Willem's Weg

De ouder en het (volwassen) kind

Twee verhalen zijn er. Twee werkelijkheden zijn er. Het is helder om die twee verhalen niet te verwarren. Het ene verhaal is van de ouder. Het andere verhaal is van jou, het (volwassen) kind.
Het verhaal van je ouder(s) is zijn of haar verhaal en werkelijkheid. Het kan een verhaal zijn van hoe hij of zij in de jeugd geen kind kon zijn. Dat er omstandigheden waren dat ze al moesten gaan zorgen, dat er geen ruimte was voor het vrije kind. Die wilde spelen en bewegen.
De werkelijkheid van je ouders schrijft weer jouw verhaal. Hoe jouw jeugd eruit zag, hoe je bijvoorbeeld emotioneel ongezien was. Nu terugkijkend dat je jeugd echt niet normaal was. Dat er functionele zaken werden verstrekt. Dat het emotionele, gevoelsmatige ontbrak.
In het op weg gaan voor jezelf is het belangrijk te kijken over welk verhaal je het hebt. Je kunt kijken naar je ouders, hun rol. Je kunt onderzoeken hoe ze zijn gevormd. Waarom ze bepaalde keuzes hebben gemaakt. Je kunt begrip hebben. Plaatsen hoe nou allemaal zo is gekomen.
Jouw verhaal is een ander verhaal. Jouw jeugd was voor jou hoe het was. Als kind heb je geen context, geen kennis over opvoeden en opgroeien. Je leeft en beleeft en zo was het voor jou. Zo is het nu ook voor jou in je volwassen leven, met alle strubbelingen en erfenissen vanuit je vroege jaren.
Als je die verhalen gaat vermengen dan wordt het ingewikkeld. Je kunt bijvoorbeeld je eigen verhaal minder belangrijk maken. Gaan vergoeilijken, ze deden toch hun best, ze wisten ook niet beter. En ze deden ook goede dingen. Of ze bagetellisseerd de gevolgen voor jezelf. Terwijl je diep van binnen weet, dat het regelmatig echt niet lekker loopt.
Een ander facet is je loyaliteit naar je ouders. Wat het moeilijk kan maken om over je ouders te spreken. Wat ingewikkeld kan zijn om je eigen verhaal te vertellen en helder te krijgen. In mijn praktijk zeg regelmatig dat over ouders spreken gaat over functionaliteit, over hoe ze waren, hoe je jeugd was, wat er gebeurde. Het gaat niet over met de vinger wijzen, over beschuldigen en/of veroordelen. In de meeste gevallen doen ouders wat in hun vermogen ligt. Alleen als dat niet is wat je als kind nodig had, heeft dat gevolgen. Die je dagelijks kunt ondervinden.
In je op weg gaan naar jezelf zien, zijn er dus die twee verhalen, die twee werkelijkheden. Die bouwstenen zijn om je weg naar de toekomst te gaan plaveien. Om vooruit te gaan. Stap voor stap in jouw nieuwe verhaal.

Willem

foto Willem Smid

Jouw richting?!

‘We gaan toch niet in het verleden graven?’
Woorden die zo maar in mijn praktijk kunnen klinken. Met achterliggend redenen omdat niet te doen. Begrijpelijk. Zo ook de vrijheid om het over alles te hebben en de vrijheid om het over bepaalde zaken (nog) niet te hebben.
Nu ben ik niet zo’n voorstander van zomaar te graven in het verleden. Hoe we zijn gevormd vind voor een deel plaats voordat we er woorden aan kunnen geven. Daarnaast is ons geheugen naast een gekleurde bron, geen heel betrouwbare bron.
Alleen… Het verleden is niet klaar met ons. Ik bedoel dat niet onheilspellend maar wel reeël. Altijd schiet dan de titel van het boek van Bessel van der Kolk door mijn hoofd ‘The body keeps the score’. In het nederlands ‘Traumasporen’.
We hoeven en gaan niet in het verleden graven. Of eventueel herbeleven wat zich daar heeft afgespeeld. Maar om inzicht in jezelf te krijgen en reacties die je geeft, is helderheid over wat van nu is en wat van toen zeer behulpzaam.
Om een voorbeeld te geven. Een voorbeeld wat best wel kenmerkend is voor mensen die als kind emotioneel ongezien opgroeien. Je aangevallen voelen, met regelmaat. In ruzieachtige situaties terecht komen. Terwijl feitelijk gezien, als je zou uitzoomen, in alle rust er weinig aan de hand is. Wat er meestal aan de hand is dat je aangesproken wordt op je functioneren, bijvoorbeeld in een professionele setting. Alleen bij jou komt het binnen als aanval, op jou als persoon. Dat er met jou iets mis is en je wordt persoonlijk geraakt. De ander heeft echt geen idee. Zeker geen idee als je explodeert of het contact verbreekt.
Het onderscheid wat van nu is en wat van toen is, is van ‘levensbelang’. Om stappen te zetten. Om te ontdekken wanneer je teruggetrokken wordt naar het verleden. Wanneer je lichaam haarfijn aanvoelt en aangeeft, je bent weer in het toen.
Nee, we gaan niet ‘in het verleden graven’. We gaan wel kijken, voelen, ervaren, onderscheiden. Zodat je weet wanneer je in het nu bent. Stappen kunt zetten richting je toekomst. O ja, in tegenstelling tot je verleden, sta je er nu niet alleen voor. Mag je een ander, hulpbronnen en jezelf als volwassene als hulpbronnen inschakelen.

