Lief je rouw

De lijn van je leven!

Soms helpt het om stil te staan bij je eigen levensverhaal.

Niet alleen bij wat er is gebeurd, maar ook bij wat het met je heeft gedaan.

We dragen allemaal zoveel mee. Ervaringen uit onze jeugd, liefde, verlies, keuzes, keerpunten en gebeurtenissen die ons hebben gevormd.

Sommige dingen zijn heel bewust aanwezig. Andere werken misschien nog steeds door, zonder dat je precies begrijpt waarom.

Daarom bied ik, vanuit Lief je Rouw, de workshop aan: De lijn van je leven.

Een moment om te vertragen en ruimte te maken voor jouw verhaal.

Je brengt gebeurtenissen, herinneringen, verliezen, relaties en keerpunten uit je leven in beeld. Je kunt je hele levenslijn volgen en verschillende thema’s aandacht geven, maar je kunt ook juist één specifieke gebeurtenis, periode of een kruispunt centraal stellen.

Wat zich aandient, mag er zijn.

Vanuit nieuwsgierigheid en zonder oordeel kijken we naar jouw verhaal.

Wat heeft jou gevormd?
Wat draag je nog mee?
Wat heb je verloren?
Welke patronen herken je?
En wat wil je meenemen naar de toekomst?

Je geeft jouw levenslijn vervolgens letterlijk vorm met kralen, stenen en symbolen. Zo ontstaat een persoonlijk kunstwerk dat jouw levensverhaal weerspiegelt.

Want verlies gaat niet alleen over het verliezen van iemand. We kunnen ook dromen, relaties, verwachtingen, gezondheid of delen van onszelf verliezen.

Soms helpt het om je verhaal niet alleen te vertellen, maar het ook zichtbaar te maken.

Om te vertragen.
Te voelen.
Te verbinden.
En opnieuw betekenis te geven.

🤍 De lijn van je leven
Een persoonlijke workshop in mijn praktijk Lief je Rouw.

Voel je dat deze workshop iets bij je raakt? Stuur me gerust een berichtje.

Liefs,
Reni

Verlies, zingeving en transformatie

Na vier heerlijke weken vrij begint vandaag het gewone leven weer.

Dochter weer naar school, de eerste afspraken staan in mijn agenda en langzaam schakelen van het vrije zomerritme naar het dagelijks leven.

Wat was het fijn om samen te vertragen. Luie, lome ochtenden, zomerse dagen, kamperen, suppen op het water en vooral: tijd en ruimte om even niets te hoeven.

Maar deze zomer stond ook mijn privéleven niet stil. ❤️

Na ruim anderhalf jaar een afstandsrelatie, omdat mijn lief in Spanje woonde (maar hij is gewoon een Brabander hoor 😉), zijn we inmiddels officieel weer samen gesetteld in Nederland en wonen we samen!

Het leven is in beweging. En misschien is dat wel precies wat deze zomer zo mooi typeert: er verandert van alles, er ontstaat ruimte voor nieuwe stappen en dingen krijgen opnieuw vorm.

En zo is ook Lief je rouw volop in beweging!

De afgelopen tijd heb ik gewerkt aan een vernieuwde flyer, die mooi laat zien waar mijn praktijk inmiddels voor staat: aandacht voor zichtbaar en onzichtbaar verlies, voor wat nog doorwerkt uit het verleden en voor het opnieuw vinden van ruimte voor verbinding, veerkracht en levenszin.

Ook mijn eigen ontwikkeling staat niet stil. Zoals ik al eerder aangaf volg ik bij Interakt de opleiding Breek de stilte, waarin ik mij verder verdiep in interactieve zelf-resonantie en traumaverwerking.

Daarnaast ben ik mijn netwerk weer aan het uitbreiden. Ik heb zin om nieuwe verbindingen aan te gaan en sta open voor mooie samenwerkingen en zinvolle, uitdagende ZZP-opdrachten binnen de hulpverlening, begeleiding en het sociaal domein.

