20/09/2026
Je voelt iets in je lichaam en binnen een seconde ben je al ergens anders: bij het scenario, bij de uitleg, bij het waarom. Het gevoel zelf krijg je bijna niet te zien, want je bent al druk met het verhaal eromheen.
Dat verhaal is meestal sneller dan het gevoel zelf. Je lichaam stuurt een signaal, een golf van chemie die opkomt en weer zakt, en je hoofd springt er meteen bovenop om er betekenis aan te geven. Dit betekent dat ik faal. Dit betekent dat het misgaat. Dit betekent dat ik het weer verkeerd doe. Die betekenis komt niet uit het gevoel zelf. Die komt uit een patroon dat je ergens hebt geleerd, vaak al heel lang geleden, en dat inmiddels op de automatische piloot draait.
Het houdt zichzelf in stand omdat het verhaal voelt als de waarheid. Het voelt logisch, het voelt bekend, dus je gelooft het zonder er nog bij stil te staan. En zolang je het verhaal blijft geloven, blijft het gevoel eronder liggen in plaats van dat het doorstroomt en vanzelf wegzakt.
In mijn werk noem ik dit voelen zonder verhaal. Alleen het lichamelijke signaal opmerken, zonder meteen de uitleg erbij te pakken, is voor de meeste mensen die ik begeleid het moeilijkste onderdeel van dit werk en tegelijk het meest bevrijdende. Je hoeft een gevoel niet te snappen om het te laten gaan. Je hoeft het alleen te voelen.
Herkenbaar?
