ryzykujmy.

Do bycia przy sobie potrzebna jest przestrzeń ładowania się i przestrzeń sprawdzenia się
do odkrycia granic - drugi człowiek
do stawiania się - wyzwalacz
do sprawdzenia - trudności
do realizacji - połączenia
do przyjemności, do dyskomfortu - mamy wszystko tak blisko. Wystarczy sięgać.
Życie nie pogania nas do gotowości, tylko daje niezliczone szanse.

(Mickiewicza ciąg dalszy 😊📖.)

📷 Bez Umiaru 👐🙏🌕 dziękuję!