Wilma Blankenstein Coaching

Na een weekje vrij vlieg ik er deze week weer in en ik werk zelfs een dag extra.

Bewust.

Want er was een overleg met de schoolleider waar ik bij wilde zijn.
Dit team heeft een periode van onrust achter de rug. En juist nu de rust, de samenwerking en het werkplezier langzaam terugkomen, ontstaat er ook weer ruimte om samen te werken met andere partners.

Wat ik daarin niet wil? Dat die samenwerking niet alleen op mij/ de manager leunt.

Eigenaarschap.

Weten wat je kunt en mag, en welke speelruimte je hebt dát geeft zelfvertrouwen. En zelfvertrouwen geeft kwaliteit.

Hoe mooi zou het zijn als een team op zichzelf kan bouwen. Het gesprek durft aan te gaan vanuit hun eigen professionaliteit met samenwerkingspartners, met ouders.

Morgen staan de eerste ontwikkelgesprekken gepland. Ik ben nieuwsgierig hoe zij nu in hun werk staan. Waar zij energie van krijgen. En waarop zij leegloopen.

Waar loop jij op leeg in jouw werk?

Werkstress in de kinderopvang… het komt van alle kanten.

Niet alleen door de volle to-do lijst, maar ook door de sfeer op de groep. Door alle wijzigingen die maar blijven komen. Door het gevoel dat je weinig invloed hebt op je eigen werk.

En dan is er nog de mix van taken…
De taken die te zwaar voelen. Die net buiten je comfortzone liggen.

De taken die juist zo saai zijn dat je ze met je ogen dicht doet.

Of gewoon te veel van hetzelfde, dag na dag.

Ondertussen staat de groep ook nog gewoon aan.

Huilende kinderen. Kinderen die als een malle rondrennen of elkaar dwars zitten.

Ouders die iets van je vragen en jij wilt het goed doen, dus je zegt ja.
En dan loopt je leidinggevende ook nog de groep op met een vraag…

In je hoofd? Een grote brei van taken die nog moeten gebeuren, geluiden die op je af komen, en het gevoel dat je iedereen tevreden moet stellen. Soms met een flinke saus van negativiteit en geroddel erover heen.

Herkenbaar?

Dan ben ik benieuwd: hoe breng jij structuur en rust in jouw hoofd én in de groep?

Deel het hieronder, want jouw manier van omgaan met werkstress is. wie weet kan je er een ander daarmee helpen.

Of loop je over en kom je er niet en of je wilt hier wel eens verder over praten, stuur me dan een privébericht.

Hé, herken jij dit?

Tijdens mijn loopbaan heb ik heel wat leiderschapstrainingen gevolgd. En weet je wat mij iedere keer dwars zat? Alles werd zo gegeneraliseerd. Ja, ik heb er veel van geleerd, maar ik werd er ook opstandig van.

Want… heb jij wel eens in de kinderopvang gewerkt?

Plannen is handig, dat snap ik. Maar weet je dat pedagogisch professionals ook gewoon binnenlopen met dringende vragen of gewoon omdat zij even iets va haar af wil praten. Als er zorgen zijn over een kind, als een kind lelijk gevallen is, dan zeg ik echt niet: “Sorry, dat past even niet in mijn Eisenhower-schema, zullen we een afspraak maken?”

Of hoe zit het als een medewerker ziek belt en je twee uur bezig bent om vervanging te regelen? En dan hebben we het nog niet eens over de e-mailberg: wat is dringend, wat kan wachten?

De takenlijst van een manager in de kinderopvang ziet er ongeveer zo uit:
kasboek controleren, personeelsgesprekken voeren, teamoverleg voorbereiden en voorzitten, overleg met directie, onderwijs, GGD, ouders, OC, gespreksverslagen schrijven, beleid lezen én implementeren, groepen inlopen, observeren, financiën bijhouden, uren controleren.
En dan kan ik nog wel even doorgaan.

Niet gek dat managers in de kinderopvang omvallen. Want hoe leer je nu, midden in die dagelijkse drukte, de goede keuzes te maken? En hoe zorg jij eigenlijk voor jezelf?
Binnenkort bied ik leiderschapstrainingen aan, speciaal voor managers in de kinderopvang. Gaat het daarna allemaal perfect? Nee. Maar ik reik je wél tools aan om in die wirwar van keuzes, de keuzes te maken die écht helpen.

Waar kun jij nog hulp bij gebruiken? Laat het me weten in de reacties! 👇

Als manager in de kinderopvang heb ik veel gezien. Misschien wel alles 😉

Zeker als interim kom ik in veel organisaties.

Waar ik vroeger kon b***n van regels, protocollen en beleidsstukken, denk ik nu steeds vaker:
Hoe moeilijk is het eigenlijk om wet- en regelgeving gewoon te volgen?

Ik zie managers die ongelooflijk hard werken.
Manager zijn in de kinderopvang is veelzijdig. Complex. Intens.
De dag slokt je op. Je takenlijst groeit sneller dan je hem kunt afwerken.

En wat ik óók zie:
Managers die naast alle wet- en regelgeving óók nog eens 101 uitzonderingen maken voor pedagogisch professionals.

Begrijp me goed uitzonderingen zijn soms nodig.
We werken met mensen. Met situaties. Met privé-omstandigheden.

Maar…

Stop met lief gevonden willen worden.
Stop met bang zijn dat iemand vertrekt als je helder bent.

Als er afspraken zijn over plusuren opnemen of uitbetalen, volg ze dan ook.
Ga niet denken:
“Ja maar straks gaat ze weg…”
“Ja maar straks wil hij geen extra diensten draaien…”

De realiteit?
Iemand die het niet naar zijn of haar zin heeft, gaat uiteindelijk toch wel.

Begin met uitleggen.
Pak het beleid erbij.
Ga niet in discussie over waarom het beleid er is.
Ga in gesprek over hoe we het samen uitvoeren.

Trek het recht. Maak het transparant.
Heb je tijdelijk extra vrije dagen nodig en niet genoeg vakantie-uren?
Leg ze vast als min-uren. Maak afspraken. Zet het zwart op wit.

Zo voorkom je scheve situaties.
Zo voorkom je honderden plusuren aan het eind van het jaar.
Zo voorkom je onrust.

Leiderschap is niet iedereen tevreden houden.
Leiderschap is duidelijkheid geven, kaders bewaken en veiligheid creëren.

Juist dát geeft rust in een team.

Zo maar een praktijkvoorbeeld.
Herkenbaar?

Alle vier bij elkaar! Iedere keer weer een feestje!