The Self Love Academy Org

De innerlijke criticus.

Die stem die zegt dat ik het niet goed genoeg doet.
Niet slim genoeg ben, niet op de juiste manier reageer, het niet kan, niet dun, mooi... genoeg bent.

Ik heb lang geloofd dat die stem de waarheid spreekt en tegelijkertijd vechtte ik ertegen.
Ik probeerde hem het zwijgen op te leggen.

Maar hier is wat ik heb ontdekt: Die stem was ooit een beschermer maar die heeft zijn tijd ondertussen wel gehad.

Hij ontstond ooit om me veilig te houden. Om me te behoeden voor afwijzing, voor falen, voor pijn. Het probleem is dat hij dat nog steeds doet, uit gewoont.

Compassie is de sleutel om dat om te draaien, je vindt jezelf niet opeens goed genoeg.

Het begint met bewustzijn, met de vraag: Waarvoor probeer jij mij te beschermen? En heb ik dat nu nog nodig?

Ieder van ons heeft triggers.

Momenten waarop iets je raakt en je jezelf niet meer herkent.
Je zegt iets wat je niet wilde zeggen, wordt boos of je sluit je af, trekt je terug, verdwijnt.

En daarna denk je: waarom doe ik dit toch steeds weer?

Wat ik heb geleerd hierover: Een trigger is geen teken dat er iets mis is met jou. Het is een overlevingsmechanisme dat je als ingang kan zien naar heling. Iets in jou wordt herinnert aan iets heel pijnlijks. Dat deel in jou heeft geleerd zichzelf te beschermen op de enige manier die het toen kende.

Wanneer je een trigger niet bevecht maar ontmoet, met nieuwsgierigheid, met zachtheid, kan er langzaam aan iets veranderen. Wat je hiervoor nodig hebt is een veilige ruimte om te oefenen, zodat je nieuw gedrag kan oefenen, vrijer worden.

De trigger zal niet zomaar verdwijnen en blijft misschien altijd wel een gevoelig punt voor jou maar je kan er wel anders mee leren omgaan.

Over steeds dezelfde rondjes blijven draaien...

De boeken gelezen, de podcasts geluisterd, de therapie gevolgd.
Je begrijpt het helemaal en weet ook heel goed waar het vandaan komt. Je kent de patronen, en toch, toch zeg je weer ja terwijl je nee voelt. Toch schiet je in die oude reactie, draai je weer hetzelfde rondje als vorig jaar.

Inzicht is niet hetzelfde als verandering.
Begrijpen dat je grenzen niet stelt is anders dan ze daadwerkelijk stellen.
Weten dat je jezelf verlaat is anders dan leren blijven.

De kloof tussen weten en doen, dat is precies de plek waar het echte werk zit. Stoppen met jezelf willen begrijpen, maar echt anders gaan leven. In je gewoontes, in je keuzes, in het moment zelf anders kunnen handelen.

Het proces van embodiment; de kennis en inzichten die we opgedaan hebben over onze eigen patronen en overlevingsstrategieën omzetten in nieuw gedrag.

Veel van ons hebben ergens geleerd dat weinig nodig hebben een kracht is.
Dat je een last bent als je te veel vraagt.
Dat je sterk bent als je het alleen kunt.
Dus we leren overmatig geven vanuit een leegte.

We noemen onafhankelijkheid empowerment.
Terwijl het soms gewoon angst is in een andere vorm.

Maar hier is wat ik zelf geleeft heb:
Als je nooit ontvangt, raak je op den duur leeg.
Dat gebeurt niet van de ene op de andere dag.
Dat gaat langzaam.
Als een batterij die steeds minder oplaadt.
Langzaam brand je op.
Ontstaat er wrok.
Dat stille gevoel dat je nooit echt gezien wordt.

Leren ontvangen is niet zwak.
Het is een van de moedigste dingen die ik mensen zie doen.
Wat als nodig hebben geen zwakte is?
Wat als ontvangen heilig is?

Je intuïtie schreeuwt niet.
Ze is zachtjes hoorbaar.
Ze vormt nauwelijks zinnen.
Ze speelt op de achtergrond.
Een zachte adem.
Een subtiel weten.
Een plotselinge weerstand in je buik.
Een warm ja diep van binnen.
De meesten van ons horen haar niet.
Niet omdat ze er niet is.
Maar omdat we nooit geleerd hebben ernaar te luisteren.
We groeiden op in systemen die zeiden:
Wees redelijk.
Wees productief.
Doe maar gewoon.
En ons lichaam fluisterde:
"Ik ben moe."
"Ik wil dit niet."
"Dit klopt niet."
En we leerden dat eerste signaal te wantrouwen.
Hoe minder we ernaar luisteren, hoe stiller ze wordt.
Maar ze is er nog.
Ze wacht.

Kom jij ook leren luisteren naar het fluisteren van je innerlijke leiding....

Er was een familiebijeenkomst.
Ik ging, zoals altijd.
Niet omdat ik ernaar verlangde.
Maar omdat het zo hoorde.

Ik kromp een beetje.
Beet op mijn tong.
Lachte wanneer ik dat niet wilde.
Tot mijn lichaam op een dag nee zei.
Dus ik bleef zitten.
Luisterde.
En deed iets kleins, iets nieuws:

Ik ging niet.
Ik stuurde een vriendelijk bericht.
Bleef thuis.
Stak een kaarsje aan.
Las een fijn boek.
Ging een wijntje drinken met vrienden.

Het was geen rebellie.
Meer een herinnering.
Aan mijn innerlijke leiding.
Die ik ergens achtergelaten heb.

In dat kleine gebaar kwam ik thuis bij mezelf.

Wiens regels volg jij nog steeds?
En wat zou er gebeuren als je, net als ik, een keer nee zei?

Wil je dat ontdekken? Op 13 en 27 augustus organiseer ik een kennismakingsdag voor The Art of Being You. Een dag om te voelen wat er gebeurt als je jezelf weer op de eerste plaats zet.
DM me voor de link om aan te melden.

We leven in een wereld die geobsedeerd is door doen.
Doelen stellen.
Optimaliseren.
Bewijzen.
De volgende stap.
De volgende to-do.
De volgende versie van jezelf.
Die modus is nuttig.
Maar als het de enige manier wordt om met het leven om te gaan, branden we op.
Er is een andere modus.
Niet de modus van meer doen.
Maar de modus van er gewoon zijn.
Niet als tegenhanger van actie.
Maar als de basis eronder.
De plek waar je niet hoeft te presteren om te mogen bestaan.
Waar je even stopt met jezelf verbeteren.
En gewoon bent wie je al bent.
Dat klinkt simpel.
Maar voor de meesten van ons is het het moeilijkste wat er is.

We worden geboren open.
Naakt.
Voelend.
Zonder filters.
Zonder remmingen.
Vertrouwend.
En dan leren we te overleven.
We ontdekken al vroeg dat sommige dingen te groot zijn om te voelen.
Dus we bouwen een muur.
Niet bewust.
Niet uit zwakte.
Maar uit bescherming.
Die muur heeft verschillende lagen.
Soms is het boosheid, een snelle reactie die de echte pijn bedekt. Soms is het overanalyse, het eindeloze verklaren zodat je niet hoeft te voelen.
Soms is het hard voor mezelf zijn, terwijl ik eigenlijk liefde en aandacht nodig heb.
De muur helpte je overleven.
Maar hij houdt je ook klein.
Genezing begint niet met de muur afbreken.
Het begint met hem te herkennen.
En zachtjes te vragen:

Wat probeer ik hier eigenlijk niet te voelen?