Joris Golstein -Openbare groep

"Je krijgt nooit een tweede kans om een eerste indruk te maken."

Het wordt ons van jongs af aan aangeleerd alsof het de belangrijkste spelregel van het leven is. Een stevige handdruk, een goeie glimlach, zorgen dat je 'veilig' overkomt. We zijn er zo obsessief mee bezig, dat we eigenlijk vergeten om gewoon mens te zijn.

Maar laten we eens heel feitelijk kijken naar wat er echt gebeurt in die beruchte eerste drie seconden dat je iemand ontmoet.

Jij kijkt naar mij, en ik kijk naar jou. Maar we zien elkaar niet echt. Wat we in werkelijkheid doen, is de ander in een razend tempo door onze eigen, interne archiefkast trekken. We scannen de ander op basis van onze eigen geschiedenis, onze eigen onzekerheden en vooral: onze eigen aannames.

Ik weet daar zelf alles van. Als mensen mij voor het eerst zien – groot, direct, met een verleden van zestien jaar als tegelzetter en metselaar in de bouw – dan gaat er in hun hoofd vaak automatisch een bepaald laatje open. Ze verwachten een specifiek type man. Totdat we in gesprek raken en we de abstracte diepte in duiken. Dan zie je ze ineens haperen. Het plaatje klopt niet meer met hun archiefkast.
En daar ontstaat de wrijving.

Als iemand niet past in het hokje dat we voor ze hadden bedacht, geeft dat kortsluiting. Het is ongemakkelijk. En precies dáárom proberen we onszelf continu aan te passen als we nieuwe mensen ontmoeten. We maken onszelf wat kleiner, slikken onze uitgesproken meningen in en presenteren een verwaterde, sociaal wenselijke versie van onszelf. Alles om maar netjes in het archiefkastje van de ander te passen, zodat het niet gaat schuren.
Maar besef je wat dat spiritueel en menselijk gezien over ons zegt?

Als jij jezelf aanpast om een 'goede' eerste indruk te maken, vertrouw je eigenlijk niet op de draagkracht van je eigen fundament. En omgekeerd: als jij binnen drie seconden een hard oordeel hebt over een ander (of dat nu positief of negatief is), ben je geen mensenkennis aan het toepassen. Je bent simpelweg je eigen beperkte wereldbeeld aan het projecteren op een wildvreemde.

Echte resonantie vind je niet in de perfecte eerste indruk. Echte verbinding ontstaat pas op het moment dat je de moed hebt om andermans eerste indruk van jou keihard te laten mislukken.

Durf ongemakkelijk te zijn. Durf buiten het hokje te vallen. Laat de ander maar even zoeken naar het juiste laatje. Jouw taak is niet om het verwachtingspatroon van een ander te managen. Jouw taak is om simpelweg te staan.

De mensen die afhaken omdat jouw eerste indruk niet aansloot bij hun aannames, zochten toch al naar een illusie. De mensen die blijven staan als het stof is neergedaald... dat zijn de mensen met wie je een fundament kunt bouwen.

Hoe vaak maak jij jezelf nog onzichtbaar, puur om de aannames van een ander niet te verstoren?

Liefs, Joris

DE VAKANTIE IS VOORBIJ. TIJD OM JE EIGEN LEVEN WEER IN BEHEER TE NEMEN.

De koffers in Egypte gaan bijna weer dicht. Het was goed. Rust, hitte, tijd met het gezin, en ja... ook de nodige chaos met infusen en Egyptische privéklinieken. Maar we staan. En hoewel ik intens kan genieten van de zon, voel ik het in al mijn vezels weer trekken. Ik wil terug naar de werkplaats.

Want ik weet wat er nu gebeurt in Nederland.
Duizenden mensen komen komende weken terug van hun vakantie. Ze hebben veertien dagen lang op een strandbedje de roze olifant in hun relatie proberen te negeren. Ze hebben twee weken lang krampachtig de cliniclown uitgehangen, terwijl ze zich van binnen stervensalleen voelen naast de partner met wie ze de koffer delen. En nu moeten ze weer terug naar de realiteit. Terug naar een leven en een fundament dat eigenlijk aan alle kanten rammelt.

