Life's Essence

20/09/2026

Wij hebben deze post bewust een nacht laten liggen. Er kwam gisteren zoveel tegelijk en achter elkaar binnen, zoveel interessants, zoveel moois. Dat moest eerst echt even landen voordat we er duidelijke woorden aan konden geven zonder dat we wartaal uitspreken en over onze eigen tong struikelen 😜 😂

Gisteren schreef ik waarom we ook dit jaar naar de conventie van Young Living zijn gegaan. Nou dat hebben we geweten! In een dag is alles aangevinkt en aangevuld🙏💃 Drie dingen van dag één die ik, wij, al willen en kunnen delen.

1. Opstaan is geen kwestie van moed💪

Drie jaar lang dacht ik: die vrouw zit echt niet op mij te wachten. Ik kom nog maar net kijken...

Er lopen altijd mensen naar Mary Young toe. Ik keek, ik wachtte, en ik legde mezelf alvast uit waarom er voor mij geen plek zou zijn.

Gisteren zaten we, net als vorig jaar, dichtbij en dacht ik: nu ben ik aan de beurt. Ik legde mijn spullen aan de kant en liep erheen, want het was nog even rustig. Vlak voor me dook een grote groep ertussen😲 en ik voelde mezelf bijna weer opzijschuiven. Maar we hadden al oogcontact gehad, zij en ik. Dus bleef ik staan. En op het juiste moment stapte ik op mijn plek.

Wat ik pas later besefte: diezelfde ochtend vertelde zij vanaf het podium dat ze verlegen is. Dat ze het liefst op de achterste rij zit. Dat ze twee keer bijna niet naar de bijeenkomst ging die haar leven veranderde, simpelweg omdat ze er geen zin in had. Ze ging toch. Daar is alles begonnen.

Blijven zitten of opstaan is zelden een kwestie van moed. Het is de gewoonte om jezelf vast af te wijzen, zodat een ander dat niet meer hoeft te doen.

2. Kennis is pas van je als je haar kunt dragen🙌

In Ecuador staat een school die er staat omdat Gary Young er elke dag langsreed en het niet kon laten liggen. Nu zitten er vierhonderdvijftig kinderen. In die streek haalt ongeveer twintig procent van de jongeren de eindstreep van de middelbare school. Daar, op die school, honderd procent.

En kijk hoe ze lesgeven. Geen stampwerk. Kinderen krijgen vanaf de kleuterklas de opdracht om een probleem te zien, er een oplossing voor te bedenken, die te maken, en hem daarna te gaan delen met andere scholen.

Maar ik werd stil van iets anders, tranen stroomden over mijn wangen.. In Oeganda sterft elke minuut een kind aan malaria. Een jongetje van vijf zat naast zijn moeder toen zij te horen kreeg waar de ziekte vandaan komt en waaraan je ziet dat iemand hem heeft. Weken later herkende hij precies die signalen bij zijn zusje van twee. Zijn moeder werkte in een ander dorp en er was geen tijd te verliezen. Hij nam zijn zusjes op zijn rug en liep naar het centrum.

Zij heeft het gehaald.

Dat is geen informatie meer. Dat is iets wat een kind van vijf kan dragen op het moment dat het telt. Daar komen wij in de opleidingen elke keer weer op uit. Weten wat je moet doen is iets anders dan het kunnen dragen als het erop aankomt.

De foundation maakt echt verschil voor vele mensen🙏

3. Je onthoudt wat je hebt ontmoet

Howard Gurney, Senior Vice President R&D, kwam het podium op met een ridderhelm op zijn hoofd. Geweldig! En wat kan die man leuk, goed en duidelijk vertellen!

Normaal, zei hij, staat hier een wetenschapper in een witte jas, en ergens rond het woord fosfodiësterase besluit een zaal van duizend mensen stilletjes dat ze beter hun mail hadden kunnen lezen.

Dus vertelde hij een verhaal. Over een koninkrijk waar het goud opgestapeld in de straten lag en niemand het opraapte. Schuren vol, deuren op slot, olielampen ongebruikt in de kelders. Een land dat straatarm aanvoelde terwijl alles er was. De rijkdom was er alleen mee opgehouden te bewegen.

