12/08/2026
Hét bedrijfsuitje…
Manager Peter heeft een uitje georganiseerd. “We gaan iets heel stoers doen.”
Ik vraag me af wat hij daarmee bedoelt. De Laurenskerk beklimmen, lasergamen, ribboot varen, surfen bij Rif, een Escaperoom? Ben pas 1 maand in dienst en heb geen idee wat ze hier stoer vinden. Welke kleren moet ik aan? Ga ik zweten, word ik nat? Deo mee, dat is een goed idee!
We gaan op de fiets want dat is zo lekker ‘verbindend’. Tjezus. Senior adviseur Jacqueline kwebbelt de oren van mijn hoofd en ik doe mijn uiterste best te onthouden welke studies haar 3 kinderen doen. Ben zelf notabene jonger dan haar kroost. Blij dat ik net uit dat gore studentenhuis weg ben.
Op de fiets, jawel hoor, dat hoorde óók bij het duurzame uitje, trappen we over de Veerhaven naar de Parkhaven. Mooi hier trouwens! Ik kom eigenlijk nooit aan deze kant van de stad, Scheepvaartkwartier zeggen ze. Nou dat klopt wel.
Gaan we midgetgolf spelen? Dat zou lachen zijn! Verbindend ook want dat kan iedereen, zelfs ik.
Nope, we fietsen verder……stop!
Ik kijk omhoog naar de Euromast. Zo, dat is lang geleden. Laatste keer was met oma toen ze zeventig werd, een high tea in de Brasserie. Toen had Jan de Bouvrie alles net gewit. Geloof dat er onlangs ook is verbouwd. Ik zag de heropening met burgemeester Carola Schouten op alle Insta accounts. En de week erna weer omdat ze ging abseilen. Kijk, dat is nog eens stoer!
Slik…
Manager Peter straalt van oor tot oor. Bij de ingang hangen touwen op de grond. Ze komen van bovenaf, heel hoog. Hoe hoog is ie dan? Martin van Waardenberg zou zeggen; hoog, heel hoog.
Mijn mond word droog. Zweet onder mijn oksels. Waar is mijn deo? Jacqueline valt stil. Rashid laat vrolijk zijn spierballen zien en Rosa roept “wat gers!”
“Als je niet durft, dat geeft niks hoor, dan kun je kijken en met de Euroscoop naar 185 meter. Dat vinden we ook stoer”. Hij lacht geniepig.
Ik hoor Jasper zachtjes zeggen dat hij liever niet gaat. Peter klopt hem op de rug. “Kom op jongen, dit kun je best. “Jasper prevelt nog een keer; “liever echt niet”. En dan komt onze Rotterdamse Marja, reddende engel én Hoofd Facilitair uit de lucht vallen.
“Nou Peet, schat. Ik ga toch niet lopen te hangen. Jas, wij gaan een bakkie pleur doen daarboven, zwaaien effe naar die klootviolen en maken wel een fototootje. Dan kennen ze dat later weer op die Linkdinges gooien. “
Er wordt gelachen en Carolien en Chen verplaatsen zich razendsnel naast Jasper en Marja.
Na wat ticket apparaat formaliteiten staan we binnen 5 minuten en groupe in de Experience. Ook al iets nieuws, op de begane grond nog. Een geinig interactief stukje geschiedenis van Rotterdam en het dicht ‘lopen’ van het water zorgt voor grappige botsingen. Het ijs is gebroken.
Zjoef met de lift omhoog terwijl er in mijn hoofd dreunt:
“Kom op, je kunt dit gewoon.”
Hersenhelft links is het nog niet eens met rechts. Mijn maag wil iets eten, draait zich nog even om en mijn hart bonst harder dan ik hebben kan.
Pff frisse lucht, buiten. Op het eerste platform worden we enthousiast achter een rood wit lint gehaald. Een enthousiaste jongeman vraagt ons om onze spullen uit de zakken te halen en op te bergen. Ook de telefoons. “Help, ik kan dus ook niemand meer bellen om afscheid te nemen! “
Op zijn t-shirt staat Abseilen.nl.
“Hoe lang zou hij hier al werken? Een maand, net als ik?
Trainee, net als ik? “
En dan gaat het rap. Geen tijd om na te denken, te twijfelen, te zweten en al helemaal niet meer voor bijdehante opmerkingen, van Peter en Rashid. De bravoure mannen zijn muisstil en luisteren braaf aandachtig naar de instructies van Berend. Hij blijkt dit al 6 jaar te doen, 6 maanden per jaar en hij vertelt dat er al 30 jaar, elk jaar, ruim 3000 mensen aan die mast hangen. Knettergek natuurlijk. Maar, eerlijk is eerlijk, de zin wint het langzaam van de zenuwen. En de zon schijnt, dat scheelt. Want het uitzicht zo op Rotjeknor is magnifiek. Magni.city zeggen ze hier op bijna 100 meter hoogte. Want de tegenwoordig franse eigenaar heeft meer van dit soort torens en Europe. Wel fijn dat ze euro’s over hadden om ons Rotterdamse icoon op te frissen van buiten én van binnen. Die brasserie is ineens weer hipperdepip. Straks borrelen met Jasper, een biertje, fijn!
Maar eerst naar beneden. Mijn gordel zit lekker strak om mij heupen, de handschoene zijn aan en de andere instructeurs, meiden en jongens zijn allemaal even vrolijk en spontaan en geduldig.
Dat was daarnet ook hard nodig toen Peter, al over de rand, zachtjes vroeg of hij terug mocht.
CFO Janneke, ook al over de rand riep hem aan en zei: “Kom op jongen, dit kun je best. “
Iets met een boontje 😉.
Het biertje in de brasserie smaakte heerlijk. En de bitterballen ook. De euforie en adrenaline gierde nog na en de superlatieven vulden de ruimte. Jasper en consorten hadden vanuit de Brasserie foto’s gemaakt mét dat bakkie pleur en gebakkie,zoals Marja dat zo heerlijk kan zeggen.
Trots ben ik. Ja, echt trots, op mezelf. Ik heb gewoon aan de Euromast gehangen. Dikke vette s**t. Vanavond ga ik mijn foto’s downloaden die fotograaf Thijs heeft gemaakt. Dan doe ik een stoere story en stuur een Chat naar Abseilen.nl om te bedanken én te polsen of instructrice Vera een keer wil daten…
Heb jij ‘t lef?
Foto’s op Instagram
Tekst:
30/07/2026
23/07/2026
07/07/2026
19/06/2026
08/05/2026