Goodbyestress Marija

Tijd

Tijd is iets geks. Soms is het rekbaar en komt er geen eind aan je tijd. Vaker vliegt het voorbij en loop je de hele dag achter tijdtekort aan te hobbelen.

Als je klein bent, is 80 kilometer ‘de hele dag in de auto’ en duren zomers eeuwig. Als je oud bent, is het nu al weer bijna herfst. Weer een jaar voorbij. Misschien zijn bejaarden daarom wel zo onbeschoft en haastig: hoe ouder, hoe sneller de tijd gaat en de weinige tijd die ze hebben, vliegt tussen hun vingers door.

In de auto, tijdens een lange rit, speelt de tijd een spelletje met mij. Altijd hetzelfde. Het eerste half uur SCHIET voorbij. Dat stemt immer positief: dat gaat lekker zo! Daarna zit er altijd lijm op de klok. 15.00. Een half uur later is het 15.04 en gek genoeg blijft dat heel lang zo.

Op vakantie ervaar ik ook een spelletje met de tijd. De eerste paar dagen duren eeuwig. Het brein krijgt veel nieuwe ervaringen te verwerken. Op dag drie is er altijd even wrijving, vermoeidheid, ergernis en in het meest vervelende geval een fikse ruzie, maar dat heeft dan weer niks met de tijd te maken…of toch wel?

Vanaf morgen heb ik vakantie; ik zie er naar uit. Een gevoel van tijdloosheid is voor mij het grootste cadeau dat ik kan krijgen. Niet opletten of ik ergens wel op tijd ben. Geen rekening houden met… de uren mogen zich vanzelf vullen, we laten het ontstaan. In het beste geval ontstaat er flow-tijd, waarin je mind in die heerlijke meditatieve staat komt. Een moeiteloze en creatieve staat van zijn. Ik denk het beste soort tijd dat er is.

Op het eind van de vakantie is de tijd ineens heel snel op. Oh jee, over twee dagen gaan we alweer naar huis!

Maar in de tussentijd wens ik iedereen een fijne tijd en vooral álle tijd!

Liefs,
Marija

Was het leven zó ellendig? Welnee. Het was voorspelbaar. En sinds de kinderen het huis uit waren, ook een beetje saai.

Twee ouder wordende mensen in een groot huis. Goddank groot – ze zaten niet op elkaars lip.

Hij al jaren gepensioneerd. Zij nog dapper aan het werk. Je moet toch wat.

Het huwelijk was een beetje sleets en werd niet meer geconsumeerd met de passie van weleer – zoals dat gaat bij een oud-en-getrouwd stel.

Nu de menopauze voorbij was, was het vuur er wel uit. De andere kant daarvan: ze hadden ook nooit meer ruzie. Gewoon een heel vriendelijk stel. In wederzijdse zorg.

(Die zorg kwam dan wel volledig van haar kant.)

Hoeveel maaltijden zal ze in haar leven bereid hebben? Haar handen stom gewoon króm van het zorgen. Altijd die ander. Altijd dat huis. Altijd die agenda van een ander die voor ging. Mannen op leeftijd? Breek haar de bek niet open!

En toen de menopauze voorbij was en het stof neerdaalde – was er ook iets anders.

Iets dat zei: nu jij.
Ze hoorde het eerst niet. Te druk. Te gewend.
Maar het bleef roepen.

Niet met woorden. Ergens dieper. In het lijf, dat altijd eerder weet dan het hoofd het toegeeft.

…

En op een dag dacht ik: “Weet je wat?”
Ik ga weg. Niet weg – weg, maar gewoon, éven weg.
Ik had toch recht op ontspanning op mijn eigen manier? Iets leuks voor mezelf? Nou dan.

Op de fiets naar Frankrijk. Alleen. Fietsen kon ik. En hoe moeilijk kon het nou helemaal zijn?
(Best wel moeilijk. Maar dat wist ik toen nog niet.)

Ik wilde gewoon een stuk fietsen.

Ik wilde vooral helemaal alleen een stuk fietsen.

En ik fiets mijn hele leven al, “dus ik denk dat ik het wel kan”, zei ik.

Je hebt geen wereldfietser-ervaring nodig om alleen op pad te gaan. Ik ook niet — ik had een fiets, een globale route en één geboekte overnachting. De rest ontstond onderweg, dag na dag, kilometer na kilometer.

In een klein zomerboekje met luchtig lezen vertel ik hoe dat ging, met een paar handige lijstjes voor als je het zelf wilt proberen. Reageer met FIETS en hij komt jouw kant op!

