PUUR systemisch werk

Ooit nam je iets voor waar aan
Als klein mens beleefde je de wereld om je heen puur en onbewust — zonder woorden, zonder gedachten. Lijfelijk. In totale resonantie met het krachtenveld waarin je je bevond.

Je lijf vormde zich in afstemming met de omgeving waarin het tot wording kwam en waarin het geboren zou worden. Imprints landden in je lijf als vanzelfsprekendheid.

En dat ging verder. Jaar na jaar. Ervaring na ervaring. Terwijl je de omgeving feilloos aanvoelde en met een onbewust hoofddoel: overleven.

Waar nodig werd iets afgesplitst, geparkeerd, weggestopt. Werden verantwoordelijkheden overgenomen, verbond je je met iemands lot of treurde je over verliezen waarvan werd weggekeken, alles zonder woorden, zonder dat je je er bewust van was.

Steen op steen op steen bouwde zich een construct op van gedragingen, overtuigingen en patronen — jouw waarheid, jouw houvast. Het heeft zijn dienst bewezen, het feit dat je dit nu leest betekent dat je het allemaal hebt overleefd. Mission accomplished!

En als overleven gelukt is kan er een tijd komen dat het leven op de deur klopt, bonkt soms zelfs beukt. We dienen mee te bewegen, maar niet zelden lopen we vast en gaat het construct haperen en sputteren, piepen en kraken. Ik zie dat als een uitnodiging van het leven zélf om het overlevingsconstruct te ontstijgen en eindelijk te gaan léven.

Voor sommigen onder ons is dat een heuse heldentocht.

We dienen bereid te zijn op ont-dekkings-reis te gaan. Een proces van bewustwording van dat wat buiten beeld is geraakt, maar wél stuurt. Wat vergeten, verbannen, verstart, bevroren is in de tijd tot nader orde.

Jonge delen die zich hebben teruggetrokken — niet omdat ze weg zijn, maar omdat het ooit nodig was. Ervaringen die tijdelijk geparkeerd moesten worden, om te kunnen overleven. Zowel uit als eigen leven als intergenerationeel.

Een familieopstelling is een eenvoudige manier om zicht te krijgen op je eigen innerlijk landschap. Een drie-dimensioneel beeld van hoe je je in de diepte verhoudt tot jouw familiesysteem. Een kans, om nu, vanuit de positie van een volwassene, een ander antwoord te vinden op wat ooit stagneerde of verstarde.

Een reis van ophalen wat is blijven liggen, integreren wat is afgesplitst, doorvoelen wat werd uitgesteld, erkennen wat werd genegeerd, afscheid nemen van de doden, zodat in het hier en nu geleefd kan worden en het verleden (eindelijk) kan rusten.

Tijdens een opstelling verruim je je blik. Nodig je beweging uit, ook al weet je nu nog niet waar die vandaan moet komen.

Benieuwd hoe dat werkt? Kom eens representeren. Puur door aanwezig te zijn bij andermans opstelling kun je al iets van die verruiming ervaren. Of breng zelf een thema in en onderzoek hoe de verbindingen lopen onder het oppervlak.
Je bent van harte welkom. 🌿 Er is nog plek op de komende drie workshops:
📅 woe 6 mei · di 2 juni · ma 6 juli 🕖 19:00 – 22:00 | Dordrecht

'Zo ben ik nu eenmaal.'

Herken je die gedachte? Over iets wat je liever anders zou zien — maar het lijkt vastgeroest.

Zelfsabotage. Je overal verantwoordelijk voor voelen. Patronen die zich blijven herhalen. Moeite om vooruit te komen.

Wat als dat geen karaktertrek is, maar een symptoom? Een signaal van iets dat niet gezien wordt, maar er wél is. Opgeborgen, verstopt, verzwegen, uitgesteld tot nader orde. Wat zou er aan mogelijkheden kunnen ontstaan als je het spoor volgt?

Wij mensen zijn deel van systemen. We komen voort uit een familiesysteem en zijn er diep mee verbonden. We voegen ons in ons prille leven naar dat systeem, vanuit zowel de liefde als afhankelijkheid van een kind. Onbewust. Dat laat sporen na die we in ons dagdagelijks leven tegenkomen, sporen die we kunnen volgen terug naar waar ze ontstaan zijn.

