Onbekommerd Onderweg

In therapie gaan bij een therapeut in opleiding is zo gek nog niet. 😉
Zeker niet als ze al wat diploma's en ervaring in de pocket heeft.
Dan heb je een gouden combinatie van expertise én een betrokken, lerende houding.

Dit zijn een paar van de resultaten uit mijn praktijk:

• Van volledig dichtklappen als je moeder belt of appt ➡ naar eerlijk en gezond contact vanuit rust en binnen jouw grenzen

• Van panische angst om alleen te reizen ➡ naar ‘een prettig schoolreisje gevoel’

• Van een leven in de pauzestand en eeuwig uitstelgedrag ➡ naar dingen aanpakken, een baan vinden en een huis kopen.

• Van overbelast en gespannen door mantelzorg, werkdruk of een pittig gezin ➡ naar in rust gezonde grenzen aangeven en ruimte vinden om te genieten van je leven.

• Van somberheid en emoties inslikken uit angst om te huilen ➡ naar eerlijk en open durven zijn – en daardoor meer verbinding in huwelijk en vriendschappen.

• Van oogcontact vermijden en geen contact durven maken ➡ naar een open houding, zelfvertrouwen en nieuwe vriendschappen

• Van angst en enge terreurfantasieën op straat of in de trein ➡ naar rustig en ontspannen onderweg zijn

• Van je altijd moeten verdedigen en minderwaardig voelen door je lage energie ➡ naar acceptatie van je eigen grenzen en voelen dat je goed genoeg bent

• Van eeuwig schuldgevoel dat je niet goed genoeg bent als moeder/dochter/christen/partner ➡ naar een reëel en ontspannen zelfbeeld, waar je óók het goede van jezelf ziet en je geliefd weet door God.

Disclaimer: dat is niet allemaal mijn verdienste, want JIJ doet vanbinnen het werk. En als jij dat wil, helpt God ook een handje mee... Samen kom je zoveel verder dan het alleen te moeten uitvogelen.

Ik heb in september weer ruimte voor jou. In een Inzichtsessie ontdekken we of er een match is EN ga je sowieso naar huis met opluchting, helderheid en richting.

Waar verlang jij naar verandering?
Plan vandaag nog je afspraak. Je bent zo welkom!

Maandag zat mijn zoon achter het stuur en ik ernaast. Zijn fiets en wat dozen achterin de auto. Op kamers.

Ik heb alle vertrouwen in hem. Ben enthousiast over de man die hij aan het worden is. En ik gun hem alles wat hij gaat leren en ontdekken.

En toch… voel ik die lege plek aan tafel.

En als vanzelf kijk ik terug en komen de vragen op.

Hebben we hem goed voorbereid op het leven? Heb ik genoeg liefgehad? De juiste gesprekken gevoerd? Vaak genoeg samen gelachen en gespeeld? Er zijn genoeg momenten dat ik het anders had willen doen.

Tegelijk zijn er veel mooie herinneringen. Ben ik dankbaar voor plezier en verbinding. En de doodgewone momenten. Zijn enorme berg boterhammen in de ochtend naast mijn schaaltje kwark.

Dat is waarom moeders nog een extra maaltijd in de tas proppen. We zoeken naar een manier om nog liefde te kunnen geven aan een kind dat geen kind meer is, en steeds meer zijn eigen weg gaat.

Mijn zoon lacht me natuurlijk uit. ‘Ik ga niet emigreren mama. Volgend weekend eet ik gewoon weer thuis.’

Waarom vertel ik dit?
Omdat de jaren zo snel wegglippen.

Ook bij jou komt een moment dat je terugkijkt en denkt: ‘had ik toen maar...’ OF ‘wat ben ik blij dat ik toen…’

Ik had periodes dat ik op was en gestresst. Mijn kinderen merkten dat. Ik had een kort lontje, of geen echte aandacht. Schuldgevoel stapelde bovenop mijn stress: ‘slechte moeder’ ‘slechte christen’.

Ik heb toen hulp gezocht. Geleerd wat ik nodig had om weer met plezier en energie te leven én te moederen.

Ik ben nu zo blij dat ik dat gedaan heb. Ik ben er een gelukkiger mens en een relaxtere moeder door geworden.

Mijn relatie met God is ook veranderd. Minder schuld, meer mildheid. Minder moeten, meer ontvangen. En wat ik ontvang, kon ik ook weer geven.

Dat gaat niet over perfect zijn (ben ik zeker niet, vraag mijn kinderen maar).

Het gaat over ontspannen leven, open voor vreugde en verbinding.

Ik ben blij dat ik toen hulp zocht. Zelfzorg bleek óók een zegen voor anderen.

❓️Hoe zit dat bij jou? Hoe kijk jij later terug op nu?

Wacht jij tot je moet denken ‘had ik maar…’?

Of denk je later liever: ‘wat ben ik blij dat ik toen…’

Het einde van de vakantieperiode kan pijnlijk zichtbaar maken hoe het écht met je gaat.

Omdat echt ontspannen tijdens je vakantie helemaal niet is gelukt.
Of omdat je vakantie ingevuld werd door de wensen van anderen.
Of je vakantie was juist heerlijk, maar je ziet als een berg op tegen je agenda in september.

Wat doe jij om niet te hoeven voelen dat het eigenlijk helemaal niet zo lekker gaat?
En wat vertel je jezelf?

We zijn er goed in om onszelf smoesjes te vertellen. Dat het morgen wel beter zal gaan. Dat we gewoon beter moeten plannen. Dat het helemaal niet erg is dat jou niks wordt gevraagd. Logisch, want het is heel spannend om het anders te gaan doen.

Maar als je niet luistert naar wat je zelf voelt en nodig hebt, en wel altijd aan staat voor anderen, krijg je daar vroeg of laat last van. Fysieke pijntjes. Mentaal altijd moe, somber of prikkelbaar.

Je ziel roept via je lijf en gaat steeds meer in verzet.

Je kunt dat niet in je eentje oplossen, omdat het een probleem is dat uit verstoorde verbindingen is ontstaan. Je hebt een milde spiegel nodig, iemand die ziet wat jij je niet bewust bent en ook hoort wat je zonder woorden zegt.

Ben je klaar met schijnoplossingen en overleven? En verlang je ernaar jezelf te kunnen zijn, met gezonde grenzen en vanuit ontspanning?

Kom eens praten, ik help je graag.

Welkom bij Onbekommerd Onderweg.

Liefs, Colette