Aranka Reeuwijk begeleiding & coaching

Alleengeboren tweeling zijn is onderdeel van je levensverhaal, maar bepaalt niet wie jij bent.

Inzicht in het alleengeboren tweeling zijn kan helpen om gevoelens en terugkerende patronen beter te begrijpen.

Er kan een moment komen waarop blijven zoeken naar verklaringen in het verleden je niet meer verder helpt.

De aandacht verschuift van waarom je bent geworden wie je bent, naar de vraag wie jij werkelijk bent.

Ontdekken van je eigen talenten, verlangens en energie, los van oude patronen, angst en verwachtingen.

Ruimte maken voor dromen, keuzes en verlangens die misschien al langere tijd op de achtergrond aanwezig zijn.

Het retreat VERDER richt zich niet op eindeloos graven in het verleden, maar op wat jou nu nog belemmert om vooruit te bewegen.

Je vroege verlies mag aandacht krijgen wanneer dat nodig is, zonder dat het alleengeboren tweeling zijn jouw identiteit bepaalt.

Na het begrijpen en verwerken van je verleden ontstaat ruimte om je aandacht te richten op het leven dat vóór je ligt.

VERDER is een retreat van 19 tot 26 september op Les Isles des Rêves in de Dordogne, voor alleengeboren twee- en meerlingen die willen ontdekken welke richting bij hen past.

Is dit wat jij nu nodig hebt?
Vragen?
Stuur een dm of vul het formulier in via de link in de bio.

Mijn ‘Pippi Langkous’ momenten.
Momenten in mijn leven waarop ik iedere keer dacht: Oh sh*it, dit kan ik niet, dit is eng, dit is veel te groot/te moeilijk/ te spannend….
En iedere keer zette ik toch een stap.

Ik heb ondertussen veel van dit soort momenten verzameld en deel er graag een paar met jou.

Die keer dat ik de skilift helemaal naar boven nam; 3000 meter.
Ik moest en zou naar de top. Maar de top bereiken is niet altijd het moeilijkste.

In dit geval was naar beneden gaan een grotere uitdaging en stond ik met knikkende knieën bovenaan de piste. Links en rechts suisde de daredevils langs mij heen.

Twijfel in mijn hoofd….. spanning in mijn lijf en hart in mijn keel. Ik ben gegaan en heb het overleefd 😉

Net een half jaar klaar met mijn studie. Ik kreeg de mogelijkheid een praktijk van iemand over te nemen.
Dus daar zat ik, pas afgestudeerd en al meteen mijn eigen praktijk.
Dit keer geen berg waar je binnen een half uur beneden staat maar een keuze met verantwoordelijkheid en zonder garantie dat het zou lukken.

Toch dacht ik: “Ik wil dit dus ik ga er voor.”

Fast forward naar 2014: mijn eerste boek was een feit maar jeetje wat vond ik het spannend!!
Schrijven is leuk, maar als je je dan beseft dat mensen het gaan lezen en er een mening over gaan vormen, dan voel je je ineens heel naakt.

Maar ook nu viel het mee. Ik kreeg alleen maar mooie reacties en heb er tot op de dag van vandaag geen spijt van.

Downhill met de fiets een berg af. Omdat het ons leuk leek. Immers met skies de berg af deed ik al jaren dus dit kon toch niet moeilijk zijn?!
Tot ik bovenaan het parcour stond en mij ineens realiseerde dat ik tussen allemaal jonge jongens stond en ze mij allemaal zouden gaan inhalen.

Ik heb meer geremd dan gefietst.
En ik denk dat de verhuur van de fietsen de remblokjes hebben moeten vervangen omdat ze tot op het ijzer toe afgesleten waren.
Vond ik het spannend? Absoluut.
Maar ik heb het maar mooi gedaan en stiekem vond ik het nog leuk ook.

Duizenden euro’s in mijzelf geïnvesteerd. In opleidingen, bijscholingen, mijn eigen ontwikkeling.
Ook dat vond ik niet altijd makkelijk. Geld aan jezelf uitgeven kan behoorlijk spannend zijn. Dan voelt vierd

Soms lijkt een droom nog heel ver weg.