Er kwamen drie ridders. Eentje die bericht vooruitstuurde zodat de poortwachters op tijd klaarstonden. Eentje met een bel die de deuren opende. En eentje die de vuren op de bergkammen brandend hield, zodat wat in de kelders lag ook werkelijk gebruikt werd.

Elke ridder was een echt ingrediënt. Elke poort en elk vuur een route die jouw lichaam op dit moment loopt. Alleen het kostuum was verzonnen.

Aan het eind ken je ze niet omdat je ze uit je hoofd hebt geleerd, zei hij. Je kent ze omdat je ze hebt ontmoet.🔥🤩

Daar zit ons hele vak in. Het onbewuste neemt geen opsommingen aan. Het neemt beeld aan, en geur, en beweging, en ritme. Een metafoor is geen versiering die je ergens overheen legt om het makkelijker te maken. Het is de vorm waarin iets naar binnen kán. Ik zag duizend mensen biochemie onthouden omdat ze door een stad hadden gelopen.

Dat is ook waarom deze wereld en ons werk voor mij niet los van elkaar staan. Geur werkt buiten je denken om, en daarom werken wij ook met geur in alles wat we doen.

Vandaag is dag twee.

En jij, waar zit jij nog te wachten tot het jouw beurt is? Laat het ons weten hieronder.

19/09/2026

16/09/2026

𝗩𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿 - 𝗱𝗲𝗲𝗹 𝟯 𝘃𝗮𝗻 𝟰
Er wordt gezegd dat je nooit stopt met moederen als je eenmaal moeder bent, alsof dat een natuurwet is waar niemand omheen kan.

Ik geloof daar niet in. Ik denk dat die rol verandert, en ik denk zelfs dat ze hoort te veranderen op het moment dat je kind volwassen is en een eigen leven leeft, met eigen keuzes en eigen kinderen.

Ik schreef vorige week dat mijn moeder zeven weken bij ons woonde en dat mensen daar verbaasd op reageerden. Dat het goed ging tussen ons, is niet altijd zo geweest.

De afgelopen jaren is mijn leven behoorlijk veranderd. Ik ging steeds steviger in mijn schoenen staan, ik leerde kiezen wat waar is voor mij, ik vond de vorm waarin ik nu leef en werk. Zachtheid met ruggengraat, zo noem ik dat, en ik ben er nog altijd in aan het groeien.

En juist tijdens die groei verloor ik regelmatig mijn geduld en mijn openheid. Wanneer zij me vertelde wat ik moest doen en hoe ik het moest doen. Wanneer ze iets tegen mijn kinderen zei terwijl ik erbij zat en net iets anders had aangegeven. Wanneer er wel gezien werd wat er ontbrak of misging, en er niet werd gesproken over wat er allemaal wel was.

Ik denk dat dit voor heel veel mensen herkenbaar is, en ik schrijf het zonder verwijt. Want wat zij deed kwam uit zorg. Zo is haar geleerd hoe zorgen eruitziet: dat je aanwijst, waarschuwt, bijstuurt, dat je zegt hoe het moet omdat je niet wilt dat er iets misgaat. Dat is haar doorgegeven zoals het haar moeder is doorgegeven, in een tijd waarin dat waarschijnlijk precies was wat er nodig was.
En het was wel iets waar wij samen doorheen moesten.

Wat ik daarin heb geleerd is dit, en het is de kern van waar wij in ons werk mee bezig zijn.

Wanneer er iets verandert in jouw leven, verandert er niet alleen iets in jou. Er verandert iets in het systeem waar je op dat moment in leeft, en dus in de energie tussen jou en iedereen die daarbij hoort. Je lichaam weet het, en de mensen om je heen voelen het ook, meestal ver voordat er woorden voor zijn.

Dat geeft eerst chaos. Zeker wanneer je iets doet of zegt dat niet past bij het wereldbeeld van de ander, want dan komt er iets in beweging dat de oude orde terug wil.
De neiging op zo'n moment is om te gaan overtuigen. Uitleggen waarom jouw manier klopt en waarom de oude niet meer past. Dat werkt niet, en meestal maakt het de chaos alleen maar groter, omdat de ander voelt dat haar plek ter discussie staat en zich daartegen gaat verweren.