Dus terwijl de zomer langzaam overgaat in een nieuw seizoen, komt ook mijn praktijk weer op gang. Met nieuwe ideeën, nieuwe ontwikkeling en ruimte voor nieuwe ontmoetingen.

De vernieuwde flyer vertelt alvast wat meer over Lief je rouw.

Op naar een mooi nieuw seizoen!

Hoe was jullie zomer? En waar kijken jullie naar uit nu het dagelijks leven weer begint?

Liefs Reni

✨ Verdieping in IZR: leren, ontwikkelen en blijven onderzoeken ✨

De afgelopen tijd ben ik al een aantal modules onderweg binnen de IZR-opleiding (Interactieve Zelf Resonantie) Breek de stilte bij Interakt Tiel. Een traject waarin ik me steeds verder verdiep in trauma, identiteit, hechting en de impact van ingrijpende ervaringen op ons leven.

Onlangs heb ik ervoor gekozen om mijn leerweg verder voort te zetten. De komende periode ga ik aan de slag met:
🌿 Trauma en identiteit
🌿 Werken met de IZR-methode
🌿 Trauma en seksualiteit
🌿 Een leertherapietraject van 10 maanden

Een keuze waar ik blij mee ben. Niet alleen omdat ik nieuwe kennis opdoe, maar ook omdat deze opleiding veel vraagt van jezelf. De opleiding vraagt intensief zelfonderzoek, leertherapie en het vermogen om complexe traumadynamieken te herkennen en te begrijpen. Juist dat maakt het voor veel mensen een intensief traject en voor mij een waardevolle verdieping, zowel persoonlijk als professioneel.

IZR is mede gebaseerd op de visie van Franz Ruppert. Een visie die mij aanspreekt omdat deze uitgaat van de mens achter de klacht. Niet de vraag: “Wat is er mis met jou?” staat centraal, maar eerder: “Wat heb jij meegemaakt en welke invloed heeft dat gehad op wie je bent geworden?”

Binnen deze benadering wordt gekeken naar hoe ingrijpende ervaringen invloed hebben op onze identiteit, relaties en de manieren waarop we hebben leren overleven. Niet om te oordelen of te repareren, maar om met nieuwsgierigheid en compassie te onderzoeken wat gezien wil worden.

Wat mij aanspreekt in de opleiding van Interakt is de combinatie van theorie, praktijk, professionele ontwikkeling en persoonlijke groei. Interakt heeft zich gespecialiseerd in meergenerationele psychotraumatologie en identiteitsontwikkeling.

De overtuiging dat professionele ontwikkeling niet los te zien is van persoonlijke ontwikkeling sluit sterk aan bij hoe ik zelf in mijn werk sta.

In mijn praktijk Lief je rouw ontmoet ik mensen die leven met verlies, rouw, trauma, relatievraagstukken en identiteitsvragen. Mensen die soms merken dat oude pijn, patronen of overlevingsstrategieën nog steeds invloed hebben op het hier en nu.
Door mezelf te blijven ontwikkelen, hoop ik hen steeds beter te kunnen begeleiden. Niet vanuit de overtuiging dat ik alle antwoorden heb, maar vanuit de bereidheid om te blijven leren, onderzoeken en aanwezig te zijn bij wat zich aandient.

Wat voor mij steeds belangrijker wordt, is de integratie van wat ik leer in mijn werk, mijn leven en in hoe ik aanwezig ben bij de ander.

❤️ Dankbaar voor de weg die ik al heb afgelegd én voor de verdieping die nog voor me ligt.