Willem

foto Willem Smid

Eindelijk Gehoord bijeenkomst
- over emotioneel ongezien zijn als kind en de gevolgen

Een persoonlijke groepsontmoeting over alles wat te maken heeft met emotioneel ongezien zijn als kind. Een afwisseling van muziek, ervaringen en kennis.
Wat aan bod kan komen? Ouders, gezin van herkomst, overlevingsmechanismen en (onveilige) hechting. Hoe was het toen, hoe is het nu.

Naast dat ik mijn expertise deel die gegrond is door eigen ervaringen, is er volop ruimte om te delen wat jij kwijt wil. Om samen met lotgenoten te verkennen. Die gezamenlijkheid wordt als waardevol ervaren. Het kan de eerste keer zijn dat jij jouw verhaal verteld. Je mag al je vragen stellen.

Ik organiseer deze op zichzelf staande bijeenkomst omdat vanuit de thematiek van emotioneel ongezien zijn de stap naar therapie/begeleiding (te) groot kan zijn. Terwijl de behoefte aan inzichten en het delen van ervaringen wel aanwezig is.

Even praktisch.
De volgende mogelijkheden zijn:
dinsdag 8 september of
woensdag 16 september of
donderdag 24 september
Van 10.00 – 13.00 uur Maximaal vier deelnemers.
Bij minimaal twee aanmeldingen gaat het door.

Voor aanmelding en/of vragen stuur pb via Linkedin, of een appje of vul het contactformulier op mijn website in.

Willem

foto Willem Smid

Rampen komen

Het was in mijn jeugd op een toiletgebouwtje in een recreatiegebied geschilderd. Nogal onheilspellend klinkt het. Tot een tijdje daarna iemand er een K voor kladderde. Ik moet iedere keer glimlachen als ik er weer eens aan denk.
Het is ook op een bepaalde manier, al klinkt het misschien in eerste instantie gek, treffend voor emotioneel ongezien zijn. Namelijk heel snel ergens onheil van verwachten. In het leven een zwaarte ervaren. Beren op de weg zien. Wat zelfs kan uitmonden in zelfsabotage. Bij het opdoemen van succes zelf de rem erop zetten. Of een rem die niet van jezelf is.
Rampen komen. Het kan met je meereizen als een onbewuste bagage. Waardoor je het gevoel kunt hebben dat het bij het leven hoort. Waardoor je een angst hebt als het goed met je gaat. Dat het vooral niet te goed moet gaan want dat is juist gevaarlijk. Terwijl het de energie dempt die brandstof kan zijn naar een versnelling. Van een aanboring van alle kwaliteiten die je mogelijk bedekt.
Het verlichten van de zwaarte. Het ontmantelen van sabotage. Het toelaten of toejuichen van succes. Alle facetten vragen om iets.
Ik zou in het algemeen kunnen zeggen dat dit ‘iets’ gaat over een tegenbeweging, over contra-intuïtieve stap. In de praktijk gaat het over het inzetten van wat je kan helpen. Om een persoonlijk voorbeeld te geven. Voor mij is dat humor. Ik kan humor zien in veel dingen. Bijvoorbeeld taal. Zo kwam ik ook op deze post. Eigenlijk door de overheidscampagne ‘Denk Vooruit’, wat ik dan lees als ‘Denk voorruit’. Zoiets kleins vind ik dan grappig.
Natuurlijk kun je zwaarte, vervreemding, de rem in jezelf gaan onderzoeken. Dat biedt inzicht, bewustwording en levert een bedding voor groei en ontwikkeling. Zelfs dat mag vanuit een tegenbeweging. Dus ben je serieus en heel weloverwogen dan kun je misschien oefenen met speelsheid en creativiteit.
In jezelf bevindt zich namelijk een vrij kind. Een kind wat al vroeg zich moest instellen op ‘rampen’ die kwamen. Waardoor het wende aan zwaarte, onveiligheid en het idee dat er geen succes in het verschiet lag. Dat is echter niet wie je ten diepste bent. Word je er niet een beetje blij van om dat te beseffen. Ik wel.

