Spoor 7 Coaching

18/09/2026

Gisteren was alweer de tweede bijeenkomst van de in-company opleiding tot intervisor en dit is zo’n moment in de opleiding waarop er iets verandert: na gisteren kunnen de deelnemers daadwerkelijk zelf aan de slag.

We hebben uitgebreid gewerkt met een van de basiswerkvormen van intervisie, gekeken naar de verschillende stappen, naar wat je als intervisor doet en misschien nog wel belangrijker: wat je soms juist níét moet doen. Want een goede intervisor hoeft niet degene te zijn die met de slimste vragen of de beste oplossingen komt. Je taak is vooral om het proces zo te begeleiden dat professionals zélf gaan onderzoeken, ontdekken en leren.

En nu begint het echte werk!

Parallel aan de opleiding begeleiden de deelnemers namelijk hun eigen intervisiegroep. In deze groep gaat het om schoolopleiders binnen het VO, die de komende tijd intervisie gaan begeleiden met collega’s en stagiaires. Zo kunnen ze wat ze tijdens de opleiding leren meteen uitproberen in de praktijk en nemen ze hun ervaringen, vragen en ongetwijfeld ook de momenten waarop het nét even anders liep dan gedacht, weer mee naar de volgende opleidingsdag.

En ja, dat eerste groepje begeleiden vinden ze ook spannend. Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen. Want voor het eerst voor een groep zitten met de verantwoordelijkheid voor het proces is ook gewoon spannend. Tegelijkertijd was er gisteren vooral veel zin om te beginnen.

Ik vind dit misschien wel een van de leukste dingen aan het geven van deze opleiding: mijn eigen enthousiasme voor intervisie doorgeven aan mensen die vervolgens weer anderen laten ervaren hoeveel je kunt leren als je niet meteen naar oplossingen schiet, maar de tijd neemt om samen te onderzoeken wat er nu eigenlijk speelt.

De huidige open opleiding is inmiddels ook gestart en daar kun je niet meer bij aansluiten, maar in januari start er een nieuwe groep. Op mijn website staan de nieuwe data voor professionals die zich willen laten opleiden tot professioneel intervisor.

En voor organisaties die liever met een eigen groep aan de slag gaan, zoals deze VO-school, maak ik een in-company traject op maat.

Intervisie leer je uiteindelijk niet uit een boekje. Je leert het vooral door het te doen, erop terug te kijken, opnieuw te proberen en gaandeweg steeds beter te begrijpen wat een groep nodig heeft om écht van elkaar te kunnen leren.

https://spoor7.com/opleiding-tot-intervisor/

17/09/2026

Ons onderwijs is gebaseerd op het antroposofische mens- en wereldbeeld van Rudolf Steiner. Leerstof is ontwikkelingsstof die is afgestemd op de levensfasen van het kind / de jong volwassene. Onderwijs waarin we elkaar aanmoedigen in cognitiviteit, inventiviteit, originaliteit en creativiteit.

16/09/2026

Vacature voor een conciërge

Om de beste ervaringen te bieden, gebruiken wij technologieën zoals cookies om informatie over je apparaat op te slaan en/of te raadplegen. Door in te stemmen met deze technologieën kunnen wij gegevens zoals surfgedrag of unieke ID's op deze site verwerken. Als je geen toestemming geeft of je toes...

16/09/2026

“Ik vind het wel een beetje gepsychologiseer.”

Die opmerking kreeg ik gisteren aan het einde van een intervisiebijeenkomst. En eerlijk gezegd bleef hij nog even bij me hangen.

Want ik begreep ergens wel wat ermee bedoeld werd. We waren in de intervisie behoorlijk de diepte ingegaan. Niet zozeer in de vraag: Wat kun je in deze situatie het beste doen? Maar veel meer in: Wat gebeurt er eigenlijk bij jou in deze situatie? Welke patronen van jou spelen een rol? Welke gedachten en gevoelens spelen mee? En wat maakt dat jij reageert zoals je reageert?

En ja, dan wordt intervisie persoonlijk.

Maar volgens mij is dat nou juist een belangrijk deel van intervisie.

Natuurlijk kun je met elkaar meedenken over oplossingen, tips geven of vertellen hoe jij zoiets zou aanpakken. Daar kan best iets bruikbaars tussen zitten. Maar voor mij zit de echte waarde van intervisie ergens anders: dat iemand door de vragen en perspectieven van anderen zicht krijgt op zijn eigen aandeel, patronen, overtuigingen en reacties. En daardoor uiteindelijk zélf ontdekt wat hij anders zou kunnen of willen doen.