🚴‍♀️🍀☀️🍀🚴‍♀️

Juli tip ☀️🙏💫 voor yoga- en muziek liefhebbers in het mooie Elswout vlakbij Haarlem!

BUITEN YOGA MET LIVE MUZIEK OP FESTIVAL KLATERKLANKEN🎷🌳🎻

Ervaar diepe ontspanning en meer focus in deze yogales in de buitenlucht met live klarinetmuziek in het prachtige Elswout. Deze meditatieve yogales is geschikt voor zowel beginners als gevorderden.

Yogadocent Rianne van Huystee is opgeleid als Kundalini yogadocent en geeft al meer dan 25 jaar yogales op verschillende plekken.

Klarinetspeler Cristina Quesada is afgestudeerd als klarinettist aan het Conservatorium in Den Haag en yogaliefhebber. Cristina: ‘Yoga en muziek creëren beide een diepe verbondenheid met ons lichaam, onze geest en anderen. In deze les worden beide praktijken gecombineerd in een bijzondere ervaring. De yogaflow wordt gestimuleerd door de live klarinetmuziek, die de deelnemers zal helpen om zich meer aanwezig, in balans en verbonden te voelen.’

za 18 juli, 10.30 uur, Buitenplaats Elswout
Entree 15,-, meer informatie:

Elswout Yoga 18-7 – Klaterklanken Ervaar diepe ontspanning en meer focus in deze yogales in de buitenlucht met live klarinetmuziek. De les bestaat uit simpele yogaoefeningen en meditaties, die je bewust maken van je lijf, je gedachten en de natuur. Juist ook in de stille momenten tussen de muziek.

Ze wist wel dat ze klachten had. Wat ze niet wist: dat er een naam voor was.
En dat die erkenning alléén al rust geeft.

Dit schreef ze na Master Your Menopause.

"De training heeft mij veel inzicht en duidelijkheid gegeven over de menopauze. Door deze inzichten kan ik nu gerichter handelen. De erkenning die ik kreeg was voor mij erg waardevol en gaf mij meteen meer rust. Ik kan mijn klachten en ervaringen nu beter plaatsen en weet waar mijn behoeften liggen. Daardoor voel ik me nu al beter en kan ik er actief mee aan de slag. Wat ik daarnaast erg sterk vond aan de training, is dat deze werd aangepast op basis van onze behoeften. Vooral de laatste twee bijeenkomsten heb ik als zeer prettig ervaren. Dank aan Marija! Wat een kundige vrouw en heel fijn om naar haar te luisteren."

Wat mij persoonlijk raakte, is dat ze in de eerste workshop de tranen in haar ogen had, bij bijna elke zin die ze sprak. Volledig overvallen door emotie, en dat ze zich daar ook voortdurend voor verontschuldigde. Na de derde workshop keek ik naar een vernieuwde vrouw. Ik zag rust in haar ogen en systeem, maar ook iets anders: ze had zin om de dingen aan te pakken, ze was daadkrachtig, in plaats van slachtoffer. Ze stond zelfs rechterop!

Zo snel kan het gaan.
Ik voel me heel dankbaar dat we dit samen kunnen doen.

Nieuwsgierig? Na de zomer start de Master your Menopause.
🙏❤️🙏

Vier heerlijke, snelle en simpele recepten voor jou! 🍐🍓🥝

Ik maak deze (vetvrije) smoothies bij het ontbijt voor de beste BOOST aan het begin van de dag.

De basis is chiazaad. Dat heeft een hoge concentratie omega-3-vetzuren en magnesium. Lekker voor de rust op je zenuwstelsel en je stresshormonen (o.a. cortisol); je hebt al stress genoeg van die overgang toch?

Tip 1: heb je haast? Week de chia en fijne havermout in kokend water, dan is het binnen vijf minuten geweld.

Tip 2: drink het rustig. Kleine slokjes. Als het goed is, heb je een dikke smoothie, die je bijna kunt 'eten'. Doe dat ook; daarmee heb er langer plezier van, én je voorkomt bloedsuikerpieken!

Tip 3: mix je favoriete collageen erdoorheen. Door het fruit proef je het niet en heb je het meteen binnen.

Experimenteer vrijelijk met fruitsoorten en de dikte van jouw smoothie. Er is geen goed of fout,
alleen wat lekker voor jou werkt.

😁🍓🫐🍋‍🟩🍋🥝😍

Ik lig in mijn hangmat. Met een boek.

En ik lees het vandaag uit als het meezit.

Dat klinkt misschien als niks. Maar voor de vrouw die ik tien jaar geleden was - altijd aan, altijd beschikbaar, altijd degene die alles bijhield - is dit een kleine revolutie.

