Wendy Peper

19/09/2026

01/09/2026

Toen ik mijn nieuwe e-book schreef, dacht ik even: misschien moet ik er meteen nog één schrijven. 
Niet over je kind.

Maar over jou.

Want als je kind vastloopt op school of thuis komt te zitten, staat jouw brein vaak óók voortdurend ‘aan’.

Gesprekken met school. Strijd om voor je kind dingen voor elkaar te krijgen. Gedoe thuis. Zorgen. Twijfels.

En ondertussen krijg je het goedbedoelde advies:
“Denk je ook een beetje aan jezelf?”
Ja hoor. Goed idee. 😂
Als ik wist hoe, had ik dat waarschijnlijk allang gedaan.

Mij hebben die adviezen in ieder geval nooit geen ene mallemoer geholpen.

Wat wél iets veranderde, was het besef dat mijn brein niet zo heel anders werkte dan dat van mijn kind.
Ook ik was langzaam de verbinding met mezelf kwijtgeraakt.

En precies dáár zul je moeten beginnen..
Niet bij nóg beter voor jezelf zorgen, maar bij opnieuw ontdekken:
Wie ben ik eigenlijk altijd al geweest?

Dat is precies waar we tijdens The Power in You een heel weekend mee aan de slag gaan.
11, 12 & 13 september.

Een prachtige locatie in Twente.
Even niet zorgen, regelen en oplossen.
Maar terug naar jou.

Meer informatie vind je via de link in mijn bio.
En heb je mijn nieuwe e-book Als het brein van je kind kiest voor bescherming nog niet gelezen? Ook die kun je gratis downloaden via de link in mijn bio. Meer dan 200 ouders gingen je al voor.

31/08/2026

Ik wil je bedanken. Omdat je voor mij de strohalm was in de tijd dat ik besloot mijn kinderen uit het schoolsysteem te halen en ik de halve wereld over mij heen kreeg. Dan luisterde ik naar wat je zei en voelde ik weer dat het goed was wat ik deed.
 
Hij zegt niets, grijnst alleen en neemt mij in zijn armen.
 
Graag gedaan zegt hij. Maar jij bent degene die heeft durven vertrouwen.
 
Ik loop de zaal uit naar buiten. Nog een beetje beduusd van wat er zojuist gebeurde.
 
Hij heeft gelijk, denk ik later. Ook al waren er tien André Stern’s geweest, ik was degene die het deed.
 
Het lijkt zo simpel, om op je gevoel te vertrouwen. En toch fietst je hoofd er iedere keer weer dwars doorheen.
 
Je kunt wel tienduizend redenen bedenken waarom dat wat je voelt niet het juiste is, maar
als je niet met jezelf in verbinding bent, wint je hoofd altijd. 
 
En dat is niet altijd wat er nodig is voor jouw kind.
 
En dan nog even dit:
Aanstaande zaterdagavond open ik de deuren van het gratis online Pepercafe met het onderwerp:
‘Als het voelt alsof je hele gezin in overlevingsstand staat’
 
Het online Pepercafe is een ont-moetingsplek voor ouders van (vermoedelijk) creatief denkende hoogbegaafde kinderen.
Je hoeft er niks, je mag gewoon jezelf zijn. Aanmelden kan via link in bio

21/08/2026

De brief van de leerplichtambtenaar
Het is het beeld dat me raakt. Het beeld van een kind met een brief van zijn tijdelijke vrijstelling die hij trouw meeneemt naar bed. Het is zijn anker, zijn boei, zijn houvast die er iedere dag voor zorgt dat hij niet kopje onder gaat.

Ik hoef even niet naar school. Er is er niemand die mij dwingt mijzelf nog meer te verliezen in een systeem dat niet past.

We staan er veel te weinig bij stil wat een niet-passend systeem voor een kind als hij betekent.

Het verwoest onbevangenheid.

Het ontneemt nieuwsgierigheid.

Het sloopt het zelfvertrouwen.

Het vreet energie.

Een kind zou ‘s avonds niet met een brief van de leerplichtambtenaar in zijn vuisten geklemd naar bed moeten gaan.

En toch is dit voor te veel kinderen hun enige hoop op een toekomst.

Tenzij jij als ouder de regie terugpakt. En jouw kind teruggeeft wat het al die jaren heeft gemist.

Over een maandje start ik met een nieuwe ronde van mijn groepstraject. Er is nog plek.

Help je kind herstellen en geef het de mogelijkheid mee om zijn eigen toekomst op zijn manier vorm te gaan.
Zie link in bio.
Liever even babbelen om te kijken of dit iets voor je is?
Stuur me even een PB, dan kom ik zo spoedig mogelijk bij je terug.

19/08/2026

Afgelopen maandag schreef ik een stuk over schermgebruik. Daarop ontving ik van een moeder een reactie waarin ze zei: in de basis wil mijn kind liever spelen en contact dan scherm. Maar alles alleen met mij.

Hoe krijg ik hem dan los van het scherm en los van mij?

Wanneer je vanuit deze moeder kijkt, is het inderdaad óf het een óf het ander. Je kunt er stapelgek van worden dat er continu een kind aan je vastgeplakt zit dat zich niet zelf kan vermaken en waarbij alles wat je aanreikt wordt afgewezen. Tenzij jij het samen doet met je kind.

