Sylvia Roovers coaching en advies

𝐄𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐤

Afgelopen donderdag liep ik voor de laatste keer de yogaruimte van Wim binnen.

Na bijna achttien jaar.

Wim stopt ermee. Hij heeft een bungalow gekocht en daarmee verdwijnt ook zijn yogaschool aan huis. Hij is inmiddels 85 jaar. Bewonderenswaardig hoe lang hij yoga heeft beoefend én doorgegeven.

Achttien jaar lang kwam ik er bijna iedere week. Niet omdat ik zo'n fanatieke yogi ben, maar omdat ik daar iets vond wat in de drukte van werk en leven soms moeilijk te vinden is: rust. Een plek die me steeds weer terugbracht bij mezelf.

Alles bij Wim was eenvoudig. We betaalden nog contant. De groepen waren klein. Mis je een les, dan haalde je die gewoon een andere keer in.

De oefeningen waren dat overigens niet. Wim liet je je grenzen opzoeken. "Dat kan ik niet," accepteerde hij eigenlijk niet. Dan vond hij wel een manier waarop het wél kon. Niet door te forceren, maar door je ademhaling te gebruiken. Dat vind ik misschien wel zijn grootste les: vaak kom je verder door zachter te worden dan door harder je best te doen.

Terwijl ik afscheid nam, bedacht ik me hoe belangrijk deze plek voor mij is geweest.

In mijn werk met leiders zie ik ook hoe belangrijk het is voor hen om een plek te hebben waar alles bespreekbaar is. Waar twijfels en onzekerheden ruimte krijgen, maar waar je ook met frustraties over je MT of de organisatie terecht kunt. Om te ventileren en te ontdekken wat er in jou geraakt wordt. Hoe je daar anders mee om kunt gaan. Zodat het lichter wordt of je meer invloed hebt.

Ik zal Wim missen. Maar de lessen die ik daar in al die jaren heb geleerd, neem ik mee. Niet alleen voor mezelf, maar ook in mijn werk met leiders.

Misschien is dat wel wat een veilige plek uiteindelijk doet.

Je neemt haar met je mee, lang nadat je de deur voor de laatste keer hebt gesloten.

𝘐𝘬 𝘨𝘶𝘯 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳 𝘻𝘰'𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘬. 𝘌𝘦𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘬 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘩𝘰𝘦𝘧𝘵 𝘩𝘰𝘰𝘨 𝘵𝘦 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘩𝘢𝘳𝘥𝘰𝘱 𝘮𝘢𝘨 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘻𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘴𝘱𝘦𝘦𝘭𝘵. 𝘋𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘱𝘳𝘦𝘤𝘪𝘦𝘴 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘤𝘰𝘢𝘤𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘳𝘷𝘪𝘴𝘪𝘦𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘦𝘦𝘳 𝘵𝘦 𝘣𝘪𝘦den.

De zomer - vol in het licht

Systemic Season circle - een jaar lang leren volgens de seizoenen. Afgelopen donderdag: de zomer! ☀️

Hoeveel zomer wil je hebben? Het was er allemaal: zon, zee, strand, gezelligheid, een hapje en drankje. Ondertussen.....

Mijn eigen familiesysteem ontrafelen. Mooie inzichten opdoen in een duinpan en aan de vloedlijn. 🏖
Mijn Genogram onderzoeken: wat zijn de verhalen in mijn familie. Hoe werken deze nog door? Kan ik ze omarmen, zonder dat ze mij belemmeren om mijn eigen unieke talenten te laten zien.

En ja, ik ging staan, in het volle licht. Met mijn hele zijn. Nog dieper in contact met wie ik ben, mijn creatiekracht en waar ik naar verlang. Een belofte voor nu én de toekomst.

Terwijl ik me ook professioneel liet inspireren door Annelies Meijers. Haar energie en levenslust. Zoals zij schakelt, vol vertrouwen en eigenheid. Prachtig! Fijn om op haar en de andere vrouwen die erbij waren te mogen leunen. Én ook te mogen bijdragen aan hun inzichten en diep weten.

