Wees Jezelf Rouwcoaching

Vroeger stond mijn hoofd na de vakantie vaak direct weer AAN. Vandaag doe ik het anders....

Ik ben er weer. Na een heerlijke, maar ook best intense week met een geweldige groep van 22 man, twee weken kamperen met mn gezin in eigen land én nog een week thuis, ben ik vandaag weer officieel begonnen.

Als ik heel eerlijk ben, dacht ik tijdens mijn vakantie dat ik dit jaar minder tot rust was gekomen. Maar nu ik weer aan het werk ben merk ik het pas: mijn hoofd staat nog volledig in vakantiemodus.

De scherpte is er simpelweg nog niet. Het voelt zelfs een beetje mistig.

Vroeger kon ik dit moeilijk vasthouden, dat stond ik mezelf niet toe. Dan moest de knop om: 'AAN'. De spits in, doorknallen en gaan.

Nu adem ik in en denk ik: wat heerlijk.
Dat 'vakantiehoofd' is de vertraging die optreedt als je eindelijk uit je hoofd en in je lichaam landt.

Ik weet dat dit doodeng voelt als je een vastgelopen doorzetter bent (ik was er vroeger zelf een). De mistige filters voelen als controleverlies en je wilt zsm je scherpte weer terug (als 'ie al even weg was geweest).

Maar geloof me: in je lijf is de enige plek waar je ruimte kunt geven aan dat wat ruimte nodig heeft. En waar je dus juist de regie kunt pakken.

De komende weken start ik dan ook mondjesmaat op. De kinderen zijn nog vrij en ik weiger om weer te snel van start te gaan.

Hoe land jij na deze zomer? Zit je alweer in de hoogste versnelling, of mag je nog even rustig landen van jezelf?

Liefs 🤍✨



Stuur me gerust een DM als je hier iets over wilt delen 🙏🏻

Tijd om te vertragen en op te laden. Mijn vakantie begint. 🤍

Vanaf morgen (vrijdag 17 juli) t/m 11 augustus geniet ik van mijn zomervakantie. Tijd voor mijn gezin, vrienden, rust en tijd om even helemaal 'te zijn' in het Hier en Nu.

Als rouwcoach help ik dagelijks 'vastgelopen doorzetters' om het kraantje onderaan hun emotie-vat een stukje open te zetten en gedoseerd te gaan voelen. Maar ik weet ook dat ik dat pas echt goed kan doen als ik mijn eigen zenuwstelsel ook de rust gun die het verdient. Daarom probeer ik hier dagelijks momenten voor in te bouwen en neem ik de komende weken bewust langer de tijd om extra uit te rusten en op te laden.

Tijdens mijn vakantie staat deze pagina dan ook op een laag pitje. Mijn DM staat open, maar ik antwoord hoogstwaarschijnlijk pas als ik weer terug ben.

ROUW IN DE SPITS
Achter de schermen ben ik druk bezig met de allerlaatste details van mijn programma 'Rouw in de spits', dat in september officieel lanceert.

Dit programma is er speciaal voor vrouwen met een gezin die door de hectiek van hun baan en gezin geen tijd maken voor het verlies van hun overleden ouder(s). Hoe lang of kort dit verlies ook geleden is. Voor de vrouwen die voelen dat doorgaan op pure wilskracht hen nu echt begint op te breken.

Wil jij in september als eerste leren hoe je op een veilige manier de regie terugpakt over je verlies en je drukke leven? Zónder dat je bang hoeft te zijn om te verdrinken in de emoties?

Laat dan een 🤍 achter onder deze post of in mn DM. Dan zorg ik dat je op de wachtlijst komt voor de Starters-groep. Of schrijf jezelf in via mijn website (link in bio)

Je hoort dan als eerste wanneer de deuren open gaan en ontvangt een fijne vroegboekkorting (overigens zit je nog nergens aan vast als je op de wachtlijst staat 😉).

Voor nu wens ik je een hele fijne, milde en warme zomer.

Zorg goed voor jezelf!

Liefs 🤍💫

"Als ik nu stop, stort ik volledig in"

Het is de grootste angst van bijna iedereen die probeert te overleven na een groot verlies. Je hoofd vertelt je dat doorgaan de enige veilige optie is. Dus zet je je schouders eronder. Je zorgt voor je gezin, je blinkt uit op je werk en je houdt alle ballen in de lucht. Je bent 'sterk'.

Maar constant de deksel op de put houden kost je ongemerkt enorm veel energie. Je raakt uitgeput, je emoties vlakken af en de verbinding met jezelf én je omgeving verwatert langzaam.

Je leeft op de automatische piloot in een wereld die grijs voelt.

Stoppen met doorrennen voelt als opgeven, als oke zijn met de situatie terwijl je dat niet bent. Maar wat als je het tempo niet verlaagt om in te storten of toe te geven, maar om weer te gaan leven?

