Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 14:00 Dinsdag 09:00 - 14:00 Woensdag 09:00 - 14:00 Donderdag 09:00 - 14:00 Vrijdag 09:00 - 14:00

Praktijk Orinda

Startpagina
Nederland
Leusden
Praktijk Orinda

Psychodynamisch & systemisch coach, moeder van 2 neurodivergente pubers, fotograaf en ongeneeslijk 😔

Bij Praktijk Orinda leren kinderen, jongeren en volwassen hoe ze kunnen vertrouwen op hun eigen kracht. Praktijk Orinda biedt een veilige plek om met vertrouwen je eigen pad te bewandelen – een pad waar groei en balans centraal staan, voor jong en oud.

18/09/2026

Ik hou van …

Ik hou van Franks stralende ogen,
zijn liefkozingen
en zijn onvoorwaardelijke liefde.

Ik hou van Tara’s schaterende lach
en haar sterke eigen wil.

Ik hou van Troy’s knuffels
en zijn woorden van liefde:
‘Ik hou van jou
tot het einde van het universum
en weer terug.’

Ik hou van onze katten,
van hun zachte miauwtjes
en hoe ze langs mijn benen strijken.

Ik hou van de wekelijkse bezoekjes van mijn ouders,
van mijn naasten,
van spontane ontmoetingen
en van samen lachen.

Ik hou van zonnestralen op mijn gezicht,
het geluid van het knisperen van sneeuw onder mijn voeten en de geur na een regenbui.

Ik hou van herfstkleuren,
kleine paddenstoelen tussen het mos,
dauwdruppels en vlinders,
van vogels die me even laten stilstaan.

Ik hou van wolkenluchten,
een zonsondergang
en een regenboog na de regen.

Ik hou ervan om met mijn camera
kleine stukjes schoonheid te vangen,
momenten die anders ongemerkt voorbijgaan.

Ik hou van wandelen,
van verdwalen en vertragen in de natuur.

Ik hou van een dekentje,
een mooie film,
muziek die mijn ziel raakt
en woorden die me verwonderen.

Ik hou van een warme mok in mijn handen,
van mijn eerste slok cappuccino.

Ik hou van stilte.
Van niets hoeven.
Van gewoon zijn.
Hier.
Nu.

Ik hou van al die kleine momenten
die samen zo groot zijn.

Ik hou van voelen.
Van verwonderen.
Van liefhebben.

Ik hou van het LEVEN.

Waar hou jij van?

17/09/2026

Hartverwarmend…

Hartverwarmend zijn de woorden.
De ontmoetingen aan de deur.
De lieve attenties, de knuffels.
En alle reacties op mijn dichtbundel LEEF.

Het maakt me intens blij en dankbaar
dat mijn gedichten zoveel harten mogen raken.
Dat mijn woorden iets mogen aanraken
wat soms moeilijk in woorden te vangen is.

Ook deze week komen er weer mensen hun bundel bij mij ophalen.
En ik kijk ernaar uit.

Naar de ontmoeting.
Naar het gezicht achter dat mailtje.
Naar de verhalen, de lach, de verbinding.
Gewoon even samen, van hart tot hart.

En eerlijk…
het zijn precies deze momenten die me goed doen.

Ze brengen me energie.
Ze brengen lichtheid.
Ze geven me het gevoel dat ik volop meedoe.

Dat ik midden in het leven sta.
Precies zoals mijn bundel heet:

LEEF.

En hoe mooi is het
dat mijn woorden vanuit mijn handen
hun weg mogen vinden naar zoveel andere harten.

Daar word ik ontzettend blij van.

Dankjewel voor iedere bestelling,
iedere reactie, iedere knuffel
en iedere ontmoeting.

Het doet me goed.
Heel veel goed.

16/09/2026

Orinda’s bankje

Mijn lieve buren kwamen al eerder
met een plaatje voor het bankje.
Mijn naam erop,
met een spreuk die bij mij past.

In overleg met mij.
Zelfs de toestemming van de Gelderse Vallei
werd geregeld.

En toch kon ik het nog niet plaatsen.

Niet omdat ik het niet wilde,
maar omdat het zo groot voelt.

Sinds onze buurman plotseling is weggevallen, heeft het plaatje voor mij zelfs nog meer betekenis gekregen.

En ondertussen gebeurde er ook iets anders.

Een (inmiddels bekende) lieve vrouw van 73
schreef met een roze watervaste stift
mijn naam op het bankje.

Zomaar.
Omdat mijn verhaal haar raakte.

En vanmorgen zagen Frank en ik
ineens een nieuw plaatje:

Orinda’s bankje.

Ik weet niet wie je bent,
maar jouw gebaar raakt me. Echt.

En toch schuurt het ook.

