Mirjam Boot Training en Coaching persoonlijke ontwikkeling

Nog even de laatste restjes schuim uit je cappuccino schrapen. Een laatste hap van je cornetto. Je flesje water vullen. De rugzak op. En de vraag meenemen: waar wil ik het vandaag over hebben?

Een klein ochtendritueel tijdens de wandelcoachingsreis in Toscane.

Vijf dagen lopen we over de Via Francigena van San Miniato naar Siena. Het wandelen vormt het decor. De gesprekken onderweg vormen de kern.

Onderweg is er alle tijd voor de keuze die je al maanden uitstelt. Voor het gesprek dat je blijft vermijden. Voor de baan waarvan je voelt dat die niet meer past. Of voor de twijfel die steeds terugkomt.

Er zijn een paar dingen die vaststaan. Waar we beginnen. Waar we eindigen. Waar we overnachten. Alles daartussen ontstaat onderweg.

En, oh ja… de bagage wordt gewoon vervoerd.

In oktober ga ik opnieuw op pad. Van 18 t/m 24 oktober, in een klein gezelschap. Geen grote groep, wel veel persoonlijke aandacht.

Zit je deze zomer ergens voor je uit te mijmeren over de keuzes die je wilt maken? Dan sluit deze wandelcoachingsreis daar misschien mooi op aan.

Stuur me gerust een bericht als je vragen hebt over de wandelcoachingsreis. 🥾🎒🇮🇹

https://mirjamboot.nl/wandelcoaching-toscane

De afgelopen maanden gingen over lettertypes, kleuren, foto’s, SEO, knoppen, komma’s, kopjes… en dan heb ik het nog niet eens over de vraag gehad: wel een vogel of geen vogel. 😄

Maar hij staat online.

Daar zijn heel wat uurtjes in gaan zitten. Meer dan verstandig was, waarschijnlijk.

Maar het was het allemaal waard. Af en toe sloeg de paniek ook een beetje toe, maar één ding is zeker: ik ben ontzettend blij met het eindresultaat.

Neem gerust een kijkje:
mirjamboot.nl

En denk je: hé, dit past precies bij iemand die ik ken? Stuur de website dan gerust door.

Https://mirjamboot.nl

Mirjam Boot Training & Coaching | Van vast naar vrij Coaching voor jou, je team of tijdens een intensieve week in Toscane.

Gisteren was ik al wandelend aan het coachen met een architect.

Dat heeft één groot nadeel.

Ineens zie je overal mooie gebouwen, verborgen rozentuinen en details waar je anders zo voorbijloopt.

En blijkbaar valt er zelfs op bekend terrein nog genoeg te ontdekken.

In een gesprek. Of achter een heg vol rozen.

Het is bijna één uur.

Ik zit in een hoekje van mijn favoriete restaurant en wacht op mijn lunchafspraak.

Aan de overkant zie ik de parkeerplaats langzaam volstromen. De pausa pranzo dient zich aan.

Een man in een perfect gesneden pak steekt de straat over, alsof hij rechtstreeks uit een Italiaans modemagazine is weggelopen.

Even later volgen twee dames van het postkantoor die ik herken, en Francesco, mijn loodgieter.

Meestal zien we elkaar één keer per jaar, omdat de leidingen zich dan weer hebben gevuld met Toscaanse kalk en volledig zijn dichtgeslibd.

Langzaam vullen de tafeltjes zich.

Giovanni, de eigenaar, loopt af en aan tussen de tafels. Hij informeert naar een moeder die niet helemaal fit is, vraagt hoe het examen van een dochter is gegaan, maakt een grap, geeft een schouderklop en neemt ondertussen de bestellingen op.

Met een paar snelle krabbels in zijn notitieblokje noteert hij de sauzen en doet een voorstel voor de pasta die daar het beste bij past.

“Pici?” “Sì, perfetto.” “E da bere?” “Acqua.” “Fermo o frizzante?” “Frizzante.”

Het restaurant gonst. Gesprekken lopen door elkaar, er wordt gelachen en niemand lijkt zich druk te maken over de tijd.

Buiten sluiten winkels hun deuren. Kantoren lopen leeg. Mensen nemen de tijd voor een belangrijk moment.

En ja, de werkdag wordt er niet korter op. Hij wordt alleen anders ingedeeld.

Hier lijken tijd nemen en hard werken elkaar niet in de weg te zitten.

Maar uiteindelijk gaat het over veel meer dan eten. Over aandacht, samenzijn en genieten. En vooral over een manier van leven.

En dat komt dit keer allemaal samen in een bord pasta op een dinsdagmiddag.

Ik bestel de pici all’amatriciana.

Gerinkel van de schoteltjes op de marmeren toog. De barista werkt in hoog tempo, geroutineerd en onverstoorbaar. Pistons worden gevuld met koffie en vergrendeld, melk wordt opgeschuimd.

Ik wapper met m'n bonnetje in de hand, in de hoop dat ik word opgemerkt. Maar in dit ritueel geldt er maar één regel: de man achter de bar is de baas. Ik wacht wel. Ik sta zij aan zij met de andere vaste gasten in een rijtje. We bespreken die dag de uitkomst van het referendum. Eten, voetbal, politiek en het weer. Dat zijn zo de vaste onderwerpen hier. Heerlijk! Je weet wat je mag verwachten.

'Ciao Mirjam, cappuccio e una pasta?' Perfetto, grazie. Ik word herkend. En dat voelt fijn, ik hoor er even helemaal bij.

Het ritueel van elke ochtend in al die barretjes in Italië is klein, maar krachtig. Er zit geschiedenis in elke ochtend aan de bar; het gaat om traditie en identiteit, om gewoonte en structuur, om kwaliteit en efficiëntie, en om verbondenheid, aandacht, plezier en genieten. En dat allemaal in dat ene kopje koffie. Een ritueel dat doordrenkt is met waarden en vooral een manier van leven.

Dat is het mooie van een ritueel: het laat zien wat we belangrijk vinden, elke dag weer. Koester ze een beetje.

Ik wens je een hele fijne Pasen.

Auguri e Buona Pasqua 🐣