Aan de hand van, opstellingen, het stellen van vragen die raken en openen, begeleid ik mensen die vastlopen in patronen en het verlangen hebben voorbij deze patronen te bewegen.

We kijken samen — explorerend en zonder oordeel — naar wat er onder het patroon verscholen ligt. Met zachte ogen. De wijsheid van het lichaam nemen we ook mee.

Als je je eenmaal bewust wordt van wat eraan ten grondslag ligt, kun je ontdekken op welke ándere manieren je het kunt beantwoorden. Bijvoorbeeld op een manier die ruimte laat aan groei, plezier, ontspanning of verbinding.

Niet meer reageren vanuit de liefde en afhankelijkheid van een kind, maar het leven beantwoorden vanuit de liefde en zelfzorgzaamheid van een volwassene, terwijl je leert zorgen voor het kind in jou.

Wat eenmaal in beeld is, hoeft je niet langer onbewust te sturen.
Herken jij dit? Ik ben benieuwd.

Je maakt je zorgen over gedrag van je kind, je bent op zoek naar wat jouw kind zou kunnen helpen. Je oriënteert je op tools, een behandeling wellicht.

Wat als ik je uitnodig je blik in eerste instantie niet op je kind te richten, maar op het familiesysteem waar het in geboren is.

KINDEREN — DE GRAADMETERS VAN HET FAMILIESYSTEEM

Niet zelden ligt de oorzaak van zorgwekkend gedrag niet bij het kind. Als een kind angstig is, driftbuien heeft, slecht slaapt, niet tot ontspanning kan komen of zich terugtrekt — dan is de eerste neiging echter vaak: wat is er mis met mijn kind?

Vanuit mijn scholing in systemisch werk kijk ik, samen met de ouders, naar hun kind als deel van het familiesysteem waar het bij hoort en nauw mee verbonden is. Daar is het kind in eerste instantie zelf niet bij aanwezig. Het is een systemisch onderzoek met de ouders.

Ieder kind reageert op het krachtenveld van onderlinge verhoudingen binnen dat systeem. Vragen die met mij meewandelen als ouders bij mij aankloppen met zorgen over hun kind zijn:

➡️ Wat maakt dit kind met zijn of haar gedrag zichtbaar over dit systeem
➡️ Is dit kind vrij om helemaal kind te zijn vanuit een kind-positie?

Voor ouders kan een heel verhelderend zijn. Niet om iemand de schuld te geven. Maar om te zien waar het kind onbewust mee verbonden is en te ontdekken hoe zij eventueel kunnen bijdragen aan een voor het kind gunstiger krachtenveld.

Waneer dat in beeld is, wordt vaak ook inzichtelijk voor ouders wat er nodig is om hun kind te ontlasten, zodat het gewoon (of meer) kind kan zijn. Daar kunnen ouders vaak (al dan niet onder begeleiding) mee verder, ook zonder dat het kind weet dat er een is gedaan.

Zo blijft de verantwoording daar waar die hoort.

Heb jij zorgen om je kind, herken je iets in dit verhaal en ben je benieuwd naar een perspectief? Voel je welkom op mijn website voor meer info of stuur me een berichtje, dan denk ik even met je mee.

De nieuwe data familieopstellingen bij Puur in Dordrecht staan online. Je kunt je vanaf vandaag inschrijven. Van harte welkom!

VERGOEILIJKEN WERKT STAGNEREND.
Hoe goed bedoeld ook.

Ik zie het met regelmaat. Een actie (of gedragspatroon) met nare gevolgen wordt verzacht, gladgestreken. Alsof veel mensen liever een beetje wegkijken dan de rauwheid van een situatie recht in de ogen te kijken. Of het nu om henzelf of een ander gaat.

HERKEN JE DIT?
— Je sust een ander, om de pijn te verzachten — Je neemt verantwoordelijkheid over die niet van jou is, uit loyaliteit, of om conflict te vermijden — Je voelt (een vaag) ongemak, maar benoemt het niet - want dan moet je het ook zelf aankijken -. In plaats daarvan dragen we redenen aan waarom een ander of jij zelf niet hoeft te bewegen.

In plaats van iemand te ondersteunen de impact van wat die heeft gedaan of nagelaten écht aan te kijken en er samen even naar te kijken, sussen we. We wiegen, verzachten de pijn. Strijken het glad nog voordat het werkelijk gezien is. De vraag is of dat helpend is.