Ik ben dan officieel nog geen Crone (wijze, oude, vrouw), maar deze groep voelt vanaf het eerste moment kloppend. Wat een dankbaarheid voel ik daarvoor. ❤️

Ik neem de verkregen wijsheid mee in wat ik doe. Leiders en teams ontwikkelen, zodat ze werken vanuit hoofd, hart én lijf. Verbonden. In contact met hun volledige potentieel.

Ben je leidinggevende, manager, directeur en zoek je verdieping? Dan nodig ik je uit om in de ochtend een keer een stukje met me op te lopen. Dan maken we nader kennis, terwijl we genieten van een rustige start van de dag in een groene omgeving.

Ik kijk alweer uit naar september. De laatste livedag van de Systemic Season circle.

Maar nu eerst de zomer vieren! ☀️🙏

~De kunst van niet ingrijpen ~

Dit kunstwerk, 𝘛𝘩𝘦 𝘗𝘰𝘳𝘵𝘢𝘭 𝘋𝘳𝘦𝘢𝘮 𝘷𝘢𝘯 𝘏𝘪𝘷𝘢 𝘈𝘭𝘪𝘻𝘢𝘥𝘦𝘩, belichaamt vergankelijkheid en legt de spanning vast tussen vasthouden en loslaten. Tussen ingrijpen en laten ontstaan.

Precies die spanning kwam afgelopen dinsdag aan bod in de intervisiegroep voor leiders.

Wanneer grijp je in? Wanneer neem je de regie? En wanneer doe je dat juist niet?

Veel leiders voelen de neiging om te reageren zodra er spanning ontstaat: een conflict, onrust of onzekerheid. De reflex om te helpen, te sturen of te repareren ligt vaak dichtbij. Gedreven door de overtuiging dat jij verantwoordelijk bent voor de voortgang of harmonie.

Maar leiderschap vraagt niet altijd om handelen.

Want zodra jij ingrijpt, beweegt het systeem mee. Jouw oplossing kan maken dat anderen minder verantwoordelijkheid nemen. Jouw behoefte om te fixen kan onbedoeld de ruimte van het team verkleinen.

Daarom is de belangrijkste vraag niet altijd: Wat moet ik doen?

Maar:
Dien ik op dit moment het proces of dien ik mijn behoefte aan controle?

Een ongemakkelijke vraag. Want soms vraagt leiderschap juist om niet op te lossen. Om aanwezig te blijven bij wat zich aandient. Spanning te verdragen en te vertrouwen dat er iets kan ontstaan zonder jouw ingrijpen.

Dat is de essentie van volwassen leiderschap: weten wanneer je naar voren stapt en wanneer je bewust ruimte laat.

Dit is een mooi voorbeeld van waar we in Goede Grond mee werken: een intervisiegroep voor leiders die willen groeien in hun rol én in hun bewustzijn als mens in die rol.

Er is nog ruimte voor enkele nieuwe deelnemers.

Herken je deze spanning in je eigen leiderschap? En verlang je naar een plek waar je kunt vertragen, reflecteren en scherper leren zien wat er werkelijk van je gevraagd wordt?

Stuur me gerust een bericht. Ik vertel je graag meer over Goede Grond.

📸 Lustwarande 2026, nu te zien in de Oude Warande in Tilburg

Het is deze week de week van de . Ik wil graag de hoogsensitieve managers en directeuren in de spotlight zetten.

Inspirerende, gedreven, creatieve leiders met oprechte aandacht voor hun medewerkers en collega's. Met als belangrijkste drijfveer: in harmonie en een goede sfeer samen-werken.

Die nooit uitgesproken last hadden van hun sensitiviteit, maar daar meer van gaan merken in een context waar verantwoordelijkheden groter zijn of waar sprake is van politiek spel of een samenwerking met onuitgesproken dynamieken. Waarin je voelt dat er iets niet klopt. Feedback aanvoelt als onterecht. Wanneer je een beslissing moet uitvoeren die niet kloppend is voor jou.

