Luna Liefdevol afscheid

Waar word je blij van? Waar ben je trots op? Het is bijna zomer en de natuur is op haar mooist met al haar kleurige bloemen 🌺

Met onze fijne intervisiegroep van uitvaartbegeleiders bespraken we, aan de hand van iets wat je meenam uit de natuur, waar je de laatste tijd trots op bent en energie van krijgt.
Toen de zon tussen de buien doorscheen, maakten we een zonlicht-print van dat wat je had meegenomen.
Ik had de bloesem van de vlier bij me en zaadjes van de akelei. Het leverde een verrassende lichtprint op, op blauw papier. Een blijvende herinnering van dit moment. Ik word blij van rituelen en de verdiepende gesprekken die dit oplevert.

Wat ik van het overlijden van mijn vader leerde was dat ik enorm gevoelig werd voor wat mensen zeiden en deden. Het is alsof plots alle beschermende laagjes van je afvallen. Alles kwam ongefilterd binnen.

Zo moest ik bij elk lief berichtje of kaartje al huilen. Door het minste of geringste werd ik geraakt. De liefde stroomde vrij in en uit. Maar ik was daarmee ook gevoelig voor mensen die een zwaarte meenamen waar ik niet op zat te wachten. Of zo plechtig gingen doen. Doe gewoon dacht ik dan.

Toen ik twee jaar later zelf uitvaarten ging begeleiden wist ik dat ik lichtheid en nabijheid wilde inbrengen. Een verlies is al zwaar en verdrietig genoeg ♥️

Luna, licht in het donker 🌖
Luna Liefdevol afscheid


Herken je die gevoeligheid toen jij iemand verloor?
Waar gingen jouw haren van overeind staan?

Haar moeder deed graag de dingen samen. Moeder en dochter woonden een stukje van elkaar en hadden allebei hun eigen huishouden, maar deden bijvoorbeeld meerdere keren per week samen boodschappen en dronken vaak koffie. Met anderen wandelde moeder graag door het ZuiderPark of maakte lange wandelingen door de natuur. Door de dementie veranderde de relatie, want samen op pad gaan was er niet meer bij. Maar dochter bleef elke dag bij haar moeder langsgaan om bij haar te zijn.

Het lied van Willeke Alberti ‘Samen zijn’ mocht daarom niet ontbreken op de uitvaart. Het was een soort van lijflied voor moeder en stond geschreven op een briefje met aandachtspunten voor haar uitvaart.

Bij een van de gesprekken met de dochter vertelde ze mij ontroert dat die ochtend een groene parkiet 🦜 op het randje van haar balkon zat. Het voelde voor haar als een groet van haar moeder, want moeder was dol op groene parkieten. “En normaal vliegen hier nooit groene parkieten”, zei ze mij.

Thuis zocht ik op wat de symboliek is van de groene parkiet. ‘De groene parkiet (halsbandparkiet) staat voor saamhorigheid, vreugde en speelsheid en communicatie’, lees ik, ‘en ze hebben onderling een sterk gevoel van verbinding’. Hoe bestaat het. Zo grappig als dingen zo mooi bij elkaar komen. Ik maakte er dankbaar gebruik van in mijn verhaal op het afscheid.

Gisteren liep ik door het park en zag ik een groep parkieten (en hoorde ze ook 😉 ). Ik moest gelijk aan deze moeder en dochter denken en werd weer herinnert aan het belang van de dingen samendoen. 🦜💚 🦜

Kerst-mis(sen).
Ik kan mij zo voorstellen dat als je iemand hebt verloren je best tegen het kerstdiner met vrienden en familie op kan zien. Al die gezelligheid en dat eten, maar jij mist vooral jouw dierbare.

Soms vinden we het moeilijk om iemand die zo gemist wordt ter sprake te brengen, bang om de sfeer te zwaar te maken. Maar het is juist belangrijk om op zo’n feestdag als Kerstmis ruimte te maken voor dit verdriet. En een ritueel kan hierbij helpen.

Neem bijvoorbeeld allemaal een herinnering of een fotootje mee en neem de tijd, het liefst aan het begin van het diner, om allemaal iets te zeggen over de overledene: een leuke herinnering of wat je mist of iets waar je dankbaar voor bent.
Je zal zien dat dit juist de sfeer lichter en opener maakt. Naast tranen van verdriet ontstaat er verbinding, warmte en liefde ❤️


Op het fotootje staan mijn ouders in hun jonge jaren. Dit neem ik mee ❤️