16/09/2026
Ik zit op het terras in de Dordogne. Het is halverwege de ochtend, de zon staat al hoog. Er gebeurt niet veel — een buurman opent langzaam zijn luiken, ergens blaft een hond, en dan weer stilte. Mijn adem wordt vanzelf dieper.
Alles gaat hier een paar tandjes lager. Tussen twaalf en twee is alles dicht. De kassière bij de bakker maakt eerst een praatje voor ze het brood inpakt. En mijn lijf ontspant op een manier die ik in Nederland nauwelijks meer ken.
Tot de eerste ochtend thuis. Toen merkte ik het meteen: hoeveel auto's er voorbijrijden, hoeveel geluid er is, hoeveel mensen met haast langslopen. Dingen die ik drie weken niet had opgemerkt, vielen ineens op alsof iemand het volume had opengedraaid. Blijf dan maar eens vertragen!
Want dát is het lastige: dat lagere tandje gaat niet vanzelf mee naar huis. Je lijf went snel weer aan de prikkels. Wat wél helpt, is het bewust terugbrengen — ook middenin de drukte:
✨ Eén overgangsmoment per dag (de weg van je auto naar je voordeur, zonder telefoon)
✨ Drie keer diep uitademen, langer dan je inademt
✨ Bewust contact zonder haast, ook al is het maar 30 seconden
Vertragen is geen vakantie-ding. Het is een lichaamstoestand — en die begint niet met minder doen, maar met je lijf laten voelen dat het veilig is om een tandje lager te gaan.