Wat wel werkt is liefdevol bij jezelf blijven. Niet harder gaan praten, niet meebuigen, niet je gelijk halen. Gewoon blijven staan waar je staat, keer op keer, met de deur open.
De energie tussen jullie komt weer in balans op het moment dat ieders plek in het systeem erkend wordt en ook echt geleefd mag worden. Wanneer twee wereldbeelden naast elkaar mogen bestaan, of bij elkaar, zonder dat er één hoeft te winnen.

Bij ons heeft dat jaren geduurd. En mijn moeder is meegegroeid, op haar eigen tempo, in wat wij doen en in hoe ons gezinsleven er nu uitziet. Ook in hoe wij onze kinderen, haar kleinkinderen, begeleiden in hun groei en ontwikkeling.

Veel mensen zullen dat laatste opvoeding noemen.
Dat woord klopt voor mij niet meer.

Want wanneer je een kind iets ziet doen wat jij anders zou aanpakken, dan kun je zeggen dat het beter moet, en dan hoort dat kind vooral dat zijn manier niet deugt. Of je kunt nieuwsgierig worden, ernaast gaan staan en samen ontdekken hoe het ook kan, waardoor het kind een andere manier ervaart in plaats van een oordeel.

Dat is het verschil tussen corrigeren en begeleiden. En het geldt net zo goed tussen twee volwassenen, want ook een dochter voelt haarfijn het verschil tussen iemand die haar verbetert en iemand die met haar meekijkt.

Zeven weken lang ging het goed.
Niet omdat wij het overal over eens zijn, want dat zijn we niet.
Wel omdat we allebei zijn gaan staan waar we horen te staan.

09/09/2026

𝗩𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿 - 𝗱𝗲𝗲𝗹 𝟮 𝘃𝗮𝗻 𝟰
Deze zomer heeft mijn moeder zeven weken bij ons gewoond, dag in dag uit, omdat ze haar pols had gebroken.

Met zo'n breuk vallen de dingen weg waar je nooit bij stilstaat zolang ze vanzelfsprekend zijn. Je brood smeren. Je eten snijden. Koken. Dus hebben wij gezegd wat ons het meest logische leek: je komt bij ons, tot je uit het gips bent en de kracht terug is in je hand.

Ze kon in die weken niet borduren, wat voor haar geen kleinigheid is. Ze kon niet rijden, dus ook geen dagjes weg met haar vriendinnen, en zelf op vakantie ging ook niet door. Ze heeft in die zeven weken meer boeken gelezen dan ooit eerder in haar leven, en ze heeft geen enkel moment geklaagd. Ze heeft ervan genoten om bij ons te zijn, en wij van haar aanwezigheid.

Wij hebben ondertussen gewoon gewerkt. Zij deed haar ding, wij het onze, en elke dag was er wel een moment waarop we even bij elkaar zaten. We hebben veel spelletjes gespeeld, want dat vinden we samen leuk. We zijn zelfs samen op vakantie geweest.

Wat mij het meest is bijgebleven van die periode, zijn niet de weken zelf. Het zijn de reacties van de mensen om ons heen.

Oh jeetje, dat is lang zeg. En ging dat een beetje goed?
En ook, iets vaker dan ik had verwacht: ik moet er niet aan denken, dat zouden wij nooit kunnen, dan word ik gillend gek. Echt niet, want mijn moeder vertelt me nog steeds wat ik moet doen, en dan bemoeit ze zich ook nog met mijn kinderen terwijl ik erbij sta.

Ik oordeel daar niet over, want ik ken die spanning van binnenuit, en daar schrijf ik binnenkort over. Maar er zit iets onder dat ik graag wil benoemen.

Heel vroeger leefden mensen zo. In sommige gebieden en culturen leven ze nog steeds zo, met verschillende generaties onder één dak, en dat wordt daar niet gedragen als een offer of als een fase die overgaat. Het is hoe het leven eruitziet.