Dat raakt me. Juist omdat ik zo intens veel van mensen hou, weiger ik toe te kijken hoe ze zichzelf kapotmaken voor de 'lieve vrede'.

Na meer dan 18.000 fotolezingen en talloze Blauwdrukken zie ik de pijn direct achter de gemaakte vakantiesmiles. Ik wéét hoe eenzaam het is als je vastzit in je eigen overlevingsmechanisme en het conflict maar blijft vermijden. Maar liefde is niet met je meejanken; liefde is je de spiegel voorhouden zodat je eindelijk de regie kunt pakken.

Vanaf komende week gaat de agenda weer open.
Loop je vast in een relatie waarin je jezelf continu wegcijfert? Ben je er klaar mee om je verlangens in te slikken? Of ben je gewoon keihard toe aan de rauwe, ontblote architectuur van je eigen Blauwdruk of een fotolezing, zodat we eindelijk kunnen bouwen op de feiten?

Stop met het uitstellen van je eigen leven. Stuur me een bericht. Dan maken we samen de fundering weer hard.

Liefs, Joris

De Stille Taal van het Vuur: Verbinding voorbij Woorden...

​Daar zaten ze. Drie mannen, drie verschillende geschiedenissen, drie generaties, samen rond een dansend vuur op een verlaten strand. De nacht was diepzwart, gevuld met het ruisen van de golven en de knisperende klanken van de vlammen. In de cirkel van licht was niets nodig. Geen grote verhalen, geen introducties, geen opschepperij. Gewoon... zijn.

​Soms ontmoet je mensen met wie de verbinding er ineens is. Een zielsverwant, een medereiziger op het pad van het leven. Het zijn vaak de mensen die bereid zijn om wat dieper te kijken, verder dan de oppervlakte en de etiketten die de wereld op ons plakt. Mensen die niet bang zijn voor de stilte. In die stilte, rond het vuur, begrepen we elkaar volkomen. Er waren geen woorden nodig om de gedeelde menselijkheid te voelen, om de onzichtbare draden van begrip te spannen. Het maakte niet uit waar we vandaan kwamen, welke taal we spraken of welke kleur onze huid had. De taal van het hart is universeel.

​Veel mensen leven aan de oppervlakte, bang voor de diepte, bang voor de waarheid van het niet-weten. Ze prikken liever niet door de lagen van conventie en verwachtingen heen. En daardoor missen ze soms de mooiste parels die het leven te bieden heeft: diepe, onversneden verbindingen. Maar hier, in deze cirkel, was niets oppervlakkigs. Er was ruimte voor alles wat niet gezegd hoefde te worden. Een diepe rust en een gevoel van thuis-zijn.

​We deelden niets tastbaars, behalve de warmte van het vuur en het gezelschap. Maar in werkelijkheid deelden we alles: de kwetsbaarheid van het mens-zijn, de hoop, de angsten en de dromen. Het was een moment van tijdloze connectie, een herinnering aan de ware essentie van het leven.

​Soms zijn mensen zichzelf een beetje kwijtgeraakt. Verdwaald in de vele rollen die ze moeten spelen, verstrikt in de lagen die ze hebben opgebouwd om zichzelf te beschermen. Dat is oké. Het overkomt ons allemaal. Als je dat voelt, als je de weg terug naar jezelf zoekt, klop dan gerust bij mij aan. Je hoeft het niet alleen te doen. Nee, dat moet andersom: Je moet het alleen doen – die reis naar binnen is van jou en jou alleen. Maar je hoeft de last ervan niet altijd alleen te dragen. Soms kan gewoon een luisterend oor, een open hart, of het gevoel dat er een stukje met je meegereisd wordt, alle verschil maken.

​Laten we samen kijken waar je staat, waar je tegenaan loopt. Zonder oordeel. Met de oprechtheid en diepgang die we rond dat vuur op het strand vonden. Omdat we allemaal die parels van verbinding waard zijn.

Joris.

​

Duiken is voor mij al lang geen recreatie meer; het is een deconstructie van de realiteit. Ik heb besloten mijn ervaring met de waterkolom, de absolute rust van meditatie en de rauwe, technische kant van het duiken te bundelen op een nieuwe pagina.