Waar je sensitiviteit ineens geen kracht meer lijkt te zijn.

Lukt het je dan nog om de spanning en het ongemak dat hierbij hoort te verdragen? Om jezelf niet te verliezen. Niet in de verdediging te schieten en alleen nog maar vanuit je hoofd te werken.

Kun je bij de spanning blijven. Deze verdragen. Terwijl je onderzoekt waar je in geraakt wordt. Wat daarvan van jou is en wat van de ander(en). Dat je benoemt wat je waarneemt. Bij jezelf of in je team. Niet vanuit de inhoud. Juist vanuit je beleving.

Dat is echt een uitdaging. Weet ik uit eigen ervaring met het werken met groepen. Want je wordt op een dieper level getriggerd. Automatisch.

De kunst is om conflicten en ander gedoe aan te gaan zonder de verbinding te verliezen. Je sensitiviteit als kompas te gebruiken in plaats van als last. Niet harder worden. Niet minder voelen.

Maar steviger aanwezig blijven in alles wat je voelt, waarneemt en tegenkomt. Dat inzetten om samenwerking te faciliteren en jezelf te ontlasten. Terug in je prachtige kracht!

Wil je hierover eens sparren met mij. Dat kan. Kom maar op de lijn. Leuk je te spreken!

Systeemdynamieken zijn met regelmaat complex. Zo complex dat ze me verwarren en raken. Toch duik ik erin.

Omdat ik de kansen en mogelijkheden zie. Voel dat achter de muurtjes die mensen optrekken, het gedoe en de verhalen meer zit. Verlangen naar samen, naar begrip, naar heling van wat is gebeurd en heeft geraakt.

Zo begeleidde ik onlangs een duo dat samen een bedrijf te runnen had. Onder bijzondere omstandigheden, met een stevige geschiedenis van impactvolle, persoonlijke gebeurtenissen. Die hun effect op de organisatie hadden nagelaten. Met duidelijke onderlinge verschillen en verwachtingen.

Er waren aannames, onduidelijkheden, onzekerheden en twijfels. Tegelijkertijd liefde voor het bedrijf. Daarmee een bereidheid om ervoor te gaan.

Tot mijn eigen verbazing wisten ze samen in korte tijd een mooie ontwikkeling door te maken. Door in een veilige setting, met duidelijke kaders en werkafspraken zich uit te spreken. Ook dat wat moeilijk was en gevoelig lag. Dat leidde tot onderling begrip en een gevoel van gezien worden door de ander.

Onwijs trots op dit duo. Hun loyaliteit aan de organisatie en aan elkaar. Heel fijn dat ik hier een bijdrage in mocht leveren door de gesprekken te faciliteren en te benoemen wat ik zag gebeuren. Daar waar ze bij elkaar aansloten en waar het schuurde.

Uiteindelijk bleken ze helemaal niet zo verschillend te zijn als dat ze dachten.

Leiderschap vraagt onderhoud.

Op 16 juni staat de volgende bijeenkomst gepland van de eerste Goede Grond intervisiegroep voor leiders. Er is nog ruimte voor enkele leiders die bereid zijn om eerlijk naar zichzelf te kijken, te leren van anderen en te investeren in hun eigen ontwikkeling. Zodat je je volledige potentieel kunt meenemen in je leiderschap. Voor je eigen groei en die van jouw team.

Naast de vijf live bijeenkomsten per jaar die ik begeleid, houden we tussentijds contact met elkaar.

Met de huidige deelnemers hebben we een WhatsApp-groep waarin we elkaar op de hoogte houden van hoe situaties verder verlopen. Ik deel inzichten, vragen en inspiratie rondom leiderschap. Zo blijven de leiders niet alleen tijdens de bijeenkomsten betrokken bij elkaar, maar ook daarbuiten.