AANKIJKEN ALS EERSTE STAP
De realiteit aan kunnen kijken is niet altijd makkelijk — zeker wanneer je als jong kind in patronen verzeild raakt die stilzwijgend en vaak onbewust worden overgedragen van de ene generatie op de andere.

Soms vraagt het iemand die oordeelloos doch genadeloos naast je staat om met je mee te kijken naar wat er speelt en waar dat (keer op keer) toe leidt. Ook als het ongemakkelijk is.

WAT ALS WE ELKAAR MEER AANSPREKEN OP ONZE KRACHT?
Wat zou er gebeuren als we minder vergoeilijken — en in plaats daarvan aankijken waar we met al onze keuzes en wellicht wegkijken in beland zijn om vervolgens de volwassene in elkaar op te roepen aan het roer te gaan staan en verantwoording te nemen voor de situatie.

HELDERHEID SCHEPPEN
Daarbij dient er zicht te komen op: wat is hier mijn verantwoordelijkheid, wat hoort bij de verantwoordelijkheid van de ander. Vervolgens stoppen de verantwoordelijkheid op te pakken die een ander laat liggen (mocht dat het geval zijn), daarentegen neem je wél de volledige verantwoording voor het deel dat bij jou hoort. Niet meer, niet minder.

ONGEMAK
Ja, dit pad gaat soms gepaard met ongemak, met rouw, met de realisatie van een pijnlijke werkelijkheid. Maar het levert ook iets waardevols op.

NIEUW BEGIN
Als je áán kunt kijken, ontstaat er na enige tijd ruimte voor een nieuwe beweging. Soms begint die nieuwe beweging met puinruimen. De realiteit zien zoals die is — hoe pijnlijk ook — zonder oordeel, maar mét realiteitszin, dat is een nieuw begin!

Geen aai over de bol dus. Maar samen aankijken hoe de boel erbij staat. Zonder opsmuk, zonder oordeel. En dan onderzoeken wat er nodig is voor een nieuwe beweging. Dat is waar ik als systemisch coach naast mensen ga staan.

-------------------------------------------------------------------------------
🌀 Wil jij meer helderheid over wat er speelt — in jezelf, je relaties of je gezin?
Op 10 maart geef ik een workshop in Dordrecht. Een krachtige methode om te onderzoeken wat er onder het oppervlak speelt, zicht te krijgen op patronen die je misschien al jaren met je meedraagt — en te voelen waar nieuwe beweging mogelijk is.
Interesse? Stuur me een bericht of reageer hieronder. 👇

Good things don't last forever, soms hebben ze plaats te maken voor nieuwe ervaringen.

Met veel plezier heb ik de afgelopen jaren opstellingen begeleid in een fijne ruimte in Findt, een pand op steenworp afstand van het station in Dordrecht. Nu is het tijd voor een nieuwe locatie en ben dan ook heel blij met de mogelijkheid die ik kreeg van een lieve collega om haar fijne ruimte te kunnen gebruiken voor coaching en het begeleiden van opstellingen in groepen!

Hoe toevallig dat -toen ik langskwam om de ruimte te bekijken -bleek dat het de ruimte was waar ik ooit járen geleden mijn eerste opstellingen en groupe begeleidde! Life has mysterious ways...

De volgende avond opstellingen in Dordrecht vindt plaats op 10 maart in deze fijne ruimte in 'De Wereldwaag' in de binnenstad. De datum heb ik net vastgelegd, er is nog plek voor zowel vraaginbreng als representeren.

Dinsdag 10 maart van 19:00 - 22;00, inloop om 18:40. Je bent van harte welkom aan te sluiten!

Stuur me een DM als je erbij wilt zijn, ik kijk er alvast naar uit de groep op deze nieuwe plek te verwelkomen!

Wat een avond! 4 vraaginbrengers, 8 representanten. Volle bak. Nog geen twee weken geleden plande ik de avond familieopstellingen in op verzoek van een vraaginbrenger. In no time zat de workshop vol. Deze avond wilde plaatsvinden.

Dankbaar voor dit werk, voor de groep die samenkwam, voor hoe ik bewogen werd om wat zich toonde te kunnen begeleiden. Dit werk maakt me altijd een beetje stil.

De komende dagen maak ik de datum bekend van volgende workshop in Dordrecht. Wil je op de hoogte gehouden worden, laat het me weten.