Verwacht geen standaard vakantiekiekjes. Ik neem je mee in de diepte—zowel letterlijk als figuurlijk. Op deze pagina vind je content die je zenuwstelsel kalmeert met meditatieve klanken en beelden van de mooiste wateren in Nederland en ver daarbuiten. Maar ik schuw de schurende kant niet: de fysieke uitdagingen, de mentale barrières, de data en de humor die komt kijken bij het leven onder druk.

Ik wil je niet alleen laten kijken, ik wil je meenemen in de sereniteit én de intensiteit die duiken tot een levensstijl maakt. Of je nu zelf duikt of zoekt naar een moment van diepe rust: dit is de plek waar we voorbij de oppervlakte kijken.
Want ook ik als coach pak op deze manier de rust die nodig is 🤿

Volg de pagina, word onderdeel van deze reis en help me dit platform uit te bouwen.

https://www.facebook.com/share/19a2m5R3yo/

DE ILLUSIE VAN DE LIEVE VREDE (EN HET PANTSER VAN EERLIJKHEID)

Wat ik hier zie op dit ressort is best pijnlijk als je de eetzaal in loopt, of aan het zwembad zit.

Mijn vraag aan jou:
​Kijk komend weekend eens om je heen op de verjaardagen en de terrasjes. De gemaakte lachjes, de verplichte gesprekjes. Zie je hoeveel stellen daar fysiek strak naast elkaar zitten, maar in de kille realiteit lichtjaren van elkaar verwijderd zijn?
​Samen, maar stervensalleen.

​De roze olifant—de doodgebloede dynamiek, de onuitgesproken verwachtingen, de totale leegte—staat pontificaal in de kamer. Maar niemand benoemt het. We slikken onze verlangens in en spelen liever de cliniclown in ons eigen leven, puur om de illusie van de 'lieve vrede' krampachtig in stand te houden.

​En dan heb je de groep die de aanval kiest als verdediging. De mensen die weigeren de cliniclown te spelen en in plaats daarvan keihard roepen: "Ja, maar ik ben gewoon heel eerlijk en duidelijk!"

​Laten we die illusie ook direct even doorprikken. Die zogenaamde 'duidelijkheid' is negen van de tien keer een muur van gewapend beton, opgetrokken uit oud verzet en diepe pijn. Het is geen openheid. Het is een pantser. Het wordt gebruikt als wapen om de boel op afstand te houden. In werkelijkheid zijn deze mensen compleet ontoegankelijk—niet alleen voor hun partner, maar vooral voor zichzelf. Ze zitten hermetisch opgesloten in hun eigen overlevingsmechanisme.

​Ik heb daar volkomen sc**jt aan. En ik spreek me daar niet over uit om de botte hork te spelen, maar vanuit de oprechte, rauwe liefde voor de feiten. Ik weiger andermans disfunctionele toneelstuk te faciliteren, of het nu verstopt zit achter een gemaakte glimlach of achter een pantser van schijn-eerlijkheid, terwijl hun fundament van binnenuit wegrots.

​De architectuur van de realiteit is snoeihard, maar bevrijdend: je bent duizend keer beter af wanneer je autonoom en gelukkig alleen staat, zónder die constante onderhuidse wrijving, dan dat je langzaam stikt naast iemand die jou niet meer ziet (of wie jij weigert toe te laten).

​Duidelijkheid schuurt en de waarheid is pijnlijk, maar het is het enige cement waar je een leven op kunt bouwen.

​Voel je dat dit over jou gaat? Ben je er klaar mee om jezelf continu weg te cijferen of je te verschuilen achter je eigen pantser? Stuur me een bericht. Dan vegen we de tafel leeg en gaan we met de échte fundering aan het werk.

​

JULLIE ZIEN DE SPIEGEL, MAAR KENNEN DE SCHERVEN NIET.

​Ik zie ze dagelijks voorbijkomen. De agressieve reacties, de vingerwijzingen, de aannames. Mensen die over elkaar heen buitelen om mij 'hard', 'gevoelloos', of 'arrogant' te noemen. Ze zien een man die compromisloos grenzen trekt, die de botte bijl zet in spirituele illusies en die weigert om ook maar één seconde mee te janken in de slachtofferrol.
​Binnen een milliseconde hebben ze hun oordeel klaar. Ze creëren een compleet profiel van wie ik ben en dichten me allerlei labeltjes toe.