Zoals afgelopen weekend. Toen ik in mijn eigen teamcoach intervisie groep een mooi stuk van Frank Weijers over humor voorbij zag komen. Want humor kan verbinden. Het kan spanning wegnemen. Maar humor kan ook iets verhullen. Een boodschap verpakken die anders lastig uitgesproken wordt. En hoe ga je daar als leidinggevende eigenlijk mee om? Wat doe je als er grappen over jou worden gemaakt? Kan dat? Waar ligt de grens? En wat zegt jouw reactie daarop over jou als leider?

De leiders komen uit verschillende soorten organisaties. Ze sluiten aan omdat ze merken dat ze te veel verantwoordelijkheid blijven dragen en willen leren loslaten. Anderen ervaren dat leidinggeven soms best eenzaam kan zijn en zoeken een objectief klankbord. Of ze willen simpelweg bewuster worden van de manier waarop ze leidinggeven.

Herken je jezelf hierin? En ben je nieuwsgierig of deze groep bij je past?

Neem gerust contact met me op. Ik vertel je graag meer over de Goede Grond Intervisiegroep en je bent van harte welkom om aan te sluiten.

www.rooverscoaching.nl/intervisie-voor-leidinggevenden/

Ik geloof niet in hokjes. Wie wel?

Als Arbeid- en Organisatiepsycholoog vond ik dat altijd het grootste bezwaar tegen, plat gezegd, kleurentesten.

Want "Ik ben blauw." en "Zij is rood." "Dus daarom..." Dat gaat veel te kort door de bocht. Een mens is veel meer dan een kleurtje.

En toch werk ik graag met MyDrives. Waarom?

Omdat het een opening geeft waar gesprekken vaak vastzitten.

Zeker in teams waar iedereen netjes om elkaar heen beweegt. De verschillen zo klein mogelijk worden gemaakt. En er, ogenschijnlijk, niks dieperliggends speelt.

Dan helpt het om te starten vanuit:
we verschillen, dat is niet goed of fout.

Vanaf daar ontstaat veiligheid en ruimte.
En vanuit die basis komen gesprekken op gang.

De inzichten uit MyDrives lenen zich ook heel mooi om te kijken naar wie doet wat in het team? Waar krijgt ieder teamlid energie van? Zijn dan taken nu goed verdeeld? Ligt er onbenut potentieel. Of loopt iemand ergens vreselijk op leeg.

Nieuwsgierig wat MyDrives voor jou en je team kan betekenen en hoe ik ermee werk? Doe dan de miniscan (zie de comments) of neem contact op. Ik vertel je er graag meer over

~ Dit was mijn start van de dag. 😊 ~

De meivakantie geeft wat ruimte in mijn agenda deze week. Dus fietste ik vanmorgen vanaf Tilburg naar Boswachterij Dorst voor een wandelcoaching.

Er ontstond een mooi gesprek over vastzitten in belemmerende gedachten.
En een beweging naar anders omgaan met deze oordelende en strenge gedachten.
Moeilijke gevoelens bewust opzoeken en toelaten in plaats van ervan weg bewegen.
Wat overigens helemaal niet uniek is voor deze persoon. Dat doen veel mensen.
Maar werkt dat wel?

Ga maar na. Wat doe jij als het moeilijk wordt en er een kans bestaat dat er ongemak ontstaat?

Blijf je staan?
Of vlucht je liever weg?
Of ben je een vechter? Die alles in het werk stelt om controle te houden over wat je denkt en voelt.

Dat is hard werken.

Ben je een leider die worstelt met zichzelf,
om je team in beweging te krijgen,
omdat je lastige gesprekken moet voeren,
omdat je het gevoel hebt dat je te kort komt,
of omdat de context waarin jij je bevindt je continu uitdaagt, aan het twijfelen maakt?

Wandel dan gerust eens met me mee.
Dat kan ook buiten kantooruren.
Onderzoeken we samen hoe jouw leiderschap voor je gaat werken.

Gun jezelf ook een mooie start! 🌿

𝐃𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐯𝐨𝐫𝐦, 𝐬𝐥𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐢𝐝𝐝𝐞𝐥 𝐨𝐟 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐬𝐛𝐞𝐩𝐚𝐥𝐞𝐧𝐝?