Vandaag is het Moederdag 🌹 ♥️

Zelf kan ik me nog herinneren hoe ik als kind driftig knutselde en het bijbehorende versje uit m’n hoofd leerde om het die dag aan mijn moeder voor te dragen. En toen ik zelf moeder werd, genoot ik stiekem van deze dag en de aandacht, omdat ik nu zelf moeder was. Alsof ik eindelijk bij een zeer belangrijke exclusieve club hoorde die niet voor iedereen toegankelijk is. En ja, het is ook commercieel. Dagenlang schreeuwen winkels en reclames het geld uit je portemonnee omdat deze dag eraan komt.

Toen werd ik opnieuw moeder van een kindje dat na een uur op deze aarde weer terugging naar waar hij vandaan kwam. Ineens kreeg Moederdag een andere lading. Voorbij het commerciële, voorbij de opgedreunde versjes, de versgebakken croissantjes en de ijverige zelfgemaakte knutsels. Opnieuw voelde ik me onderdeel van een exclusieve club waar niet zomaar iedereen bij kan. Dit keer een club waarvan ik hoopte er nooit deel van uit te maken.

De eerste Moederdag zonder hem maakte de wond in m’n hart nog rauwer dan die al was. Echter is in de afgelopen jaren Moederdag weer gewoon een dag geworden waarvan ik kan genieten, omdat mijn twee levende kinderen het leuk vinden om hun moeder wat extra aandacht te geven. Niet met dure commerciële cadeaus, maar met aandacht, ontbijtjes, creaties en liefde.

Onlangs luisterde ik in m’n praktijk naar rouwende moederharten waarvan de eerste Moederdag nadert zonder…

Het raakte iets in mij, omdat het zo invoelbaar is. Omdat het verder gaat dan de schreeuwende reclames en de commerciële zijde van deze dag. Het gaat om het gemis, de aandacht, dat ene niet meer verzonden appje, het besef, de stilte….

Dus vandaag, op de valreep, besloot ik om voor mezelf, in verbinding met al die andere moeders bij wie het op deze dag ook stil blijft, symbolisch een klein cadeautje te bestellen. Ter ere van alle moeders die zo missen.

Om te laten weten: je bent niet alleen, meer mensen kennen dit verdriet. Om het toch een klein beetje zichtbaar en tastbaar te maken.
Omdat we altijd missen en het op sommige dagen net een beetje meer confronteert ♥️


Heldere Kijk
“Hier boven heb ik een heldere kijk op alles. Wat gaat goed en wat kan beter? Vraag het maar aan mij!”

Jij leerde mij echt zien!

Elf jaar geleden, een onvergetelijke dag. Daar waar geboorte, nieuw leven en de dood samen kwamen. Jouw warme lijfje, een kleine klank uit jou die opgevolgd werd door zacht gehik, een teken van leven, je was er. Zo verwacht en verlangd naar jouw leven en tevens zo gevreesd voor wat jouw geboorte nog meer zou gaan betekenen. Bedolven onder duizende kusjes stroomde het leven flinterdun door je heen om net zo geluidloos weer te vertrekken. Totdat het oorverdovend stil werd. Het werd voor altijd stil in jou en daarmee intens stil in mij.

Een bloembolletje die voor altijd in zijn bolletje zou blijven. De potentie tot groei en bloei bleef bij jou onzichtbaar verborgen in je bolletje.
Het leerde mij op allerlei lagen te voelen omdat de krachtige energie van bloei alleen daar te zien was. Ook al zie je boven de grond niets, onder de oppervlakte ontvouwde zich zoveel. Je leerde mij dat in de diepte van het leven tot bloei te komen tijd nodig heeft en een diep vertrouwen. Jouw komen en gaan symboliseerde een nieuw begin. In hoe ik te bewegen had in de rauwe rouw naar weer betekenis kunnen geven aan het leven.

Bloembolletjes komen elke jaar weer, dapper worstelen ze zich door de koude donkere grond om ons te herinneren dat er weer iets nieuws komt. Ze symboliseren nieuw leven vol hoop en vertrouwen op licht en warmte die komen gaat. Met hún onuitputtelijke helende en krachtige energie en met potentie tot prachtige bloei.

