Praktijk Angelique

Vandaag is de laatste dag van augustus.

Ik hou van de zomer door de zon, meer buiten, langere avonden.

Vanaf morgen verandert dat stap voor stap. Langzaam meer terug naar binnen. September is het begin van de weg naar de herfst, en de herfst gaat over loslaten en veranderen.

Dus deze week sta ik nog even bewust stil bij: de energie van de zon en het licht, juist nu de agenda na de zomervakantie weer iets voller wordt.

Wat neem jij mee naar het nieuwe seizoen? Laat het weten in de reacties. 🌿

Je bent niet verantwoordelijk voor de gevoelens van iedereen om je heen. Wel voor die van jezelf.

Ze was zeventien. Goede cijfers, veel vrienden en ze oogde vrolijk.

In de eerste sessie zei ze: "Ik wil het gewoon altijd goed doen, omdat ik niemand wil teleurstellen."

Pubers laten vaak feilloos zien wat er van hen verwacht wordt. Juist daardoor valt het niet op wanneer het niet meer gaat.

Samen gingen we kijken naar wie zij is, los van cijfers en verwachtingen. Toen ze haar eigen "dit ben ik"-bord voor zich zag, keek ze me aan met een lach en een blik van: ben ik dit echt allemaal? 🌿

(Anoniem gedeeld met toestemming.)

Ken jij een jongere die dit herkent? Stuur het gerust door.

Grenzen stellen klinkt simpel. Maar voor veel mensen is het dat niet.

Omdat je bang bent om iemand teleur te stellen.

Omdat je geleerd hebt dat jouw behoeften minder tellen.

Omdat nee zeggen voelt als iets afpakken bij een ander.

Maar een grens is geen muur, het is een deur die jij beheert.

En leren waar jouw grens ligt, is misschien wel het meest liefdevolle wat je voor jezelf kunt doen. 🧡

Sla deze post op. En stuur hem door naar iemand die dit mag lezen.

Soms betekent voor jezelf zorgen gewoon: even niets moeten. Gewoon zijn. 🌿

De eerste keer kwamen ze samen, twee zussen. Want soms voelt samen net even iets prettiger. De één had net een scheiding achter de rug. De ander was, na jaren zorgen voor haar gezin, zichzelf een beetje kwijtgeraakt.

Ze leken op het eerste gezicht heel anders.

Maar toen we begonnen te praten, kwamen ze op hetzelfde uit.

De één zei: "Ik weet niet meer wie ik ben, nu ik niet meer die relatie heb." De ander zei: "Ik weet niet meer wie ik ben, buiten de zorg voor iedereen om."

Dat is de vraag die ik zo vaak tegenkom. Achter de sterke vrouw, de zorgzame moeder, de harde werker.

Wie ben jij als niemand iets van je nodig heeft? 🧡

(Anoniem gedeeld met toestemming.)

Herken jij dit? Laat het me weten in de reacties.

Stress begint niet in je hoofd. Het begint in je zenuwstelsel.

Je hartslag gaat omhoog. Je spieren spannen zich. Je ademhaling wordt oppervlakkiger.

Je lijf bereidt zich voor op gevaar. Ook als er geen echt gevaar is, maar gewoon een dag vol spanning en drukte.

Als dat te lang duurt, raakt je systeem uitgeput. Dan helpt even uitrusten tussendoor, of een weekje vrij, niet meer.

Wat wél helpt: op de rem, en luisteren naar wat je lijf je probeert te vertellen. Wat heb ik nu nodig?

Herken jij dit? Laat het me weten in de reacties.

Bewaar deze post voor een dag dat je dit zelf nodig hebt. Als liefdevolle reminder voor jezelf.🧡

Gevoeligheid is geen zwakte.
Het is een kompas dat feilloos aanvoelt wat jij nodig hebt. 🌿

Ze was al vele jaren leerkracht en hield nog steeds van het werken met kinderen.

Maar ze zei: "Ik herken mezelf niet meer in de klas."

Niet door de kinderen, maar door alles eromheen. De formulieren, de vergaderingen, de vele verwachtingen en het 'moeten' presteren. Steeds maar doorgaan, een overvolle planning, ook voor de kinderen zelf.

Samen gingen we aan de slag met één vraag: wat heb jij nodig om weer een stukje dichter bij jezelf te komen, in hoe jij lesgeeft?

Het antwoord had niets te maken met een nieuwe methode. Het zat 'm in iets simpels: tussendoor weer even op adem komen. Bewust tijd en ruimte maken, voor haarzelf én voor haar leerlingen.

Dat was ze niet kwijt, alleen verstopt onder alles eromheen. 🧡

(Anoniem gedeeld met toestemming.)

Ken jij ook iemand die zo werkt? Stuur het gerust door als compliment voor diegene. 🍀

Overprikkeling ziet er bij elk kind anders uit.

Het ene kind wordt druk en beweeglijk. Het andere trekt zich juist terug. Sommige kinderen worden boos om kleine dingen. Anderen klagen over buikpijn of hoofdpijn die medisch niet te verklaren zijn.

Wat ze gemeen hebben: hun zenuwstelsel heeft te veel binnengekregen en weet niet meer hoe het dat kwijt moet.

Als ouder of leerkracht zie je het vaak eerder dan je denkt. Vertrouw op wat je voelt. 🧡

Sla deze post op en stuur hem door naar iemand die dit mag lezen.