Tot je terugkijkt en ziet hoeveel kleine keuzes je ondertussen al die kant op hebben gebracht.

Les Isles des Reves was ooit alleen mijn stip op de horizon. Mijn droom die onbereikbaar leek tot ik mijn tijd en aandacht er op richtte.
Nu is het mijn (ons!!) dagelijks leven.

Dus ik ben benieuwd:

Welke droom wil jij eigenlijk over vijf jaar werkelijkheid hebben gemaakt? En welke prioriteiten stel je daar voor?

Hier komen wij dus ons bed voor uit.
Niet voor retreats waarbij iemand na een week naar huis gaat met een mooi schrift vol inzichten en vervolgens weer precies verdergaat waar die gebleven was.

Maar hiervoor. Een bericht, maanden later, waarin iemand vertelt wat er ná die week is gebeurd. Want dat is iets wat we steeds opnieuw zien. Een retreat op les Isles stopt niet op het moment dat iemand hier de oprit weer afrijdt.

Soms gebeurt er tijdens een week al veel. Maar eigenlijk horen we vaak terug dat er dan iets in beweging is gezet waarvan ze pas later merken hoeveel invloed het heeft gehad.

Omdat je na die week thuis ineens wél die keuze maakt of een grens trekt. Of iets uitspreekt.
Een plan dat al jaren ergens in je hoofd rondhing serieus gaat nemen.

Of, zoals deze deelnemer, haar baan en huis opzegt, een camper koopt en besluit op avontuur te gaan.
Niet omdat wij vinden dat je na een retreat je baan moet opzeggen en een camper moet kopen.
Alsjeblieft niet!!

Maar wel omdat dit blijkbaar voor háár was wat er tevoorschijn kwam toen ze zichzelf de tijd gaf om te onderzoeken: Wat wil ik eigenlijk Waar verlang ik naar? Waar krijg ik energie van? En wat houdt me tegen om daar ook werkelijk iets mee te doen?

En dan maanden later dit lezen…
Daar komen wij dus ons bed voor uit.
Om ruimte te maken waarin jij zelf weer kunt ontdekken hoe jíj wilt leven. En wat je daar vervolgens mee doet?
Dat is aan jou.

Doet dit iets met jou?
Van 19-26 september ben je welkom. Met max vier mensen krijg je alle ruimte om te ontdekken wat jij graag wilt.

Soms lopen we vanaf ons huis naar beneden, richting de rivier.

Zonder doel, gewoon even te kijken.
En iedere keer zien we weer iets anders.

Het water zo stil dat je niet ziet waar land en water in elkaar over gaan.
Een andere keer de wortels langs de kant, kleine visjes in het water of een blauwe libelle die precies lang genoeg blijft zitten om haar te kunnen bekijken en jou misschien iets heeft te vertellen.
Magische stenen, en zelfs stukjes oud aardewerk uit lang vervlogen tijden.

Dat is wat deze plek met je doet.
Je gaat langzamer kijken. En lopen.

Dat is één van de redenen waarom we tijdens onze retreatweken zo graag naar buiten gaan.
Dat doen we niet zozeer omdat de natuur je antwoorden gaat geven of omdat iedere boom ineens een diepere betekenis moet hebben.
Maar veel meer omdat er iets gebeurt wanneer je even uit je gewone omgeving bent. Helemaal als je struinend dóór de rivier loopt.
Je hoeft nergens naartoe.
Er hoeft niet voortdurend iets opgelost, besproken of onderzocht te worden.
We kunnen gewoon gaan lopen, daar waar onze voeten heen gaan.

Er zijn hier nauwelijks vaste paden, dus maken we ze zelf. Over land of door het water.

En onderweg ontstaat er vaak vanzelf iets. Een gedachte, een gesprek over ….. of je loopt in stilte, één met jezelf en de omgeving en beseft dat je al een tijdje naar een blauwe libelle zit te kijken en even helemaal nergens anders mee bezig bent.

Ook dat is Les Isles des Rêves.

Niet alleen wat er tijdens een oefening of gesprek gebeurt maar juist ook alles wat daar tussendoor ontstaat.

Ruimte om weer op te merken wat er eigenlijk allemaal is.
Om je heen en bij jezelf.