Zo leef jij in mij lieve Valentijn. Elk jaar, elke maand, elke week, elke dag, elk uur, elke minuut, elke seconde voel ik jou als krachtige bolletje in mij. Lief zielenkind ik draag je nog steeds met de zelfde liefde als toen je in mijn buik zat. Zachtjes hoor ik jouw fluisteringen als herinnering aan onuitputtelijke energie om te leven. Het kiezen voor jouw leven veranderde mij leven voor altijd. Een keuze vanuit het hart, een keuze vanuit dieper weten dat het niet anders had kunnen gaan. Jij en ik samen op reis tot in de eeuwigheid.

Voor mij ontspruit elk jaar weer op deze bijzondere dag de mooiste bloem uit jouw bolletje.

Ik heb je lief 💚🦉✨

Ruimte voor rouw:
koesterdoosjes maken 3 februari 2026

Soms zijn gevoelens moeilijk onder woorden te brengen. Daarom organiseren Bibliotheek De Lage Beemden en het Dorpsteam Boekel een creatieve bijeenkomst waarin ruimte is voor rouw en verbinding. Door te maken, geef je je gevoel op een andere manier vorm.

Koesterdoosjes maken
Tijdens deze bijeenkomst maak je, onder begeleiding van Reni de Bie (www.liefjerouw.nl), een koesterdoosje. In dit doosje mogen herinneringen wonen. Wat te groot is voor woorden, krijgt hier een plek. Met je handen breng je naar buiten wat van binnen leeft, zoals liefde, gemis, steun en kracht.

Je mag iets meenemen dat je rouw, verlies of juist steun en kracht symboliseert. Dit voorwerp kan in of op het koesterdoosje een plek krijgen en maakt het maken persoonlijk.

Samen maken en delen
De avond start met landen, een welkom en een gedicht. Vervolgens is er ruime tijd voor uitleg en het maken van de koesterdoosjes. Wie wil, kan delen wat het maken heeft betekend. We sluiten de avond rustig af met een gedicht.

Aanmelden
De gratis creatieve bijeenkomst is op dinsdag 3 februari van 19.00 tot 21.30 uur in het atelier van JAN&CO in Boekel. Iedereen is welkom; creatieve ervaring is niet nodig.

Aanmelden kan via www.bibliotheeklagebeemden.nl.

Wintertijd
Wanneer de wereld stiller wordt en de dagen korter, nodigt de winter ons uit om hetzelfde te doen. Buiten trekt de natuur zich terug. Bomen laten hun bladeren los, velden lijken leeg, de aarde rust. Maar onder die stilte gebeurt iets essentieels.

De winter raakt aan rouw en verlies. Aan wat we hebben losgelaten of hebben moeten missen. In die stilte kan rouw zich laten voelen. Rouw vraagt geen oplossingen, geen stappenplan, maar het vraagt vertraging.

Doorvoelen en erkennen dat iets onherroepelijk is veranderd. Dat wie we waren vóór het verlies niet meer volledig terugkeert. Zoals bomen hun bladeren niet vasthouden in de herfst en winter, zo mogen ook wij loslaten wat niet langer gedragen kan worden om ruimte te maken, zodat ik de toekomst nieuwe knoppen voor bloei kunnen ontstaan.

Oude lagen vallen weg: verwachtingen, identiteiten, zekerheden. Soms voelt dat leeg of ontwrichtend. Toch is juist deze leegte de ruimte waarin iets nieuws kan ontstaan. Niet als vervanging van wat verloren is, maar als een andere manier van verder leven, met het verlies verweven.

De overgang naar een nieuw jaar kan confronterend zijn. Waar de wereld vooruit wil, hebben we iets achter te laten in het oude jaar. Het vraagt om te luisteren naar wat nog rouwt, wat er in je binnenwereld leeft en wat nog geen woorden heeft.