Willem

foto Willem Smid

Jouw groen is haar paars

Over ravijnen, kloven gesproken
Het gesprek zal ik nooit vergeten. We hadden een gemeenschappelijke geschiedenis, op zijn minst een gezamelijke tijdsperiode. Alleen hoe ik van mij uit probeerde te verklaren, te zeggen hoe het voor mij was. Het had een tegenovergesteld effect. Alsof er tussen ons een woordvervormer was geplaatst. Mijn groen werd haar paars.
Hoewel ik verdrietig terugreed, over de kloof die aanwezig was. De verschillende werelden waar in we leefden. Was het een ogenopener. Een haarscherp blootleggen van een realiteit. Ik wilde dat niet. Ik wilde een samen waar dat er niet bleek te zijn.
In mezelf heeft het veel gebracht. In het werken met emotioneel ongeziene mensen heeft het me veel gebracht. In de kern een realisatie dat mensen in andere werelden leven. Waarbij als tussen twee mensen dat besef is, verbinding kan ontstaan. Nieuwsgierigheid naar de ander. Tegelijk accepteren, aanvaarden, proberen te begrijpen dat het voor die ander zo is. Het leven, levensinvulling, gedachten en handelingen.
Als je emotioneel ongezien was als kind en nu stappen zet in je ontwikkeling. Dan stuit je bijna onherroepelijk op die verschillende werelden. Bij het nog onbewust zijn, kun je mogelijk gesprekken hebben gevoerd met je ouders, andere gezinsleden. Om je te verklaren, hun te laten zien waarin jij je bevindt. Mijn vermoeden is dat het vruchteloze gesprekken zijn. Waarbij jij mogelijk hard je best doet. En je komt geen steek dichterbij.
Het is pijnlijk om te ontdekken dat een ander onbereikbaar is. Zich in een andere wereld bevindt. Terwijl jij zoveel jaren met degene hebt doorgebracht. Onder hetzelfde dak, samen op vakantie. Het zal van alles met je kunnen doen, dat je niet kunt overtuigen. Kunt laten inzien wat het met jou heeft gedaan, welke gevolgen je met je meedraagt. Het is niet fijn om waar te nemen dat jouw woorden een andere betekenis hebben voor de ander. Zeker als dat je ouders en/of andere familieleden zijn.
Jouw groen is hun paars. Daar valt weinig aan te doen. Wel natuurlijk aan jouw groen. Jouw nieuwe levensweg, waar jij je op kunt richten. Waar je alle energie in mag steken. En om eventueel mensen te zoeken als jij jouw groen, jouw verhaal wilt delen. Wanneer dat om allerlei redenen nodig is.
Terug naar het begin. Ik heb het moeten verwerken. Zeker, het had meer dan behoorlijke impact. Het is het begin geweest van meer vrijheid ervaren. Vrijheid voor mezelf, vrijheid om een ander zijn/haar leven te laten leiden. Om vanuit die vrijheden in verbinding te komen met anderen, samen en in gemeenschappelijkheid. Veel meer bindt ons tenslotte dan ons scheidt.

