30/08/2026
Ik had mijn eerste bevalling nódig om mijn tweede op míjn manier te kunnen doen.
Dit gaat dus niet over tegen het medische zorgsysteem zijn. En ook niet over zeggen dat een thuisbevalling voor iedere vrouw de beste keuze is.
Dit gaat over eigen keuzes durven maken.
Over de regie uit handen van je zorgverlener te nemen en terug te brengen daar waar die hoort: bij de barende vrouw.
Het gaat over:
🤍Durven doorvragen en kritisch zijn.
🤍”het kan niet” horen en denken: “Hoe kan het wél?”
🤍Jezelf en jouw geboorte-ervaring serieus nemen.
🤍Luisteren naar je intuïtie en vertrouwen op je lichaam.
🤍Weten wat jouw opties zijn, zodat je daadwerkelijk bewust kunt kiezen.
Over zorg zoeken die past bij jouw visie, jouw wensen en jouw manier van bevallen.
En soms betekent dat een thuisbevalling.
Soms een ziekenhuisbevalling.
Soms verandert alles onderweg.
Iedere zwangere vrouw verdient de ruimte om op haar manier te bevallen, haar eigen keuzes te maken en haar eigen stem te gebruiken.
Want jouw bevalling is niet iets wat je alleen maar ondergaat.
Jij bent de hoofdrolspeelster van jouw bevalling.
Het is JOUW geboorte-ervaring. 🤍
En dat mag niemand van je afnemen.
En een mooie bevalling is geen garantie voor een fijne postpartum. Mijn mooie thuisbevalling heeft mij niet kunnen weerhouden van een postpartum depressie.
En een medische bevalling is geen garantie voor een moeilijke postpartum. Ook dan kan een vrouw een fijne postpartum periode ervaren.
26/08/2026
Doulalife vs. Momlife. 🧚🏼♀️
Momlife is no joke. De zomervakantie is voorbij en school is weer begonnen. Op dag 3 zit mijn neus en hoofd al vol snot. Top dit.
Hoe ga jij?! ❤️
04/08/2026
Noodgedwongen moeten stoppen met borstvoeding is een vorm van rouw, verdriet en pijn waar nog veel te weinig over wordt gesproken. ❤️🩹
Ik moest noodgedwongen stoppen met borstvoeding toen mijn zoon 5 maanden was. Ik zat middenin een postpartum depressie, waardoor ik letterlijk niks meer te geven had. Ik was op. Daarboven op, raakte de borstvoeding iets ouds in mij. Waardoor ik simpelweg niet verder kon gaan. Alles in mij riep: “laat dit NU stoppen”.
Ik kan me herinneren van die tijd dat ik echt moest rouwen. Om het beeld wat ik had, ik wilde heel graag dat eerste levensjaar volmaken, maar zelfs dat lukte niet. Wat voor moeder was ik? Ik ‘hoor’ dit toch ‘gewoon’ te doen?! Als ik dan andere mama met een baby aan haar borst zag in de speeltuin, dan brak ik in.
Ik heb 5 maanden gestreden én toch zei het stemmetje in mijn hoofd dat ik het niet goed genoeg had gedaan. Dat ik niét alles overhad voor mijn kind. En dat ik had gefaald als moeder.
Maar naast dat de ‘voeding’ stopte, stopte er voor mij iets veel groters. Namelijk, de verbinding die alleen wij twee hadden. De troost, warmte, nabijheid en #1 slaaphack. Ook daar moest ik gevoelsmatig afscheid van nemen en opnieuw beginnen. En ik wist helemaal niet hoe, dat voelde te groot. Gaandeweg leerde ik vertrouwen dat onze verbinding veel verder gaat dan die borstvoeding. Dat wij altijd verbonden zijn, met of zonder die tiet.
En misschien herken jij dat stemmetje wel.
Misschien om een andere reden. Maar ik ben erachter dat de omstandigheden waarom helemaal niet zoveel uitmaakt. Ik denk dat iedere vrouw, die gevoelens van rouw heeft ervaren rondom de borstvoeding, dit herkent.
Soms is loslaten anders leren vasthouden.
Nu 3 jaar verder kan ik zacht zijn naar mezelf. Naar mezelf kijken en denken, je hebt écht alles en meer gegeven. En als ik nu een borstvoedende mama zie? Dan verschijnt er een glimlach op mijn gezicht en voel ik nog steeds soms tranen prikken achter mijn ogen. Maar niet langer van verdriet of schuldgevoel richting mijn zoon. Maar vanuit pure bewondering naar ons als vrouw. Wij doen dit ‘gewoon’. Want WIJ maken melk. En misschien is dat genoeg. 💘
04/08/2026