Misschien is dat de uitnodiging van de winter: om onszelf toe te staan in deze tussenruimte te zijn. Tussen wat was en wat komt. Tussen afscheid en voorzichtig opnieuw vertrouwen. En dat, wanneer de tijd rijp is, het leven weer zachtjes naar boven zal komen, gevormd door alles wat is geweest.

In deze winter sta ik mezelf toe om niet verder te hoeven. Om even te blijven waar ik ben. Bij wat pijn doet, bij wat gemist wordt, bij wat stil is geworden. En in deze vertraging voel ik wat losgelaten mag worden om achter te laten in 2025 en maak ik verlangens zichtbaar om mee te nemen naar 2026.

Voor deze feestdagen wens ik je rust en vertraging. De ruimte om naar binnen te keren en te luisteren naar wat er in je leeft.

Veel liefde en warmte!

Vandaag liepen we door het bos, mijn dochter en ik. Vooraf vroeg ik haar waar ze heen wilde en ze stelde voor naar de boom van Valentijn te gaan. Daar waren we immers al lang niet meer geweest. We struinde door het bos en aanschouwende de bomen die zich klaar maakte voor de herfst en langzaam de bladeren van hun takken lieten dwarrelen. De heide liet nog een spoor zien van de zomer die bijna achter ons ligt door enkele heidebloemetjes die nog vrolijk paars kleurde in het oranje bruine pallet van de herfst.
In de verte graasde wilde pony’s en we sloegen een vertederende kreet toen het mini kleine veulentje in ons blikveld kwam.
Mijn hoofd zat vol met allerlei perikelen van het drukke leven en de alledaagse uitdagingen terwijl mijn dochter en vrolijk op los kwetterde. Ze vuurde allerlei vragen op me af die ik creatief afwimpelde. In het bos en in de wandeling had ik even behoefte aan zo min mogelijk prikkels ipv allerlei denkopdrachten.

We benaderde de boom die als vanouds nog de mooie V-vorm had waardoor we deze boom, ruim negen jaar geleden, uit kozen als de boom voor Valentijn. Een licht schuldgevoel van verwaarlozing bekroop mij omdat het al een hele lang tijd geleden was dat we er waren geweest.

Na een rondje om de boom gelopen te hebben sommeerde ik mijn dochter om weer te gaan. Verbaasd keek ze me aan: “maar mama, waarom gaan we zo snel? Normaal knuffel je de boom, ga je zitten en zijn we hier veel langer!”. De woorden liet ik op me inwerken en werden een uitnodiging om mijn armen om de boom te slaan. Langzaam sloot ik mijn ogen en ik voelde de energie van de boom zachtjes in mijn lijf stromen. Mijn voeten grensde aan de wortels van de boom. In verbinding met de wortels kon ik zo waarnemen hoe mijn rouw in de afgelopen jaren ook wortels heeft gekregen.

In hoe het gevoed en stevig in de grond staat. Ondanks dat er nog genoeg momenten zijn die me raken voel ik ook een stevigheid in mezelf dat weet: ‘ik kan het dragen!’. Ook al wankelt het soms of raakt het een diepte laag, de wortels houden me stevig op de grond. Het restje schuldgevoel van verwaarlozing stroomde met de boom mee de aarde in. Ooit was deze boom nodig om mij stevigheid te geven, een plek om te zijn en naar toe te gaan, als houvast. En nu zijn we een soort gelijke met stevige wortels, een vaste stam en takken die uitreiken naar de hemel.
“Kom maar gewoon als het goed is”, voelde ik de boom zeggen.

Mijn dochter huppelde voor me uit en ik volgde haar naar het pad om het bos weer te verlaten. Ik voelde me vrij en licht en ook gedragen door de boom en mijn eigen wortels. De wortels als een anker voor mijn rouw.