Misschien schuurt dat soms. Misschien voelt het zelfs alsof het te persoonlijk wordt. En natuurlijk vraagt dat om veiligheid en om respect voor de grens van de inbrenger.

Maar waar ligt die grens dan?

Ik ben eigenlijk heel benieuwd hoe andere intervisoren hiernaar kijken. Wanneer is intervisie voor jou waardevol? Mag het persoonlijk worden en mogen gevoelens, gedachten en patronen van de inbrenger nadrukkelijk onderwerp zijn? Of vind je dat intervisie vooral bij het professionele handelen en de praktische vraag moet blijven?

En wanneer wordt verdiepen volgens jou inderdaad… gepsychologiseer?

15/09/2026

Soms komen werk en vrijwilligerswerk eigenlijk heel mooi bij elkaar.

Komend jaar ga ik als vrijwilliger voor de Parkinson Vereniging een online intervisiegroep begeleiden voor naasten van mensen met de ziekte van Parkinson. En daar heb ik veel zin in.

Je kunt natuurlijk op heel veel manieren vrijwilligerswerk doen. Je kunt het strand schoonmaken, koffie schenken, helpen bij een evenement of je handen uit de mouwen steken bij een klus. Allemaal nodig en waardevol. Maar ik merk dat ik het zelf heel fijn vind als ik juist dát kan inzetten waar mijn kennis en ervaring liggen.

En in mijn geval is dat onder andere intervisie.

Zorgen voor of samenleven met iemand met Parkinson kan veel van je vragen. In deze groep gaat het daarom niet alleen om ervaringen uitwisselen, maar juist om een stap verder te gaan. Deelnemers brengen zelf een situatie of vraag in die hen bezighoudt en onderzoeken die met elkaar, door vragen te stellen, soms even vanuit een andere hoek te kijken en zo tot nieuwe inzichten te komen.

De groep blijft bewust klein, met maximaal vijf deelnemers, en komt zes keer online bij elkaar. Juist dat kleine spreekt mij aan: voldoende tijd en ruimte om echt naar elkaar te luisteren en met elkaar de verdieping te zoeken.

Dat ik daar komend jaar mijn kennis en ervaring als intervisor voor mag inzetten, vind ik gewoon heel mooi. Niet als mijn gewone werk, maar op vrijwillige basis en voor een doelgroep voor wie zo'n plek om stil te staan bij de eigen situatie volgens mij heel waardevol kan zijn.

En misschien is dat wel de vorm van vrijwilligerswerk die het beste bij mij past: doen waar ik goed in ben en dat af en toe ook inzetten zonder dat daar een factuur tegenover staat.

De eerste groep start op 28 oktober. Meer informatie en aanmelden via de Parkinson Vereniging 👇

https://www.parkinson-vereniging.nl/k/n2799/meeting2/details/1168/online-intervisiegroep-voor-naasten-van-mensen-met-de-ziekte-van-parkinson

15/09/2026

Goedemorgen vanuit Het Station

Gisteren ontving ik hier alweer de tweede groep en ik merk dat het steeds een beetje meer mijn plek wordt. Al is het ook nog even wennen hoor, niet alleen aan het werken in een nieuwe ruimte, maar ook aan mijn nieuwe rol als gastvrouw. Zorgen dat alles klaarstaat, dat iedereen zich welkom voelt en, niet onbelangrijk, dat de koffie het doet.

Maar wat is het fijn om hier mensen te ontvangen. De rust, de ruimte en dan ook nog dit uitzicht vanuit mijn werkkamer… ik word er echt heel blij van.

Vandaag staat er weer een mooie werkdag op het programma, met vanochtend onder andere een online intervisie met een nieuwe groep. Nieuwe mensen, nieuwe verhalen en weer benieuwd naar wat er aan de virtuele tafel komt.

Ik heb er zin in.

Voor iedereen die ook aan een nieuwe werkdag begint: maak er een mooie van!

13/09/2026

Vacature voor een conciërge in Wageningen.

Pantarijn - locatie VMBO uit Wageningen zoekt per z.s.m. een Conciërge. Je komt direct in contact met Pantarijn - locatie VMBO. Solliciteer vandaag nog!