​Maar wat 99% van die mensen niet ziet, is de fundering waaruit deze kaders zijn opgetrokken. Ze hebben werkelijk geen flauw benul van waar ik vandaan kom.
​Mijn absolute, kille weigering om destructief gedrag te pamperen, komt niet voort uit een superioriteitsgevoel. Het komt voort uit het feit dat ik de aller-donkerste, meest gitzwarte krochten van het fundament ken. Van misbruik, van zware trauma's, van depressies en van een overlevingsmechanisme dat volledig tot stof was gemalen. Ik heb in dat moeras gezeten. Ik weet als geen ander hoe verleidelijk het is om in die pijn te blijven hangen, jezelf als slachtoffer te zien en de buitenwereld de schuld te geven.
​Maar weet je wat ik in die donkere jaren ook heb geleerd?

Dat zachtheid, eindeloos lullen over je problemen en spiritueel 'begrip' me er nooit, maar dan ook nooit uit hadden gehaald.

​Ik ben jarenlang metselaar en tegelzetter geweest. Ik ken de fysieke wetten van het bouwen. Als de fundering van een huis compleet verrot is, kun je er wel een prachtig zacht behangetje overheen plakken vol 'licht en liefde', maar bij de eerste de beste storm dondert de hele boel alsnog in elkaar. Het vereist rauwe, kille arbeid om de rotzooi af te breken en vanaf de basis opnieuw op te bouwen.

​Als ik vandaag de dag snoeihard de kaders bewaak, is dat omdat ik precies weet wat de prijs is als je dat níét doet. Mijn 'hardheid' is geen aanval; het is de allerhoogste vorm van compassie die ik kan geven. Het is de absolute weigering om jou te laten wegrotten in dezelfde illusie die mij bijna kapot heeft gemaakt.
​Mensen reageren agressief omdat mijn onversneden waarheid hun comfortabele leugen bedreigt. Dat is oké. Dat is data.

​Dus oordeel gerust. Plak je labeltjes. Roep dat ik geen empathie heb. Maar weet dat de man die je nu zo graag bekritiseert, de Blauwdruk heeft moeten uittekenen met zijn eigen scherven. Ik ken het donker van binnen en van buiten. En exact daarom weiger ik het licht voor je te dimmen.

Want ik zie jou wel, maar velen mij niet 😉

Ik wil jou helpen!

​

Aan de ruim 15.900 mensen die deze pagina inmiddels volgen.

Jullie kennen me als iemand van de rauwe waarheid. Iemand die de dingen onversneden op tafel legt, het fundament leest en illusies doorprikt. Dat doe ik omdat ik geloof in absolute helderheid. Maar onder die directheid zit een wezenlijke kern: ik ben er voor de mens. Ik wil toegankelijk zijn voor iedereen.

Omdat ik zelf in de diepste krochten van trauma, depressie en destructieve patronen heb gezeten, weet ik als geen ander hoe donker en zwaar de weg naar herstel kan zijn. Ik weet hoeveel moed het kost om echt in de spiegel te kijken. Bewustwording, spirituele groei en het verwerken van diepe trauma's doe je niet even snel in de reacties op een openbare tijdlijn. Dat vraagt om rust, verdieping en de juiste focus.

Op de openbare tijdlijn raakt de essentie soms kwijt in snelle oordelen en ruis. Daarom wil ik een laag dieper gaan met de mensen die daar klaar voor zijn.
Vanaf vandaag kun je je via mijn pagina abonneren voor exclusieve content. Voor €5,- per maand krijg je toegang tot een besloten, veilige omgeving hier op Facebook. In dit afgeschermde gedeelte deel ik de verdieping die niet geschikt is voor de openbare massa. Denk aan specifieke inzichten, persoonlijke video's en gerichte content over traumaverwerking, het doorbreken van patronen en het bouwen van een ijzersterk fundament.

Dit is geen elitaire club. Het is een uitgestoken hand, laagdrempelig en toegankelijk voor iedereen die voelt: ik wil de regie over mijn eigen Blauwdruk pakken en écht groeien. We doen dit samen.
Klik op de knop 'Abonneren' bovenaan mijn pagina om direct toegang te krijgen.

De deur staat open. Je bent meer dan welkom.