Rouw in de zomer
Groeien in het licht van verlies

De zomer. Een seizoen vol zon, lange avonden, vakanties, lichtheid. Maar wat als je in rouw bent? Wat als de wereld buiten lacht, terwijl jouw binnenwereld stil staat?

De zomer, kort na het overlijden van mijn zoontje Valentijn kan ik me nog zo goed herinneren. Waar anderen zich onderdompelen in festivals, stranddagen en lange zomeravonden, ervoer ik de afwezigheid en diep gemis. Rouw, zo heb ik geleerd, houdt zich niet aan seizoenen. Ze verschijnt op onverwachte momenten. Ze nestelt zich tussen het ochtendlicht en de geur van zonnebrand en terwijl de zon je verwarmt kan het in jezelf ijskoud voelen van de leegte en gemis. De tegenstrijdigheid van rouw en de zomer

Er zit een gekke tegenstelling in rouwen tijdens de zomer. Alles groeit en bloeit buiten en is vol energie, maar je lichaam en hart volgen een ander ritme, die vragen om vertraging en soms juist stilstand om naar binnen te keren.

En toch… heeft die zomer me ook iets onverwachts gegeven. Niet meteen, en zeker niet makkelijk. Maar ergens tussen de stille ochtenden en de zwoele avonden begon ik iets te voelen: ruimte. Ruimte om te ademen. Om verdriet niet weg te duwen, maar het er gewoon te laten zijn, zonder oordeel. De paradox van pijn en groei. Daarin had ik mijn hulpbronnen van creativiteit en vulde ik mijn legen handen fysiek met een haaknaald en draad en haakte ik elke emotie in een deken.

Wat ik deze zomer leerde en de dagen, weken, maanden en jaren daarna, is dat rouw niet het einde is maar ook een nieuw begin. Het begin van een vernieuwde relatie op een andere laag zowel met mijn zoontje als met mezelf. Wat is nu de essentie van mijn leven nu dit verlies een deel van mij is geworden? Rouw duwt je naar binnen, terwijl de zomer je uitnodigt naar buiten. En precies op dat kruispunt, gebeurt er iets bijzonders. Door het contrast tussen mijn innerlijke pijn en de uiterlijke pracht, leer ik zachter te zijn voor mezelf. Minder haastig. Meer in contact. Zomerlicht als spiegel. De zon, het licht, de natuur, ze trekken me zachtjes naar het nu. Niet als afleiding, maar als herinnering: op nieuw verbinden met het leven waarin ik het verlies insluit.

Vertragen en aandacht voor jezelf in deze zomer kan helpen. Soms is het voldoende om gewoon even met blote voeten in het gras te staan. Te luisteren naar vogels. Of naar je eigen adem. Die kleine momenten zijn geen oplossing voor rouw, maar ze zijn wél ankers. Ze houden je vast terwijl de golven komen. En soms komt er ook iets anders mee op de golven: een inzicht, een herinnering die ineens helend is, of zelfs een vleugje dankbaarheid dat je iemand hebt gehad die zo moeilijk te missen is.

Er is geen goede of foute manier om te rouwen. Geen tempo dat je moet volgen. Laat deze zomer geen "moeten" zijn. Laat het een zachte uitnodiging zijn. Om te voelen wat er is.

Hoe moeilijk soms ook, laat al je gevoel welkom zijn en wie weet kun je vanaf dat welkom weer een stapje verder gaan!

Liefs voor jouw rouw.

Dankjewel voor deze mooie woorden.

Dit laat mij weer voelen hoe waardevol mijn werk kan zijn. In hoe ik soms heel dichtbij mag komen in het meest kwetsbare deel van iemand.
In hoe ik een stukje mee mag lopen door het land van rouw van een ander en getuigen ben van bewegingen die iemand maakt van rouw en weer bewegen naar het leven. In hoe dit integreert en weer zo samen gaat.

Rouw en liefde mee weven het leven in ♥️