Niet omdat ik niet dankbaar ben.
Ik voel de liefde met dit gebaar.

Ja, ok…
ik zit er bijna dagelijks.
Ik kijk naar het licht op het water,
vind er rust en voer er diepe gesprekken.

Het is voor mij een bijzondere plek geworden.

Maar het is niet ‘míjn’ bankje.

Ik hoop dat het een plek blijft
die we met elkaar delen.

Een plek waar je kunt zitten
als je verdriet hebt,
als je wilt mijmeren,
of gewoon even niets hoeft.

Waar iedereen iets van zichzelf mag vinden.

Mijn naam mag er best staan.
Mijn woorden mogen er staan.
Maar ik wil de plek niet ‘bezitten.’

Als ik niet alleen met mijn ogen kijk,
maar ook met mijn hart,
zie ik uiteraard hoeveel liefde
hier is achtergelaten.

Liefde die ik mag ontvangen.

En toch wil ik, zonder ondankbaar te zijn,
ook mijn wens uitspreken:

dat dit geen monument voor mij wordt,
maar een gedeelde plek
waar we elkaar,
al kennen we elkaar niet,
even ontmoeten.

In stilte.
In liefde.
In de schoonheid van het Leven.

En als ik er niet meer ben,
hoop ik dat mensen niet teveel stil staan bij mijn dood, maar bij de schoonheid van het leven.

En dat mijn naam dan zachtjes herinnert
aan iemand die hier ook ooit zat
en graag een ieder blijft uitnodigen om verder te kijken. Te kijken met je hart. ♥️ ❤️

15/09/2026

Als de dood dichterbij komt…

Soms komt de dood
heel dichtbij
zonder dat het over jou gaat.

Een plotseling bericht.
Een onverwacht overlijden.
Iemand dichtbij die gisteren nog was
en vandaag niet meer. Als onze bruiloftsgast 2 weken terug op onze bruiloft, zagen we hem nog stralen.

Ik weet hoe eindig het leven is.
Dat hoef ik niet meer te leren.

Mijn ziekte is iedere dag aanwezig.
In mijn lichaam,
in onze gesprekken,
in de keuzes die we maken,
in het bewust beleven van
wat er vandaag nog is.

Maar wat mij nu raakt,
is iets anders.

Ik zie het verdriet
in de ogen van zijn kinderen.

En ineens zie ik
niet alleen hun verdriet.

Ik zie mijn eigen kinderen.

Ik weet dat ook zij
ooit dat verdriet zullen kennen.

Dat er een dag komt
waarop zij mij zullen moeten missen.
Een dag waarop mijn stem
niet meer klinkt,
mijn armen hen niet meer
kunnen vasthouden
en ze verder moeten
met alles wat ik achterlaat.

Dat is het stuk
waar mijn hart van breekt.

Niet mijn eigen dood, maar het idee
dat zij zonder mij
verder moeten.

Dat ik er niet zal zijn
op alle momenten
waarop ze mij nog nodig hebben.
Dat ik niet meer kan bellen,
luisteren,
meeleven,
knuffelen,
of gewoon even
in dezelfde ruimte kan zijn.

En juist daarom
komt dit binnen.

Omdat een plotseling verlies
ineens zichtbaar maakt
wat ik zelf al zo lang weet:

hoe diep de liefde gaat
tussen een ouder en een kind.

Hoe groot het gemis kan zijn
wanneer die ene persoon
er ineens niet meer is.

Voor zijn nabestaanden
wens ik alle zachtheid
die er maar kan zijn.

Dat de liefde
die nu zo pijnlijk voelbaar is,
hen ook mag dragen.

En voor mijn eigen kinderen
wil ik blijven geven
wat ik nu nog geven kan:

mijn liefde,
mijn woorden,
mijn aanwezigheid,
mijn herinneringen.

Zodat, wanneer mijn tijd komt,
ze niet alleen voelen
wat ze verloren hebben,
maar ook
hoe ongelooflijk veel liefde
er is geweest.

14/09/2026

Uitstel van executie

Vanmiddag weer een rondje chemo.
Deze keer word ik meteen
vriendelijk begroet
door een lieve dame naast mij.

Een opmerking van haar
raakt me direct.
Niet zozeer de woorden,
maar de boodschap erachter.

‘Ben je al zo lang bezig?
Dan is het misschien ook
wel snel weer klaar?’

Ik voel een brok in mijn keel.

‘Als dit klaar is,
is het inderdaad klaar.
Dan is het einde in zicht.’

Ze knikt.
Voor haar geldt hetzelfde.

En ineens
hoeven we weinig meer uit te leggen.
We verstaan elkaar
zonder veel woorden.

We praten over
wat ons hoofd probeert te begrijpen
en wat ons lichaam al weet.