Vanuit het kind gezien zijn beide varianten, ofwel alleen maar scherm, ofwel alleen maar moeder, een gevolg van een niet-vervulde behoefte aan verbinding.

Dat betekent niet dat jij als ouder iets verkeerd hebt gedaan, maar het betekent dat je kind de verbinding met zijn eigen kern dusdanig is kwijtgeraakt dat het niet anders kan dan die verbinding via een ander weer proberen te herstellen.

Een kind kan dat niet alleen.

De behoefte aan verbinding wordt al tijdens de zwangerschap in het brein van het kind verankerd. Dat is zo’n noodzakelijke behoefte dat, als deze niet voldoende wordt vervuld, dat invloed heeft op ALLES.

Momenteel leg ik de laatste hand aan een nieuw e-book dat exact hierover gaat. Je ziet je kind langzaam ‘uit’ gaan. Gedrag zoals alles willen bepalen, boosheid, claimen, angsten, onrust of terugtrekken neemt toe, waardoor je thuis op eieren loopt.

In dit e-book ga je zien dat er onderliggend nog iets heel anders aan de hand is.

Hij is bijna klaar! Houd mijn socials en berichten in de gaten!

17/08/2026

Hoe krijg ik hem dan achter dat scherm vandaan? Ze kijkt me vragend aan. Heb je daar ook een oplossing voor? De wanhoop staat in haar ogen geschreven.

Wat heb je al geprobeerd, vraag ik?

Alles.

Schermtijd beperken, tijden afspreken, autonomie geven, afpakken, verbieden, alternatieven aanbieden, de wifi op bepaalde tijden uitzetten. Je kunt het eigenlijk zo gek niet bedenken, maar niks helpt.

Jij bent dus druk met de strijd voeren met je kind rondom het scherm, vraag ik.

Ze knikt.

Laten we de vraag eens anders stellen, zeg ik. Laten we eens door de ogen van het kind naar de situatie kijken.

Wat vindt je kind in dat scherm wat het hier niet meer vindt?

Ze kijkt me vragend aan.

Een scherm geeft voorspelbaarheid, controle, verbinding, het gevoel dat je iets kunt.

Als we jouw kind nu eens meer van dát gaan geven, dan gaat het ineens niet meer om het scherm zelf. Dan gaat het weer over je kind. En over wat je kind nodig heeft om van dat scherm af te kunnen komen.

Voel je hoe het scherm dan ineens niet meer tussen jullie in komt te staan?

Ze zucht. Opgelucht.

Ja, zegt ze dan, dit helpt om er anders naar te kijken.

De verandering begint niet bij minder schermtijd. Maar bij anders kijken.

14/08/2026

Ik heb mij vroeger vaker opgesloten op de wc. Niet omdat ik daar iets te doen had 😉, maar om even 2 tellen op te laden.

Het was mijn pauzeknop. Mijn toevluchtsoord om gewoon even te zitten, mijn handen op mijn oren te doen en mijn ogen te sluiten.

Natuurlijk hielp dit niet om op te laden. Er rammelde er altijd wel eentje aan de deur. Want als mama even niet in het zicht was, ontstond er bij tenminste één van mijn kinderen paniek.

Dus als ik dat bange mama-geroep dan aan de andere kant van de deur hoorde, hield ik het nog 1 minuutje vol en dan haalde ik de deur van het slot om mijn kind te troosten.

Pas later ontdekte ik dat mijn steeds groter wordende behoefte aan een pauzeknop de paniek bij mijn kind alleen maar vergrootte. Hij zocht MIJ. Geen stresskip van een moeder. Maar MIJ. Mijn rust, mijn aandacht, mijn geduld, mijn verbinding.

Niet omdat hij niet zonder mij kon, maar omdat hij de verbinding met zichzelf was verloren.

06/08/2026

Een brein dat steeds vaker voor bescherming moet kiezen ervaart nergens meer veiligheid.

Een vol hoofd, fysieke onrust, boze buien, zelfbepalend gedrag, slecht slapen, verlatingsangst.

Het zijn allemaal signalen dat je kind geen veiligheid meer ervaart.

Dat ligt niet aan jou als ouder. Het betekent ook niet dat jouw kind zich bij jou niet veilig voelt.

Het betekent wel dat de onveiligheid die jouw kind in zijn lichaam ervaart als eerste hersteld moet worden.

Niet door een hulpverlener, maar door jou.

04/08/2026

Als ik bepaal wat er gebeurt, op welke manier, op welk moment, dan maak ik mijn wereld voor mijzelf voorspelbaar.

En daarmee creëer ik mijn eigen veiligheid.

Hoe meer het kind genoodzaakt is om te kiezen voor bescherming, hoe sterker het zelfbepalende gedrag.

Kiezen voor bescherming is geen keuze. Het wordt door je zenuwstelsel en brein bepaald.

Zelfbepalend gedrag kan dus alleen verminderen als we de voorwaarden herstellen waardoor het kind zich veilig voelt.

Weet jij welke voorwaarden dat zijn?