Willem

foto Willem Smid

Eindelijk gehoord

Werd er naar jou geluisterd?
Afgelopen donderdag vond de eerste Eindelijk Gehoord bijeenkomst plaats. Een persoonlijke groepsontmoeting over emotioneel ongezien zijn als kind. Een afwisseling van muziek, kennis en persoonlijke verhalen.
In die ontmoeting werd zo duidelijk blootgelegd wat één van de kenmerken is van emotioneel ongezien zijn als kind ‘het ontbreken van een luisterend oor’. Een oor wat niet alleen luistert naar woorden maar ook van daaronder, daarachter en daaromheen.
Als er niet wordt geluisterd, word je eigenlijk ook niet gezien. Zijn jouw behoeften uit beeld. Daaruit trekt het kind heel vaak de conclusie ‘ik doe er niet toe’ of ‘ik sta er alleen voor’. En ik ga zwijgen, ik hou wat in mij leeft voor mezelf. Niet zelden wordt het kind door de ouder daar ook weer op afgerekend. Waardoor de weg naar delen, vertellen, mogelijk helemaal wordt geblokkeerd.
Eindelijk gehoord worden heeft twee helende krachten. Enerzijds je kunnen uitspreken, vertellen wat op je hart ligt, uitspreken wat mogelijk nog nooit iemand heeft gehoord. Wat helaas niet individueel is, echter een herkenning vindt bij een lotgenoot. Anderzijds dat wat je verteld, wordt ontvangen. Niet in het niets verdwijnt maar iets kan ontkiemen bij de ander.
Eindelijk gehoord zorgt voor verbinding, voor ontdekken dat je niet de enige bent, dat allerlei gedachten kunnen worden ontkracht. Het helderder, duidelijk wordt een opening ontstaat om verder te gaan. Natuurlijk met alles wat achter je ligt, wat er in de jeugd is gebeurd. Het is niet wie je bent, het zegt niet dat je op diezelfde voet hoeft verder te gaan.
Bij jouw vertellen, kom je tevoorschijn als mens, als wie je altijd ten diepste bent geweest. Het is triest dat je dat in jouw jeugd verborgen moest houden. Dat jouw onvoorwaardelijkheid ter discussie werd gesteld. Jouw bestaan binnen de lijntjes werd gekleurd. En dan zelfs eerder in grijstinten dan in jouw hele kleurenpallet.
Werd er naar jouw geluisterd? Hoe is dat in het heden. Zwijg je? Pas je nog steeds op je woorden en je tellen. Blijf je verborgen voor jezelf en de ander?
Eindelijk gehoord. Het bestaat echt.

Willem

foto Willem Smid

(In september organiseer ik de volgende Eindelijk Gehoord bijeenkomsten)

De (on)veilige ander
(ben je trouwens zelf)

Hechting.
Op dit moment ben ik het weer aan het verdiepen.
Hechting?
Ik kan me voorstellen dat je er nog nooit van hebt gehoord. Of het interesseert je niet zoveel. Het wk voetbal of een dagje strand zijn waarschijnlijk veel leuker. Hechting bepaalt echter veel in je leven, veel wat zich aan je gezichtsveld onttrekt. Zeker als er in je jeugd op emotioneel vlak niet naar je werd omgekeken.
Zonder hier een college te willen geven over hechting, wil ik er wel iets over zeggen. Namelijk hoe je vanuit hechting (en opgroeien) naar de ander kunt kijken. Heel kort benoemd kun je veilig of onveilig zijn gehecht. Bij veilige hechting zul je in je leven de ander als veilig beschouwen, in ieder geval weet je dat over het algemeen mensen zijn te vertrouwen. Belangrijk nog je ziet dat je de ander nodig hebt, zoals een ander jou ook nodig heeft.
Bij onveilige hechting is dit niet het geval. Daadwerkelijk was de ander onveilig in je jeugd. Waarschijnlijk heb je heel goed geleerd het zelf te doen, in je eentje. Als volwassene is het dan niet verbazingwekkend dat je die anderen nog steeds als onveilig bekijkt. Je scan altijd je omgeving en die ander. Die moet zonder dat hij/zij dat weet eerst aan allerlei voorwaarden voldoen voordat je een stempel van goedkeuring kunt geven.
Die voorwaarden kunnen maken dat een ander ook niet kan voldoen. Bij het minste of geringste constateer jij dat er toch een onveilig element kan zijn. De ander heeft dat helemaal niet in de gaten, je spreekt je daar waarschijnlijk niet over uit.
Door die onduidelijkheid en dat de ander je moeilijk zal kunnen duiden en/of lezen, zul je voor die ander ook niet echt veilig zijn. Hij/zij zal geen idee hebben waar je staat of wat er in je omgaat.
Waarom wil ik hier nu over schrijven. Het facet van hechting en (on)veiligheid komt ook om de hoek bij hulp vragen. Hulp vragen kan voor jou al mogelijk heel vies klinken of iets waar je nooit aan wil beginnen. Stel je voor dat je toch stappen wil zetten. Je hebt echt daarvoor een ander nodig, maar als jouw uitgangspunt (on)bewust is dat de ander onveilig is of dat je dat op de één of andere manier ervaart, tja er zal dan iets moeten gebeuren. Want anders zal er weinig gebeuren met waar je tegenaan loopt. Hoe zeer je het in je eentje probeert, hoeveel zelfhulpboeken je ook verslindt.
Ik kon het heel goed alleen. Hee dat was ‘my middle name’. Zelf heb daarvoor stappen mogen zetten. Die uiteindelijk mijn hele wereld hebben veranderd. Uit eigen ervaring met mijn voeten in de klei, weet ik waarover dit gaat.
Je hebt de ander nodig voor je ontwikkeling, voor je veiligheid voor zijn/haar veiligheid. Fijn hé, om dat te gaan ontdekken, met alle stekeltjes, gedachten, kriebels die je daarbij hebt.