Ik zeg wel eens, een werkvorm is slechts een middel om een gesprek te voeren. Het helpt het proces, maar het echte werk gebeurt terwijl het team met de opdracht bezig is. Dan zie je de patronen waar het team in vastzit.

Eerder deze week werd duidelijk dat de werkvorm allesbepalend kan zijn. Misschien niet alles, er is meer voor nodig om tot resultaat te komen. Maar het bleek wel een hele belangrijke factor. Het verschil tussen tot elkaar komen of van elkaar weg bewegen.

We begeleidden een gesprek tussen management en team. Er zat oud zeer. Dingen die niet goed uitgesproken waren en die door bleven sudderen, energie kostten. Precies het soort situatie waarin de onderlinge verhouding al snel verandert in wij-zij.

Dus kozen we zorgvuldig. Voor een werkvorm met een binnen- en buitencirkel.

In de binnen cirkel werd het gesprek gevoerd. De mensen in de buitencirkel kregen de opdracht om alleen te luisteren. Wie iets wilde inbrengen, tikte iemand in de binnen cirkel aan en nam diens plek over. We voegden een paar heldere gespreksregels toe. Om het proces goed te laten verlopen.

Wat een prachtig gesprek ontstond er. Het team sprak moedig en vanuit een open hart. Het management bleef rustig, toonde begrip en verhelderde. Dat leidde tot meer onderling begrip en verbinding. En een basis om op voort te bouwen. Als eenheid.

Deze uitkomst ontroerde me. Het raakt als lasten wegvallen, positieve energie ontstaat en verbinding voelbaar is.

De juiste werkvorm of interventie op het juiste moment doet ertoe. Het kan de bedding creëren die nodig is. Zodat mensen zich veilig genoeg voelen om eerlijk te zijn. En moedig genoeg om te blijven luisteren.

Waar in jouw team wordt nog omheen bewogen?
En wat zou er kunnen ontstaan als dat gesprek wél gevoerd wordt, met de juiste bedding?

Met Stéphanie Stoelhorst. 🙏

Veel leidinggevenden blijven maar nadenken over lastige gesprekken die ze met medewerkers moeten voeren. Terwijl ze het daarmee onnodig ingewikkeld maken.

Ik hoor het vaak in mijn coachpraktijk. Leidinggevenden die al dagen in hun hoofd bezig zijn met wat ze precies moeten zeggen. Ze wegen woorden af, bedenken scenario’s en proberen het gesprek zo zorgvuldig mogelijk voor te bereiden.

En ondertussen wordt het gesprek steeds ingewikkelder.

Wat eigenlijk een vrij simpele boodschap is, dit gaat niet goed, ik verwacht iets anders van je, verandert in een omslachtig verhaal.

Niet omdat ze het niet kunnen. Maar omdat ze het te goed willen doen.

Alleen zit daar precies de valkuil. Hoe langer je nadenkt, hoe minder helder het vaak wordt. Terwijl medewerkers meestal vooral duidelijkheid willen. Waar sta ik en wat verwacht je van mij?

In de praktijk zie ik vaak dat gesprekken lichter worden zodra een leidinggevende stopt met alles van tevoren uitdenken. Niet omdat ze het gesprek minder serieus nemen. Maar omdat ze 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠 𝐝𝐮𝐫𝐯𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 in het gesprek zelf.

Luisteren.
Aansluiten.
En helder zeggen wat gezegd moet worden.

Dat vraagt iets anders dan een perfect script.

Het vraagt 𝐦𝐨𝐞𝐝.
Moed om niet alles dicht te timmeren.
Moed om het gesprek gewoon aan te gaan.
Moed om erop te vertrouwen dat je het in het moment wel redt.

En misschien is dat wel de echte vraag voor veel leiders:
Waar maak jij het in je hoofd ingewikkelder dan het eigenlijk is?