Als je leert om je verlies gedoseerd toe te laten, via dat kraantje onderaan het vat, verandert er iets fundamenteels. Dit is wat vertragen je oplevert:

✨JE KRIJGT JE FYSIEKE ENERGIE TERUG
Jouw lichaam hoeft niet meer non-stop te vechten tegen de stroom van het verdriet. De chronische spanning en die plotselinge migraine mogen eindelijk zakken.

✨DE KLEUR KEERT TERUG
Emoties kun je niet selectief verdoven. Als de zwaarte er mag zijn, open je automatisch ook de deur weer voor echt geluk, rust en spontane momenten van plezier.

✨DE VERBINDING HERSTELT
Niet alleen met je partner, je kinderen, je omgeving en jezelf maar ook met diegene die je zo ontzettend mist. In de rust en de stilte vindt je ook de mooie, warme herinneringen weer terug, in plaats van alleen de rauwe pijn van de lege plek.

Vertragen is niet hetzelfde als instorten (al wil je hoofd je dat wel doen geloven). Vertragen is de weg terug naar jezelf.

Voel jij dat het tijd is om de prijs van het constante doorgaan niet langer te betalen? Je hoeft de stap niet alleen te zetten. Mijn DM staat altijd open voor een anoniem berichtje of het delen van jouw verhaal.

Liefs 🤍💫

Like als dit resoneert, sla op als friendly reminder of zetje in de rug en stuur 'm door als je iemand kent die dit kan gebruiken 🙏🏻❤️

Gisteren was een mooie dag in mijn praktijk. Omdat ik op één dag twee cliënten zag die dappere stappen hadden gezet, ondanks hun angst en daar achteraf ook mega opgelucht en trots over waren.

Ze kenden namelijk allebei de angst, die overigens speelt bij de meeste (zo niet alle) van mijn cliënten, de angst voor overspoeling en complete verlamming als ze hun rouw de ruimte zouden geven.

Het is een hele logische angst. Je hoofd wil je beschermen tegen de intense pijn en kiest voor de (schijn)veiligheid van de overlevingsstand: gewoon doorgaan.

Maar dat constante wegdrukken en vechten tegen, heeft een hoge prijs. Het vreet ongemerkt enorm veel energie. Je raakt emotioneel afgevlakt, je lontje wordt korter, het gaat ten koste van de verbinding met jezelf én anderen.en uiteindelijk loop je alsnog vast. Niet door het verdriet, maar door de uitputting van het vechten.

En nou hoef je dus niet in een keer in het diepe te duiken, maar zoeken we samen naar manieren waarop jij op een veilige en passende manier langzaam die kant op kan bewegen om te ervaren dat het zo eng niet is.

De storm die je hoofd creëert is vele malen groter dan het gevoel in je lijf. Zodra je die angst accepteert maar er ook voorbij durft te bewegen, gebeurt er iets magisch. Er komt weer fysieke energie vrij, er ontstaat rust, het zelfvertrouwen groeit en er komt weer ruimte voor écht plezier.

Je hoeft dus niet te verdrinken om te 'helen'. Je hoeft alleen maar te leren doseren. Op jouw tempo, in jouw regie.

Herken jij die angst om overspoeld te raken door je rouw? Weet dat je die stap niet alleen hoeft te zetten. Mijn DM staat altijd open voor een luisterend oor voor jouw rouw verhaal...

Liefs 🤍💫

Herken je dit? Dat het overdag eigenlijk best goed gaat. Op wilskracht kan je het prima managen, maar als het stil en rustig is, wordt het lastig.

Dit is niet gek.

Overdag staat je zenuwstelsel in de overlevingsstand. De hectiek houdt je bezig, scherp en afgeleid van wat er onderhuids nog steeds is. Maar zodra de prikkels wegvallen, komt het ineens naar de oppervlakte.

Die plotselinge rust en stilte vindt je lijf dan ook doodeng, wat zich uit in onrust en druk hoofd en de drang naar nieuwe afleiding.

Weet dat dit erbij hoort en dat het niet erg is als je nog even niet anders kan dan toegeven aan die drang naar afleiding. Je hoeft alleen maar te weten dat je hier niet de enige in bent.

Herken jij deze onrust?

Je hoeft hier niet openbaar te delen als je dat niet wilt, maar mijn DM staat altijd open als jij wilt laten weten dat je dit herkent en/of jouw verhaal wil delen.

Liefs 🤍💫

Vaderdag is weer voorbij en misschien haal je stiekem wel opgelucht adem.

Het begon al weken geleden. Folders in de bus, e-mails in je inbox 'vergeet je vader niet' en de herinnering aan vroeger nu de kinderen zelf aan de knutsel gaan voor papa. Je wordt er overal mee geconfronteerd. Steeds weer een klein beetje extra.