Willem

foto Willem Smid

Er niet bij horen

Het kan je in een miliseconde overvallen. Je komt ergens aan. Bij binnenkomst staan mensen al gezellig met elkaar te praten. Jij staat daar tussen en toch helemaal alleen. Terwijl je fysiek op aanraakafstand staat, voelt het of jij in een andere wereld bent belandt.
Verloren en niet bij machte om te ontsnappen aan dat gevoel. Het enige wat mogelijk nog heel sterk in je opkomt is weggaan, zo hard mogelijk wegrennen van deze plek. Je zult het ook wel hebben gedaan, hard wegrennen. Om in je eentje uiteindelijk weer een beetje tot rust te komen.
Het gevoel en alles wat daarbij komt kijken, is een erfenis van emotioneel ongezien zijn als kind. Waarbij het een mechanisme geweest kan zijn om je los te maken van je omgeving. Om in dat onveilige gezien te verdwijnen, in jezelf, in een fictieve wereld. Zodat wat daarbuiten gebeurde niet meer binnen kon komen.
Maar je hebt ook nooit voorgeleefd gekregen hoe het is om deel uit te maken van iets. Hoe dat werkt in relaties. Waarschijnlijk waren er weinig sociale contacten vanuit je gezin van herkomst.
Als volwassene heb je echter veel mogelijkheden. Het gaat erom of je toegang kunt krijgen tot die mogelijkheden. Een van de eerste dingen is beseffen als je het gevoel hebt van er niet bij horen, dat het een oud gevoel is, dat het waarschijnlijk over jou gaat in je kindtijd. In het heden hoor je echt wel ergens bij, in ieder geval kun je acties ondernemen om erbij te horen.
Hulp vragen is daar één van. Een andere is oefenen in blijven. Om eerst eens te ervaren hoe het dan verder gaat. Als je gevoel wat zakt te kijken of je meer aanwezig bent. Zodat je kunt observeren hoe dat gaat tussen die mensen om je heen. Het zou zomaar kunnen zijn dat je oogcontact maakt met iemand die dan een praatje met je begint.
Er niet bij horen. Oh ik herken het zo. Heb het talloze malen gevoeld. Ben vaak hard weggerend. Nu blijf ik. Want waar ik naar toe ga. Waar ik binnenga. Daar heb ik ook een belang bij, dat mag best wel zwaarder wegen. Dan mijn oude gevoel van het jongetje wat toen erbij wilde horen maar weg moest gaan. Ook weg moest gaan bij zichzelf.
Je hoort erbij. Zeg het tegen jezelf. Ga dat maar voelen. Ik ontmoet je.

Willem

foto Willem Smid

Einzelgänger

Het is een woord wat zo treffend het emotioneel ongezien zijn omvat.
Al van jonge leeftijd alleen op pad moeten zijn. Waardoor het zo vanzelfsprekend wordt om dat als volwassene voort te zetten. Zo gewoon om zelf de boontjes te doppen.

Tegelijk krachtig aan de buitenkant zijn en innerlijk verloren voelen, zonder in verbinding te zijn. Niet zelden veel in het hoofd zitten. Waardoor gevoelens en emoties afgesneden zijn.

Het kan zelfs doorwerken in je beroepskeuze. Op jezelf staan. Vooral geen samenwerking en afhankelijkheid. Want dat alleen op weg zijn, heeft geen handvatten gegeven hoe die ander nu in elkaar zit, welke spelregels van toepassing zijn.