De overgang heeft me dat gegeven.

Heyyy…niet meteen he. Eerst was er het gedoe. De moodswings. De nachten. De opvliegers. Het gevoel jezelf kwijt te zijn; vol met angst en onzekerheid. Het ‘wat is er in Godsnaam met me aan de hand’ gevoel.

Maar dan…als het stof neerdaalt, is er iets anders. Ruimte om jezelf opnieuw uit te vinden.

Want de kinderen zijn groot, of grotér. In het werk heb je je sporen verdiend. Het heilige MOETEN mag wat minder. Het mag allemaal wat zachter. Wat liever voor jezelf.

Hoe lang geleden is het dat je zomaar voor jezelf koos? Niet de kapper omdat er een bruiloft was. Niet sporten omdat je iets moest verbranden. Maar iets wat jou gewoon dient. Helemaal zoals je bent; compleet met buikvet of tanigheid, met haar waar je het niet wilt hebben (hoi stomme snor) en minder waar je het wél wilt. Met je eigenaardigheden, je sores en je zachtheid.

Psies.

En het maakt niet uit wat het is. Voor de ene vrouw is het de tijd nemen om met koffie en een krantje of een vriendin in de zon te zitten. Voor de ander sport, een workshop of eindelijk op tango-les. Of zomaar even zitten met niks. Met jezelf. Omdat het kan.

Voor mij is dat essentieel in de overgang. Met behoud van alles wat er aandacht nodig heeft (en dat is véél); ook de aandacht aan mezelf geven. Omdat het kan, maar meer nog: omdat het zo hard nodig is.

De overgang is een O V E R G A N G. Naar een fase waarin jij aan de b***t bent.
Op platte schoenen door de wereld. Maar wel beter.

Meer weten over deze oh zo interessante periode? Na de zomer komt er een serie workshops: Master your Menopause.

Liefs,
Marija

About last night...de laatste les bij The Innerwork Lab was buiten! Heerlijk onder de bomen, magisch mooi 🧡🙏🍀 dankbaar dat het zomaar kon.

Na de zomerstop gaan de lessen in augustus weer door. Fijne zomer! ☀️

Ik postte gisteren een foto van mezelf in de zee, beetje anoniem, van achteren gezien. (Hier de foto vanaf de voorkant gezien).

Op LinkedIn: 11 impressies. Twee bereikte leden.
Op mijn Facebook pagina Goodbyestress: 39.191 weergaven.

Hetzelfde beeld. Dezelfde vrouw. Twee compleet verschillende werelden.

Maar dat was niet het meest opvallende van die dag.
In de 278 reacties zat ook deze:

"En dan die foto van een omgebouwde man erbij."

Ik moest er even op kauwen. Want ik ben een vrouw van 62. Post meno. Ik voel me eigenlijk hartstikke lekker. En ineens moest ik me gaan verdedigen.

- Ik ben heus geen man!
- Kom van een dunne familie!
- Mijn hele leven vegetarisch, gesport, yoga gedaan!

Djesus.

En wat me nog meer raakte: de kattigheid. Ze schreef een venijnige comment, zomaar, zonder dat ze mij kent. Niet nagedacht en vanuit de onderbuik geschreven. Dat had niet gehoeven. Maar de reacties daarop… Andere vrouwen die háár weer aanvielen.

Ik dacht: dat was niet de bedoeling, dit helpt niemand verder.
😞

Ik blog over de overgang omdat het een intense, vervreemdende en voor veel vrouwen zelfs een afschuwelijke periode kan zijn. Maar het is ook een interessante periode.

We verpoppen. Als een vlinder. Dat duurt zomaar twintig jaar. En hoe je erdoorheen komt, hangt ook af van de vrouwen om je heen.

🩷Vrouwen zijn mijn vrienden🩷

Mannen komen en gaan, maar vriendinnen blijven. En ik ga ontzettend lekker op warme sisterhood.

Lang verhaal kort: we zouden loyaal aan elkaar moeten zijn, in plaats van kattig.

Dus dat.
🙏

Het is dertig graden en je zit in de overgang.
Dat is geen combinatie. Dat is een aanslag.

Even kort: tijdens de peri menopauze daalt je oestrogeen, waardoor de hypothalamus, jouw interne thermostaat, de kluts kwijtraakt en alarm slaat. Resultaat: opvliegers, zweten, hartkloppingen, vermoeidheid. En in deze hitte? Dat alarm staat de hele dag aan.

Maar goed. Je werkt door. Want dat doe je. Na een doorwaakte nacht sleep je je naar buiten, waar het voelt alsof je je hoofd in een hete föhn stopt. Rood, verkreukeld en bezweet stap je de kantoor airco in.

