Judith van Royen - Joyful You

"Weer iemand die zegt dat ze je kan helpen, maar ik heb al zóveel gedaan."

Ik snap die reactie. Echt.
Ik zou ook wantrouwig worden van iemand die belooft dat alles in één sessie klaar is.

Er wordt zoveel geroepen in dit vak.
Doorbraken die alles zouden veranderen...
Transformaties in een weekend, retraites, events...
Ik geloof daar zelf ook niet in,
Ik zou het je afraden als iemand dat belooft, hoe mooi de website er ook uitziet.

Wat ik wel merk: mensen die al twee of drie trajecten achter de rug hebben en precies kunnen vertellen wát er mis is, tot in detail, met de juiste vaktermen zelfs, voelen zich daar vaak geen steek beter door.

Dát vind ik confronterend om te zien.
Begrijpen en voelen zijn gewoon niet hetzelfde ding.
Dat is gewoon iets wat ik telkens weer terugzie bij mijn cliënten.

Ik werk niet met inzicht dat je nog niet had, want dat inzicht heb je vaak allang. Ik werk met je systeem zelf, met wat er blijft hangen ook al weet je precies waar het vandaan komt.

Ik ben geen wetenschapper en doe ook niet alsof.
Ik beloof je niet dat het met 1 sessie klaar is.
Wel beloof ik je dat je echt een verandering gaat voelen.
Dit is mijn vakgebied, mijn overtuiging, gebaseerd op wat ik telkens weer bij cliënten zie.

Niet meer, niet minder.
Ik geloof er zelf heilig in, maar ik verwacht niet dat jij dat na één LinkedIn-post ook doet.

Wat ik wel merk: mensen die eerst het meest sceptisch waren, zijn achteraf vaak degenen die het meest verbaasd zijn over wat ze voelden.
Niet omdat ik ze heb overtuigd, maar omdat hun lijf hen overtuigde.

Je hoeft er niet meteen in te geloven.
Je mag kritisch en sceptisch blijven.
Ontdek het zelf en kijk of het iets voor jou doet en daarna zelf een oordeel vellen.

Ben jij ook weleens klaar met begrijpen en vooral op zoek naar écht loslaten?

"Ik heb er geen zin in om weer een uur te gaan zitten praten over mijn jeugd."

Dat hoor ik vaak van mannen die bij mij komen.
En eerlijk, ik snap dat.

Niet iedereen wil eerst een half jaar in kaart brengen waar iets vandaan komt, voordat er iets mag veranderen.

Sommige mensen willen gewoon rust in het lijf zonder dat daar een dossier bij hoort.
Ik vraag niet naar je jeugd.
Ik vraag niet waarom je bent zoals je bent.
Ik werk met wat er nu vastzit in je lijf,

Voor veel mannen is dat precies de opluchting.
Geen gesprek waarin je weer moet formuleren wat er mis is, in nette zinnen, voor iemand met een blocnote.

Gewoon een sessie en daarna voelen wat er anders is.

Ik zeg niet dat praten nooit helpt.
Het is juist belangrijk om je hart te luchten.
Maar keer op keer je verhaal blijven doen, zorgt ervoor dat je in je verhaal blijft hangen. Het wordt je realiteit.

Wat ik bij mannen vaak zie: ze wachten veel te lang met hulp zoeken, omdat "gewoon even praten over gevoelens" niet bij ze past.
Dat is jammer, want dit heeft daar niks mee te maken.

Drie signalen dat je systeem al een tijdje op de rem staat in plaats van gas:

Sta je 's ochtends al moe op, ook na een volle nachtrust?
Merk je dat kleine irritaties sneller aankomen dan vroeger?
Voel je je pas echt "aan" als er een deadline of crisis is?

Herken je één van die drie?
Dan draait je systeem waarschijnlijk al langer overuren dan je zelf doorhebt.

Ik vraag je niet om het uit te leggen.
Je lijf weet allang wat er speelt.
Daar gaan we mee aan de slag.

Durf jij hulp toe zoeken?

"Ik heb nog nooit tegen iemand gezegd dat ik het niet meer trek."

Hij zei het rustig. Bijna nuchter, alsof hij het over iemand anders had.

Zijn bedrijf draaide goed. Fijn gezin, een lieve vrouw en 2 puberzoons.
Hij was degene naar wie mensen toe kwamen als er iets geregeld moest worden, op kantoor en thuis.
Nooit andersom.
Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst zelf iemand had gebeld met een probleem.

Hij vertelde dat hij 's nachts wakker lag met een rekenmachine in zijn hoofd, cijfers, deadlines, een lijstje dat nooit leeg raakte, terwijl hij overdag gewoon grapjes maakte op kantoor alsof er niets aan de hand was.