Het kan een diepe verlatenheid veroorzaken. Zeker als je anderen in een groep of situatie in verbinding ziet zijn. Je merkt in al je vezels dat jij er dan buiten staat. Of dat een deel wat voor jouw overleving zorgde er alleen maar is. Je kunt maar een stukje laten zien terwijl je diep van binnen ook deel wil uitmaken. Maar hoe dan?

Op de vlucht slaan is je op je lijf geschreven. Of zelf ergens een einde aanmaken, het contact verbreken. Veilig terugkeren in je cocon. Alleen buiten bereik van wat je mogelijk wil zoals samen zijn, in verbinding blijven, niet hoeven weg te rennen.

Realiseer je dat wat zich in je hoofd afspeelt niet de werkelijkheid hoeft te zijn. Dat wat je rondom onveiligheid ervaart misschien iets is van toen. De stem diep in je van jouw kind een luisterend oor nodig heeft. Zodat het met jouw volwassenheid opnieuw op weg kan gaan. Op weg naar de ander, op weg naar in verbinding zijn met jezelf.

Met kleine stapjes, sensitief en compassie voor jezelf.
Want een einzelgänger is niet wie jij ten diepste bent.

Willem

foto Willem Smid

Verbroken verbinding herstellen

Uit contact gaan, een relatie verbreken of helemaal niets meer van je laten horen. Als emotioneel ongezien bent opgegroeid, zullen dit waarschijnlijk herkenbare acties van je zijn. Het kan een herhaling zijn van het gedrag wat je ouders lieten zien of je hebt een strategie gekozen die van nature bij je past. Dit kan dus ook omgekeerd werken. Dat jij zo vastklampt aan de ander dat die dreigt te verstikken en afstand van je gaat nemen.

Het voelt veilig, het zal zeker vertrouwd aanvoelen. Het lijkt of je op je eentje, in je eentje het veiligst bent. Die acties zullen voor anderen onduidelijk zijn. Het kan ze overvallen. Zoals het voor jou ook uit het niets kan komen. Je wordt in iets geraakt en vervolgens gaat het stormen of je explodeert.

Het contact verbreken kan voor jou aanvoelen als een voldongen feit. Mogelijk ga je er over nadenken. Voelt het zwaar en lijkt het of er geen weg terug is. Waardoor de afstand naar de ander en het overbruggen daarvan een onmogelijkheid lijkt. Het vervelende zal zijn dat het voor jou waarschijnlijk een herhaling van zetten is.

Ik herken dat persoonlijk vanuit mijn verleden. Met name als er op het werk iets gebeurde en dat op ging lopen. Geheid dat ik dan om mij heen ging kijken op zoek naar een andere baan. Waar je raadt het al uiteindelijk hetzelfde proces zich afspeelde. Buiten mijn gezichtveld lag volledig dat ik in gesprek kon gaan, het conflict kon aangaan om samen te kijken welke mogelijkheden er lagen.

Een verbroken verbinding herstellen is het openen van een nieuw wereld. Een nieuw gebied. Het is teruggaan naar degene om in gesprek te komen. Te onderzoeken wat er nu is gebeurd en wat dat ook met die ander heeft gedaan. Hoe die ander jou ervaart. Waarschijnlijk zul je ontdekken dat het heel anders is dan wat je erbij bedenkt of welke voorstellingen jij van de situatie hebt gemaakt.

Het wordt er veiliger door. Voor jou, de ander en in de toekomst kan het de basis zijn voor andere acties. Voor echt durven te voelen wat in een situatie met je aan de hand is. Om te blijven. Te realiseren het doet van alles met me maar ik hoef niet te verdwijnen. Ons contact hoeft niet te stoppen.

Waarom dat misschien zo moeilijk lijkt. Voor een deel ligt dat in je opgroeien en de vorming van je ‘onveilige’ hechting besloten. Bij veilig opgroeien zijn er ook talloze verbrekingen tussen kind en moeder, kind en ouder. Alleen worden die op een goede, liefdevolle manier hersteld. Zodat dit als volwassene ook een onderdeel van het leven is, met veel minder lading dan jij er aan Toekent. Dus nu als volwassene, voor jou, mag je het gaan oefenen.

En het klinkt paradoxaal mogelijk. Als je de verbinding hebt hersteld, kan het zijn dat je gezamenlijk besluit om uit elkaar te gaan. Uit elkaar in verbinding.
Willem

foto Willem Smid