Over berusting.
Over rouw.
Over de verschillende fases
van dit ‘stervensproces.’
‘Ik ben al oud,’ zegt ze.
‘Maar toch ben ik ook hier.
Soort van uitstel van executie.’

Ik begrijp precies
wat ze bedoelt.

Want hoe oud je ook bent,
hoe moe je lichaam ook wordt,
het leven is zo mooi.

En juist daarom
wil je blijven.
Nog even.
Nog langer.
Nog zoveel mogelijk genieten
van alles wat er is.

We laten haar
trots onze trouwfoto’s zien.

‘Dat is pas liefde,’
zegt ze.

En dat is het.

Ze komt ook uit Leusden.
Ze kent het bankje
aan de Modderbeek.

Wanneer ik vertel
over mijn gedichtenbundel,
licht haar gezicht op.

Ze vertelt
hoeveel woorden kunnen doen.
Hoe ze kunnen raken,
troosten,
blijven hangen.

Ik heb nog een oud visitekaartje
achter mijn telefoon.

Vlak voordat het infuus
wordt aangesloten,
kan ik het haar nog geven.

Haar chemo zit erop.

We wensen elkaar het beste.

En allebei weten we
dat die simpele woorden
veel meer betekenen
dan ze normaal doen.

We kijken elkaar aan
met een stille wens
die nergens uitgesproken hoeft te worden:

nog niet.

Nog een dag.
Nog een lach.
Nog intens genieten van die liefde.
Nog mogen leven.

Het liefst nog
heel, heel lang
uitstel van executie.

13/09/2026

Gesprek tussen hoofd, hart en buik

Mijn hoofd zegt:
‘Je hebt alles al voorbereid.
De kaarten, kalenders, journals,
je bundels voor de buurtmarkt.
Je hebt geïnvesteerd.
Met hulp moet het lukken.’

Wie weet,
is het vanmiddag wel anders.

Mijn hart zegt:
Ik wil zo graag gaan.
Erbij horen.
Meedoen.
Mensen zien, spreken, lachen.
Mijn woorden laten reizen.

Ik wil weer even
die vrouw van ‘voorheen’ zijn.
Die gewoon opstond,
ergens naartoe ging,
werkte, maakte, deed.

Ik wil niet steeds
aan de zijlijn staan.

Mijn buik zegt:
Maar voel.

Je bent moe.
Je hebt pijn.
Je lichaam kan niet meer
wat jij nog zo graag wilt.

En ineens gaat het
helemaal niet meer over die markt.

Het gaat over afscheid.

Van mijn werk.
Van mijn vrijheid.
Van zomaar ergens naartoe gaan.
Van plannen maken
zonder eerst te moeten voelen
of mijn lichaam het aankan.

Van mijn plek midden in de wereld.

Ik ben er nog,
maar ik kan er niet meer
op dezelfde manier in staan.

Dat doet pijn.

Want hoe neem je afscheid
van een leven
waar je eigenlijk nog
zo graag middenin wilt staan?

Mijn hoofd wordt stil.
Mijn hart wordt zacht.
Mijn buik blijft luisteren.

En dan gebeurt er het volgende :

Niet mijn hoofd
dat beslist.
Niet mijn hart
dat zijn verlangen opgeeft.

Maar alle drie
die samen voelen:

ik ga niet.

Mijn hart huilt een beetje,
omdat het zo graag wilde.

Mijn hoofd laat los
wat al geregeld was.

Mijn buik ademt uit.

Dus blijven mijn kaarten,
mijn kalenders,
mijn woorden
dit jaar thuis.

En ik ook.

Het is goed zo.

12/09/2026

Herinneringen

Gisteren kreeg ik foto’s
van een tijd die ik bijna vergeten was.

De PABO,
vriendinnen,
de kroeg in,
de muziek aan,
dansen tot diep in de nacht.

We lachten,
zongen mee,
maakten ons druk om helemaal niets
en gingen naar huis
wanneer de nacht al bijna ochtend werd.

Nog jong.
Nog vrij.
Nog zonder zorgen
over wat morgen brengen zou.

We wisten niet
dat juist die gewone nachten
ooit herinneringen zouden worden
waar je met een glimlach naar terugkijkt.

En terwijl ik naar die foto’s kijk,
glijdt mijn blik als vanzelf
naar het hier en nu.

Naar Tara.

Ook zij is dit weekend
met haar vriendinnen op pad.
Haar eerste Appelpop.
Dansend, lachend,
volop genietend van het moment.

Ze stuurt filmpjes
en ergens voelt het vertrouwd.

Niet omdat haar tijd
de mijne is,
maar omdat dat gevoel
zo herkenbaar is.