Ik vroeg hem: 'wanneer was de laatste keer dat jij ergens niet de oplossing hoefde te zijn?'

Hij moest er even over nadenken.
Lang. Langer dan hij zelf prettig vond, zo te zien.

Bij mannen zie ik vaak niet het pleasen dat je bij vrouwen ziet, maar hetzelfde probleem in een ander pak: nooit het zwakke punt willen zijn, altijd de rots waar anderen tegenaan mogen leunen, ook als die rots zelf allang barstjes vertoont.

Dat systeem kun je niet wegredeneren met "gewoon meer rust nemen".
Het zit vaak dieper dan een goed advies, en meestal weet hij dat advies zelf allang, hij heeft het waarschijnlijk al eens tegen een ander gezegd.

Ik zie dit patroon opvallend vaak bij mannen die ik spreek.
Niet het overduidelijke pleasen dat je bij vrouwen soms herkent, maar een stillere versie:
nooit toegeven dat het zwaar is, uit angst dat je dan minder waard wordt in de ogen van je omgeving.

We werkten niet met zijn verhaal, maar met wat er in zijn lijf was vastgezet, zonder dat hij er eerst een heel verhaal bij hoefde te vertellen of moest verantwoorden waarom.

Een tijd later vertelde hij me dat hij voor het eerst in jaren om hulp had gevraagd.
Hij had zijn vriend gevraagd om hem te helpen bij de verbouwing, omdat hij er tegenop zag om het helemaal alleen te doen. Hierop had hij een volmondig 'ja' gekregen.

Het had hem moeite gekost om eens om hulp te vragen, maar het voelde uiteindelijk heel goed.

Wat doe jij, als je even niet de sterkste in de kamer hoeft te zijn?

Ik ruim liever paardenmest op dan mediteren op een kussentje.

Die zag je zeker niet aankomen 😆

Energiewerk heeft zo'n zweverig imago.
Mensen denken dat je de hele dag in lotushouding zit, wierook brandt en op geitenwollensokken rondloopt.
Maar spiritualiteit is voor mij juist ontzettend aards.
Het is met je blote voeten in het gras lopen.
Het is met je stallaarzen door de mest lopen.
Het is om 7 uur 's ochtends zweten in de CrossFit box.
Het is de kou trotseren in mijn ijsbad in de tuin.

Veel van mijn cliënten draaiden jarenlang op adrenaline en pure wilskracht.
Ze presteerden, ze bereikten hun doelen, ze riepen altijd "Ik ben oké!"

Totdat hun lichaam weigerde nog langer de schijn op te houden.
Totdat het systeem zei: tot hier en niet verder.
Je lichaam houdt altijd de score bij.
Als je altijd 'aan' staat, verlies je niet alleen de verbinding met je lichaam, maar ook met je omgeving.

Je huis voelt niet meer als een veilige haven, maar als een plek vol onrust.

Hier zijn drie dingen die ik weet na jaren werken met mensen die zichzelf zijn kwijtgeraakt:
1. Je hoeft het niet te begrijpen om het te voelen.
Energiewerk werkt ook als je er sceptisch tegenover staat. Je lichaam reageert, ongeacht wat je hoofd ervan vindt. Je hoeft er niet in te geloven. Je hoeft alleen maar bereid te zijn om te voelen.
2. Je omgeving beïnvloedt jou meer dan je denkt.
De energie in je huis heeft directe invloed op hoe jij je voelt. Ik neem het huis dan ook standaard mee in het traject. Jij kunt nog zo hard werken aan jezelf... als de energie in je huis niet klopt, voel je dat. Elke dag opnieuw.
3. Nuchter en aards is de enige manier.
Geen zweverig gedoe. Ik werk met de lagen waar je met denken alleen moeilijk bij komt en geef jouw systeem de gelegenheid om spanning en oude ballast los te laten. Met beide benen op de grond.

Spiritualiteit is niet zweven.
Het is juist stevig landen.

Je hebt trouwens geen idee hoe meditatief het is om mest te ruimen.
Veel beter dan binnen zitten op dat duffe kussentje.
Je bent lekker in de buitenlucht en hebt een beste work-out. 💪

Hoe aards ben jij eigenlijk?

Laat het eens weten in de comments.

Praten maakt het soms erger in plaats van beter.

Huilend zat ze tegenover mij in de stoel.
"Ik ben zo moe van het analyseren," zei ze.
"Elke keer als ik over vroeger praat, voel ik diezelfde paniek weer door mijn aderen gieren. Ik functioneer prima, maar vanbinnen loop ik helemaal leeg. Ik ben moe van mijn eigen verhaal."

Ze had al drie jaar therapie achter de rug.
Ze kende haar hechtingsstijl, haar triggers, haar patronen.
Ze had een heel woordenboek aan inzichten.

