Marty Leenders •therapie •coaching

Een samenleving zonder verbinding creëert ruimte voor narcistische dynamiek.

Op sociale media zie je dit duidelijk. Onder het mom van “eerlijkheid” of “authenticiteit” voelen mensen zich vrij om ongevraagd hun mening te spuien. Niet om te verbinden, maar om zichzelf te bevestigen, ook als dit ten koste van de ander gaat.
“Ik mag toch mijn mening geven!”

Wanneer de relatie ondergeschikt raakt aan het eigen gelijk, verdwijnt empathie en ontstaat narcistisch gedrag. Vaak gedragen vanuit een kwetsbaar zelfbeeld dat overeind moet blijven door het eigen gelijk te ventileren, door de ander te kleineren of te overschreeuwen.

Verbinding begint niet bij gelijk krijgen.
Verbinding begint bij de bereidheid om het gelijk te hebben even los te laten. En de ander werkelijk te zien.

Gedrag wortelt vaak in oude pijn.

Veel van wat je vandaag doet, voelt of vermijdt, is ooit ontstaan als een slimme manier om met pijn, onzekerheid of spanning om te gaan.

Die oude patronen geven houvast, maar kunnen je ook gevangen houden.

Verandering begint niet met harder je best doen, maar met bewust worden. Zien wat er onder je gedrag leeft. Voelen wat je ooit hebt moeten wegstoppen.

Patronen doorbreken vraagt moed, geduld en mildheid voor jezelf. Stap voor stap ontstaat er ruimte voor nieuwe keuzes.

Niet omdat je iemand anders moet worden, maar omdat je steeds meer jezelf mag zijn.

Heling begint waar zelfbewustzijn groeit.

Het verlies van verbinding is misschien wel het grootste probleem van onze tijd.

Onder het mom van eerlijkheid en authenticiteit voelen veel mensen zich gerechtigd om altijd en overal hun mening te uiten. Maar wanneer de behoefte om jezelf uit te spreken belangrijker wordt dan de relatie met de ander, verdwijnen empathie en verantwoordelijkheid naar de achtergrond.

Echte verbinding vraagt om luisteren, zelfreflectie en compassie. Niet het ongefilterde ‘ik’, maar de ontmoeting tussen ‘ik’ en ‘wij’ creëert vrijheid, vertrouwen en groei.

Vergeef, maar ga niet meer bij ze aan tafel zitten.

Afsluiting komt van loslaten, niet van uitnodigingen om terug te keren. Laat de boosheid los voordat het de delen van jou vergiftigt die nog zacht, nog liefdevol, nog in ontwikkeling zijn.

Maak vrede met wat er is gebeurd, maar stel duidelijke grenzen naar degenen die je gevormd hebben op manieren waar je niet om vroeg.

Sommige tafels veranderen niet. De gesprekken blijven hetzelfde. Het respect is nog steeds afwezig.

Soms is de beste manier om te groeien
afstand kiezen, zelfs als je hen het beste wenst.

Genezing bestaat eruit te besluiten dat je meer waard bent, niet hoeveel je kunt verdragen.

Soms is het krachtigste wat je kunt doen stilletjes je stoel wegschuiven, opstaan en nooit meer gaan zitten.

Het lastigste aan groeien?
Dat mensen je soms blijven vastzetten in een oude versie van jezelf.

Terwijl het juist menselijk is om te veranderen.
Er zijn dingen die je vroeger zei waar je nu anders naar kijkt.
Keuzes die ooit bij je pasten, maar nu niet meer.

Dat maakt je niet onecht.
Het betekent dat je leert, groeit en dichter bij jezelf komt.

Groei vraagt dat je oude delen van jezelf loslaat.
En niet iedereen voelt zich prettig bij die verandering.
Maar dat is niet jouw verantwoordelijkheid.

Jij mag veranderen.
Jij mag nieuwe keuzes maken.
Jij mag stap voor stap meer jezelf worden.

Getraumatiseerde mensen luisteren niet met hun oren. Ze luisteren met hun triggers.

Ze horen je woorden niet.
Ze horen hun wonden.

Ze beoordelen kalmte als kritiek, eerlijkheid als een aanval en
stilte voelt als verlaten worden.

Hun reactie wordt gevormd door angst, niet door begrip. Je voert een gesprek, maar zij vechten gevechten uit een andere tijd. Hoe zacht je ook spreekt, hun innerlijke pijn spreekt luider.

Daarom is werken aan trauma helen geen luxe.
Het is noodzakelijk
voor verbinding,
voor helderheid,
voor vrede.