Dat vrije.
Dat onbezorgde.
Dat samen zijn.
Lachen tot je buik pijn doet.
Een avond beleven
zonder bezig te zijn met morgen.

En ik besef
hoe mooi het is
dat zij nu haar eigen herinneringen maakt.

Herinneringen die voor haar
nog gewoon het nu zijn,
maar die later
een heel leven met zich mee kunnen dragen.

Ik kijk naar haar
en voel even de verbinding
tussen toen en nu.

Tussen het meisje dat ik was
en de jonge vrouw die zij wordt.

En mijn hart vult zich
met dankbaarheid.

Dat ik die jaren heb gekend.
Dat ik zo heb mogen leven.
Dat ik heb gedanst,
gelachen,
liefgehad
en vriendinnen heb die in mijn hart zitten.

Het leven zit niet alleen
in de grote gebeurtenissen.

Het zit in momenten waarvan je nog niet weet
dat je ze later voor altijd bij je draagt.

Dus dans maar, lieve Tara.
Lach.
Geniet.
Maak herinneringen.

Leef ze helemaal.

Want later
kunnen het ook deze momenten zijn
die je terugbrengen
naar hoe mooi het leven was.

En wat is het bijzonder
dat ik nu van een afstandje mag zien
hoe het jouw tijd begint te worden.

Een nieuwe generatie
die haar eigen verhalen maakt.

En ik hoop
dat jij later, net als ik nu,
terugkijkt en denkt:

wat was dat een geweldige tijd.🪩

11/09/2026

Nog niet!

Beetje bij beetje
lijkt mijn lichaam
mij iets te vertellen
wat ik nog niet wil horen.

Mijn energie wordt kleiner,
de pijn groter.
Waar ik eerst nog
door de dagen heen bewoog,
zoek ik nu vaker
naar een plek om te liggen.

Het bed in de woonkamer
dat ik laatst liet ophalen
omdat ik me zo goed voelde,
zou ik nu ergens weer terug willen.

Maar ik weet ook
dat het deze keer anders is.

Dat het niet zomaar
een bed is dat terugkomt,
maar het besef
dat ik verder achteruitga.

En dus sta ik stil
tussen willen en weten.

De pijn kan zachter.
De medicijnen kunnen omhoog.
Oxycodon. Fentanyl.
Meer verlichting,
maar soms ook minder helderheid.

Juist dat laatste
vind ik moeilijk.

Want ik wil nog voelen.
Nog denken.
Nog schrijven.
Nog lachen om de kinderen.
Nog wakker zijn
voor alles wat mij zo lief is.

Alsof er in mij
een koppig stemmetje zegt:

nog niet.

Niet omdat ik niet weet
dat ik dingen zal moeten loslaten,

maar omdat ik zoveel
van het leven houd.

Dat vind ik moeilijk

beetje bij beetje
moeten loslaten,

terwijl mijn liefde voor het leven
steeds groter wordt.

Ik wil mijn lichaam
zachtjes volgen.

Maar mijn hart
loopt nog vooruit.

Het wil blijven kijken,
blijven voelen,
blijven verwonderen.

Ergens tussen
vasthouden en loslaten
sta ik hier.

Nog midden in het leven.

En heel eerlijk ben:

ik wil het nog
lang niet loslaten.

10/09/2026

Zijn aanstekelijke lach…

Vlak voor bedtijd zit onze zoon ineens op de praatstoel.
Hij vertelt de meest lollige verhalen over zijn schooldag en ligt zelf helemaal dubbel van het lachen.

Ik lach hard met hem mee.
Ook al doet mijn hele romp pijn, ik kan niet stoppen.
Daar liggen we dan, samen in een deuk.

En terwijl ik naar hem kijk, realiseer ik me hoe lang het geleden is dat ik hem zó enthousiast en vrolijk over school hoorde vertellen.

Ik kan het me eerlijk gezegd niet eens herinneren.

Zijn lach vult de kamer.
En ergens diep vanbinnen gebeurt er iets met mij.

Want achter die lach voel ik:

vertrouwen.

Vertrouwen dat er voor hem nog zoveel mooie dagen komen.
Dat hij zal groeien, ontdekken, lachen en zijn eigen weg vinden.

En voor even hoef ik niets vooruit te weten.

Ik hoef alleen maar te luisteren naar zijn aanstekelijke lach.

En dankbaar te zijn
voor dit moment. 🤍

Adres

Beemden 31
Leusden
3831GL

Openingstijden

Maandag	09:00 - 14:00
Dinsdag	09:00 - 14:00
Woensdag	09:00 - 14:00
Donderdag	09:00 - 14:00
Vrijdag	09:00 - 14:00

Website

http://praktijkorinda.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Praktijk Orinda nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.