Maar haar lichaam? Dat weigerde mee te werken.
De spanning bleef. De onrust bleef. De knoop in haar maag bleef.

Het is de grootste blinde vlek in de reguliere zorg: de aanname dat inzicht gelijk staat aan genezing.

Begrijpen waarom je altijd 'aan' staat, zorgt er niet automatisch voor dat je ook uit kunt staan. Je hoofd snapt het misschien, maar je zenuwstelsel weigert mee te werken. Het heeft zijn eigen logica. Zijn eigen geheugen. Zijn eigen manier van overleven die het jarenlang heeft geperfectioneerd.

En dus blijf je maar doorgaan.
Je werkt hard, je zorgt voor iedereen, je houdt alle ballen in de lucht.
Aan de buitenkant zie je eruit als iemand die alles perfect voor elkaar heeft. Maar vanbinnen stormt het. En je bent zó moe van die storm.

Ik geloof niet in eindeloze praatsessies.
Ik geloof in gesprek gaan met je lichaam.
Want je zenuwstelsel heeft een RESET nodig.
Eentje die direct voelbaar is in je lijf.

Waarbij de schouders zakken, de ademhaling vanzelf weer diep wordt en er eindelijk stilte ontstaat in je hoofd.
Je lichaam krijgt eindelijk de boodschap: het is veilig. Je hoeft niet meer op scherp te staan. Je mag stoppen met overleven.

Dit is mogelijk zonder dat je hoeft uit te leggen hoe die storm is ontstaan. Zonder dat je er eerst helemaal klaar voor hoeft te zijn.
Gewoon voelen dat het anders kan.

Ben jij het praten ook zo zat?

"Ik heb al twee jaar therapie en ik kan mijn verhaal inmiddels dromen."

Ze zei het niet klagend, meer vermoeid.
"Ik ben klaar met praten, want ik voel me nog steeds hetzelfde."

Dit hoor ik vaker dan je denkt.
Ze wist inmiddels precies waarom ze zich aanpast aan anderen.
Haar jeugd. Haar patronen. Haar overtuigingen.
Ze had er woorden voor.
Wat ze niet had, was het gevoel dat ze weer zichzelf was.

Wat als het probleem niet is dat je te weinig hebt begrepen?
Begrijpen was nooit het echte probleem ...

Ik vraag je NIET om je verhaal nog een keer te vertellen.
Sterker nog, je hoeft me helemaal niets uit te leggen.
Laat die oude koeien maar thuis. Die gaan we niet uit de sloot halen.
Jouw onderbewuste weet allang waar het is misgegaan.
Daar hoeven we niet meer naar op zoek.
We gaan er gewoon mee aan de slag.

Dat voelt voor veel mensen in het begin heel apart.
Geen sessie waarin je alles nog eens ophaalt.
Wel een sessie waarna je merkt dat er iets is verschoven, zonder dat je precies kunt zeggen wat.

"Ik snap niet waarom ik zo overprikkeld raak van dingen die anderen niet eens opvallen."
Ze had het uitgezocht. Gelezen over hoogsensitiviteit. Over prikkelverwerking. Over hoe het brein werkt.

Ze kon het helemaal uitleggen.
Toch stond ze na een verjaardag, een drukke supermarkt, een dagje met de kinderen, weer met bonzend hoofd in de gang.

Weten waaróm iets gebeurt, is niet hetzelfde als er vanaf komen...
Dat is misschien wel het meest vermoeiende van alles: dat je jezelf zo goed kunt uitleggen, en het toch blijft gebeuren.

Wat als je het helemaal niet meer hoeft te begrijpen, om er wél iets aan te doen?
Ik vraag je niet om je overprikkeling nog beter te doorgronden.
Ik werk met je energetische systeem zelf.
Met wat er letterlijk vast blijft zitten na een dag vol prikkels.
Dat is geen theorie. Dat is voelbaar.

De meeste mensen merken het niet aan wat ik doe.
Ze merken het aan zichzelf, een paar dagen later.
Een drukke ruimte die opeens weer gewoon een drukke ruimte is.
Niet meer, niet minder.

"Mijn hoofd zit vol, ik kan er niks meer bij hebben"

Het voelt als een storm in mijn hoofd en ik sta er middenin.
Niet af en toe maar bijna elke dag, ergens tussen de supermarkt en het einde van de werkdag. Ze zei het in 1 adem en compleet gefrustreerd.

Geluid, licht, mensen die iets van je willen, allemaal tegelijk.
Je van alles aan je trekken, maar je weet niet meer waar je moet beginnen of welke kant je op moet. Klinkt als een kompas die alle kanten opdraait.