11/09/2026

Vacature voor een facilitair medewerker in Bemmel

Over Betuwe College (OBC) uit Bemmel zoekt per Zo spoedig mogelijk een Facilitair medewerker. Je komt direct in contact met Over Betuwe College (OBC). Solliciteer vandaag nog!

11/09/2026

Hier schrik ik dus echt van!

Ik hoorde pas geleden van een groep die tijdens de intervisie een roddelrondje deed. De inbrenger moest daarvoor het lokaal uit, zodat de anderen met elkaar konden bespreken welke patronen zij zagen in de casus en bij de inbrenger.

En ik dacht alleen maar: nee hè…

Want los van het feit dat ik het echt niet oké vind om over iemand te praten terwijl diegene er niet bij is, haal je hiermee ook precies de kracht uit deze werkvorm.

Bij een roddelrondje blijft de inbrenger er juist bij. Die luistert, mag niet reageren en hoort wat de anderen met elkaar bespreken. Juist dat helpt om even afstand te nemen van je eigen verhaal. Om te horen wat anderen zien wat jij zelf misschien helemaal niet meer ziet.

Dat kan best spannend zijn. En dus moet je als begeleider goed weten wat je doet.

In dit geval bleek de intervisor niet opgeleid te zijn.

En daar zit voor mij wel een belangrijk punt. Want intervisie begeleiden is echt meer dan een leuke methodiek uitkiezen en de stappen volgen.

Je werkt met mensen die iets van zichzelf laten zien. Soms behoorlijk veel zelfs. Dus moet je weten hoe je veiligheid creëert én bewaakt. Hoe je ingrijpt als dat nodig is. En wat een werkvorm kan doen met degene die iets inbrengt.

Intervisie begeleiden is een vak.

En precies dát is wat ik mensen wil leren in mijn opleiding tot intervisor. Niet zoveel mogelijk methodieken kennen, maar leren hoe je ervoor zorgt dat mensen echt durven onderzoeken, reflecteren en leren van zichzelf en van elkaar.

Afgelopen week zijn er weer twee groepen gestart: één in-company en één open groep. En als ik dan zo'n verhaal hoor, weet ik weer precies waarom ik deze opleiding zo belangrijk vind.

10/09/2026

Vanmiddag had ik een gesprek met een cliënt die vertelde dat hij nogal last heeft van het ‘rots-in-de-branding-syndroom’.

Ik bleef daar na ons gesprek nog even over nadenken. Want een rots in de branding zijn voor anderen klinkt eigenlijk heel mooi. Altijd klaarstaan, helpen als iemand het moeilijk heeft, dingen oplossen, verantwoordelijkheid nemen en vooral niet afhaken als een ander je nodig heeft.

En daar is op zich natuurlijk helemaal niks mis mee. Sterker nog, ik vind het een mooie eigenschap als mensen naar elkaar omkijken.
Maar het wordt wel een ander verhaal als dat ten koste gaat van jezelf. Als je steeds verantwoordelijkheden naar je toe trekt die eigenlijk niet van jou zijn, als je maar doorgaat omdat een ander op je rekent en je ondertussen steeds minder goed herstelt.

Want dat is wel het risico van zo’n rots-in-de-branding-syndroom: dat je heel lang denkt dat je het prima volhoudt, terwijl je lichaam ondertussen iets anders probeert te vertellen.

En daar hoef je wat mij betreft niet mee te wachten tot je daadwerkelijk met een burn-out thuis zit. Juist als je merkt dat de stress oploopt, dat ontspannen steeds moeilijker wordt, dat je slecht slaapt of dat je hoofd eigenlijk nooit meer echt uitstaat, is het goed om eens te kijken naar wat er gebeurt. Naar wat je van jezelf vraagt, hoeveel herstel daar tegenover staat én naar de vraag welke verantwoordelijkheden eigenlijk wel en niet van jou zijn.

Dat is ook precies het stuk van CSR-coaching waar ik graag mee werk: niet alleen begeleiden als iemand al is uitgevallen, maar juist ook eerder. Als je zelf eigenlijk al wel voelt: als ik zo doorga, gaat dit een keer mis.

Misschien is dat uiteindelijk wel de kunst: er voor een ander kunnen zijn, zonder jezelf daarbij steeds voorbij te lopen. Want je hoeft niet eerst om te vallen voordat je iets mag veranderen.