HOE KAN HET dat al die mooie jonge meiden zonder één zweetdruppel beeldig rondpumpen en roepen dat het ‘heerlijk weer is’? En jij je alleen maar afvraagt hoe je deze dag een beetje normaal doorkomt??

Je werkt je te pletter, verwerkt de ene na de andere opvlieger en hoopt dat niemand vraagt of de airco het misschien niet zo goed doet.

Echt hè. En je hypothalamus gedraagt zicht vandaag als een volleerde pyromaan. Om GEK van de worden. Er is vandaag maar heel weinig nodig om te ontploffen. Om beeldige Clairtje eens flink uit te kafferen. Maar ja, dat doe je niet, want dan ben je een zuur w**f.


Veel overgangsklachten lijken op klachten die je kunt krijgen door oververhitting.

🙄Slapen kan nóg slechter gaan.

😞Vermoeidheid kan toenemen.

😳Angst en onrust kunnen erger worden.

🥵Je kunt sneller uitdrogen.

😶Hartkloppingen kunnen vaker optreden.

🔥🔥🔥Korte lontjes worden korter.

Dat is herkenbaar voor heel veel mensen, zelfs voor mannen. En wij weten: opvliegers kunnen óók heftiger worden.

Zes dingen die helpen, en één die niet helpt maar heel verleidelijk is:

1. Drink water. Maar geen ijskoud water, dat zet je lijf juist aan tot extra warmteproductie. Lauw of kamertemperatuur.

2. Laagjes. Katoen of bamboe. Geen synthetisch. En thuis: traagschuimmatras? Die houdt warmte vast als een oven. Lichte deken, lucht erdoor.

3. Die koude wijn? Hoe verleidelijk ook… alcohol verwijdt je bloedvaten en maakt het erger. Cafeïne en pittig eten ook. Weet je het maar.

4. Polsen onder koud water. Binnen dertig seconden merk je het verschil. Binnenkant ellenbogen ook. Klinkt gek, werkt echt.

5. Adem. Zodra je voelt dat er eentje aankomt, adem rustig, diep, vanuit de buik. Dit kalmeert je zenuwstelsel en verkort de aanval. Precies wat we in de yoga zo graag doen.

6. Maak je niet te druk. Serieus. Niet Te Doen met dit weer. Laat 't.

En ik? Ik stop niet alleen m’n polsen in het koude water, ik stap de zee in. Niks doen, gewoon staan, lekker richting Engeland kijken en de boel de boel laten. Daaag.

(ps. Vannacht lag ik wakker en deed wat je nooit moet doen: ik ging scrollen op m'n telefoon en belande in een discussie over het verlangen om weer mens-geschreven teksten te lezen i.p.v. AI tekst. Nou, deze is mens-geschreven :)

Een moeder en dochter. Zij 68. Haar dochter 24.

Ik rekende even. Zij werd op haar 44e moeder. Ik werd op mijn 47e oma. Zij laat, ik jong.

Ze stonden me toe dit te delen — en ik vind het te mooi om niet te doen. Want ik was zelf een jonge moeder. Op mijn 25e mijn eerste. En op mijn 47e al oma.

Ik vroeg me af hoe dat late moederschap IN GODSNAAM te combineren valt met de peri-menopauze, die rond dat tijdstip al stevig aan de deur rammelt.

Een feitje: nooit is je oestrogeen zo hoog als tijdens de zwangerschap en de geboorte van je kind. Je zorghormoon. De reden dat je — wat er ook geb***t — altijd voor dat kind blijft zorgen.

Maar dan de peri. Waarin langzaam maar zeker dat hormoon afneemt. Waarin je steeds meer de boel de boel mag laten. Waarin lichaam, geest en energie je uitnodigen om AAN JEZELF TE DENKEN.

Ja hoe dan?? Als je voor het eerst moeder wordt? Dan heb je wel wat anders aan je hoofd!

Ik vroeg haar hoe het was geweest. Om het kort&krachtig te houden: VRESELIJK. Een buitengewoon ingewikkelde periode.

Enerzijds eindelijk dat felbegeerde en geliefde kind — want dat was uiteraard niet vanzelf gegaan — en anderzijds de hormonen, die evolutionair andere plannen hadden.

Maar ze is erdoor. Dankzij hormoontherapie, geduld, liefde en Kundalini Yoga.

Omwille van privacy geen foto van hen beiden, maar wel een beeld van hoe jong baren eruit kan zien. Mijn moeder, dochter, kleindochter (inmiddels is de zeven) en ik. Vier generaties vrouwen waar ik van hou. ❤️