Wat zou er veranderen, als jij niet harder je best hoefde te doen om rustig te blijven? Hoe zou het zijn als het gewoon weer voor je gedaan werd...

Een loods zorgt dat het schip koers kan houden in onveilig water en begeleid je door alle obstakels ook als het stormt.
Ik zorg ervoor dat je veilig je eigen haven bereikt.
Dat is wat ik doe met je systeem.
Ik leer je niet nóg een ademhalingstechniek of nóg een oefening.
Ik zorg dat de storm minder grip op jou krijgt.

Cliënten vertellen me vaak: de drukte buiten blijft hetzelfde.
De supermarkt, de kinderen, het werk.
Alleen voelt het anders.
Er is weer ruimte om te kiezen wat binnenkomt, in plaats van dat alles zomaar naar binnen stormt.

Ik was dat meisje. Ik was die vrouw.

Nu ben ik eindelijk weer terug bij mezelf. Daar wil ik vooral blijven.

Jarenlang dacht ik dat er iets mis met mij was. Ik dacht dat persoonlijke ontwikkeling betekende dat je steeds een nieuwe versie van jezelf moest worden.
Sterker.
Wijzer.
Succesvoller.
Meer in balans.

Tot ik ontdekte dat ik eigenlijk helemaal geen nieuwe versie van mezelf zocht.
Ik zocht míj. Ik zocht mezelf.

Niet de vrouw die zich aanpaste.
Niet de vrouw die altijd sterk moest zijn.
Niet de vrouw waarvan iedereen een verwachting had.
Niet de vrouw die voor iedereen klaarstond en zichzelf onderweg steeds een beetje verder kwijtraakte.
Ik zocht gewoon mezelf.

Dat is misschien wel de grootste misvatting die ik ook in mijn werk constateer bij mijn cliënten.
Ze denken dat ze moeten veranderen.
Er is echter niets mis met hen.
Ze zijn ook niets kwijt.
Wat ze zoeken, was er altijd al.

Dit gold ook voor mij.
Ik was geworden door wat ik had meegemaakt en ik was gaan geloven in de verhalen die mij waren vertelt en de verhalen die ik mezelf was gaan vertellen.

Dat was onbewust aangeleerd.
Als een soort overlevingsmechanisme.

Ik herken het dus als geen ander.
Ik weet inmiddels ook dat thuiskomen geen eindpunt is.
Het is iets waar je steeds opnieuw voor kiest.
Het leven nodigt je telkens uit om een beetje van je koers af te wijken.
Daar zit namelijk de groei.

Daarom draait mijn werk ook niet om iemand "repareren".
Het draait om leren herkennen wanneer je van jezelf afdrijft.
Het draait om weten hoe je weer thuiskomt, zodat je niet alleen jezelf terugvindt, maar jezelf ook kunt blijven.

Hoe ver sta jij eigenlijk van jezelf vandaan?

Zelfs als ik op de bank zit, sta ik nog aan.

Mijn kont zit stil, maar mijn hoofd is nog met van alles bezig...

Ken je dit?
Je klapt de laptop dicht om een uur of vijf. Eten, opruimen, voor de kids zorgen en dan plof je op de bank. Moe en uitgeteld.
En dan merk je het: je lijf zit op de bank, maar jij jouw hoofd is heel ergens anders. Die draait op volle toeren door. Een lijstje.
Dat ene gesprek van vanmiddag, dat je nog een keer overdoet in je hoofd en dan nog een keer, net iets anders.
Je partner vraagt wat er is. "Niks hoor, gewoon moe," zeg je, terwijl je eigenlijk denkt: ik weet niet eens meer hoe stilte en rust voelt.

Herken je dat rare moment vlak voor het slapen?
Dat als jij je hoofd op je kussen legt, je hoofd juist wakker wordt?
Alsof je lijf de hele dag heeft gewacht op een seintje om alles nog eens op een rijtje te zetten.
Precies op het moment dat jij het licht uitdoet...

Ik hoef je niet te vertellen dat een gezonde slaap heel belangrijk is.
Ik hoef je ook niet te vertellen dat je tijd moet nemen om te ontspannen.
Dat weet je allang.
Wat ik wel weet: "aan staan" zit niet in je hoofd.
Het zit in je zenuwstelsel.
Een systeem dat ooit is vastgezet op alert en is vergeten om weer terug te schakelen.
Geen gedachte lost dat op, hoe slim of hard je er ook over nadenkt.
Je systeem heeft geen advies nodig.
Het heeft rust nodig die het zelf niet meer kan vinden.

Misschien is dit wel het gekke:
je voelt je bijna schuldig omdat je niet kunt ontspannen, terwijl je al die jaren juist heel goed hebt gedaan wat nodig was.