En het lastige is: misschien vond je het vroeger wel een stomme commerciële dag. Had je er helemaal niet zoveel mee. En vind je het dus ook gek of frustrerend zelfs dat het je dit jaar ineens zo binnenkomt en verdrietig maakt.

In het begin toen het nog vers was, wist je dat deze dagen zwaar konden zijn. Maar nu, juist jaren later kan het je ook ineens weer zo intens raken. Omdat je emotie-vat door de wekenlange kleine confrontaties ongemerkt toch vol is gelopen.

En ineens is het genoeg.

Het is dat specifieke gevoel van je alleen voelen. Alsof de hele wereld die dag met zijn of haar vader viert, behalve jij. Je kijkt naar je eigen gezin en je gunt je kinderen hun vaderdag, maar diep van binnen voel je de parallel wereld: de wereld waarin jij je eigen vader intens mist. De wereld waarin je even nergens met je gevoel naar toe kan, omdat de 'spits van het leven' nu eenmaal doorraast en je ook mee wil blijven gaan.

Mocht jij afgelopen weekend dat zware gevoel hebben meegedragen, weet dan dit: je bent niet gek. Het is niet vreemd dat zo'n suffe commerciële dag je ineens zo raakt.

Het is de liefde voor je vader die zn bestemming kwijt is geraakt.

En nee je bent ook niet alleen hierin, al voelde dat afgelopen zondag misschien wel zo.

Liefs! 🤍💫

Rouwen niet alleen huilen. Maar ook de slappe lach hebben en een paar minuten later een brok in je keel.

Misschien herken jij dat ook wel en misschien voel je je wel eens schuldig als je een fijn moment hebt. Als je lacht om een grap, geniet van het mooie weer of een gezellige middag met je gezin.

Want mag dat eigenlijk wel als je rouwt?

Rouw is niet zwart-wit. Het is een dans tussen het aangaan van het verdriet én het herpakken van het leven. Het mag er allebei zijn. Tegelijkertijd.

Je kunt genieten van een moment in het hier en nu en tegelijkertijd die ene specifieke persoon missen. Dat is geen achteruitgang of een teken dat je het 'minder erg' vindt. Het zegt ook niks over wat je dierbare voor je (heeft) betekent. Het is hoe veerkracht eruitziet.

Lachen en huilen liggen in een rouwproces ontzettend dicht bij elkaar. Geef jezelf dit weekend de mildheid om beide emoties de ruimte te geven. Je hoeft niet constant sterk te zijn, maar je hoeft ook niet constant verdrietig te zijn. Alles wat er vandaag is, is oké.

Ik wens je een heel fijn weekend toe.
Wees lief voor jezelf!

Liefs 🤍💫

.

Rouw die geen ruimte krijgt, vindt altijd een weg naar buiten via je lijf. Dat is geen burn of aanstellerij of pech, dat is je lichaam dat aan de noodrem trekt.

Vaak begint het met vage signalen. Een plotselinge migraine. Een constante druk op de borst. Maar ook: een slechte weerstand waardoor je van de ene verkoudheid in de andere rolt, of onverklaarbare huiduitslag.

Ik weet er alles van. Voor mij waren die fysieke protesten destijds het ultieme teken dat het roer echt om moest. Dat ik weer in mn overlevingsmodus was geschoten en dit mocht loslaten.

Herken jij de fysieke spanning, de vermoeidheid of de vage klachten die maar niet weggaan?

Weet dat je lichaam niet liegt. En dat je hier welkom bent met alles wat je voelt en meedraagt.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Liefs ❤️💫

Die voor velen helaas bekende vraag: "Heb je het al een plekje gegeven?". Ik bedoel ik weet dat het vaak goed bedoeld is, maar het kan zo pijnlijk voelen. Alsof je het verdriet ergens in een achterkamer moet opbergen, zodat de rest van de wereld weer gewoon door kan gaan. En jij weer 'normaal' bent.

En misschien verlang je zelf ook wel heel erg naar dat laatste, waardoor je denkt dat je rouw ook echt ergens weggestopt moet worden..

Maar rouw werkt niet zo. Het laat zich niet wegstoppen. Je neemt het met je mee. In alles wat je doet, in wie je geworden bent. Simpelweg omdat de liefde voor die persoon die je mist er ook nog altijd is. En ook altijd zal blijven.

Welke vraag of opmerking uit je omgeving vond jij het lastigst in je rouwproces? Deel het hieronder als je dat wilt, of stuur me een DM als je dat fijner vindt. Alles is hier veilig en welkom 🙏🏻💫

💌 Herkenbaar? Deel deze post in je Stories om de herkenning te verspreiden, stuur 'm naar iemand die dit mag horen, of bewaar 'm als gentle reminder voor jezelf.