Wat dat mogelijk maakt is niet dat iedereen het met elkaar eens is, want dat is niemand. Het is dat ieder zijn eigen plek kent en die plek ook werkelijk leeft. Dat je jezelf leeft en de ander laat leven. Dat je iemand laat ontdekken en groeien op zijn eigen tempo, ook wanneer je het zelf anders zou doen en ook wanneer je denkt dat jouw manier beter is.

Wij zijn dat kwijtgeraakt, ergens onderweg, en we hebben er van alles voor teruggekregen. Vrijheid, ruimte, privacy. Ik ben daar niet tegen.

Maar ik denk dat we ook iets zijn verloren waarvan we pas doorhebben hoe groot het was toen het er niet meer was.

Wanneer heb jij voor het laatst langer dan een weekend met een andere generatie onder één dak geleefd?

03/09/2026

In de afgelopen maanden heb ik af en toe hier iets laten vallen. Tussen de regels door voor de oplettende lezers.

Een paar zinnen over een boek. Over een proces dat ik doormaakte, waar ik nog geen woorden voor had.

Nu wel!

Het boek heet "De Vrouw Die Bleef Staan". Het is het eerlijke verslag van een jaar waarin mijn lichaam mij dwong te stoppen met wegrennen en te beginnen met luisteren. Menstruatie die uitbleef. Rouw die dieper zat dan ik ooit had gedacht. Een initiatie die ik niet had gekozen, maar wel ben doorgegaan, tot op de andere kant.

Ik deel dit met jullie omdat dit verhaal niet alleen van mij is. Veel vrouwen dragen iets vergelijkbaars, zonder de taal ervoor te hebben.

En nu heb ik iets nodig, van jullie.

Ik heb vier versies van de cover gemaakt, hetzelfde symbool, dezelfde titel, maar elk in een andere kleurstelling. Ik kijk er inmiddels met te veel liefde naar om zelf nog helder te kunnen kiezen.

Welke spreekt jou het meeste aan?
1, 2, 3 of 4?

Laat het me weten in de comments.
Jullie keuze gaat mee bepalen hoe dit boek straks op de wereld in gaat.

03/09/2026

“Dit is vast niks voor mij, ik ben veel te veel een hoofdmens.”

Dit horen we regelmatig mensen tegen ons zeggen, of juist in de wandelgangen zodat we zogenaamd niet horen haha. En bijna altijd van precies de mensen voor wie dit werk het meeste betekent.

Want je hoeft systemisch werk niet te begrijpen om het te laten werken. Sterker nog, je hoofd even opzij mogen zetten is voor veel mensen de opluchting zelf. Je hoeft niet slim te zijn, niet voorbereid, niet spiritueel aangelegd. Je hoeft alleen aanwezig te zijn.

Iemand die alleen als toeschouwer in de ruimte zat, zei laatst: ik heb geen idee wat er gebeurde, maar ik voel me binnenstebuiten gekeerd. In de goede zin.

Dat kan ook jouw ervaring zijn. Niet omdat je iets moet kunnen, maar juist omdat je het niet hoeft te kunnen.

Onze opleiding start 17 september.
Een kleine groep, een veilige plek. Twijfel je? Kijk dan gewoon eens.

02/09/2026

𝗩𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿 - 𝗱𝗲𝗲𝗹 𝟭 𝘃𝗮𝗻 𝟰
Ik ben gaan schrijven over mijn moeder en ik merkte al snel dat het niet in één bericht past.

Ze is deze week zeventig geworden, mijn moeder, Marja, en ik was van plan om iets liefs te schrijven zoals dat gaat op een verjaardag. Maar toen ik eenmaal zat, in het duin, met de wind erbij, kwam er zoveel meer op dan alleen een felicitatie.

Over moeder zijn en over moederen, en dat die twee niet hetzelfde zijn. Over je eigen leven leven en dat ook vieren, ook als je zeventig bent en er kleinkinderen zijn die aandacht vragen. Over hoe je samen kunt blijven groeien terwijl er van alles verschuift, en over wat er zichtbaar wordt wanneer de lagen eromheen langzaam wegzakken.
Dat worden dus meerdere berichten, de komende weken. Dit is de eerste.
Wie zij is, in het kort, al doet dat woord het geen recht.

Ze zet mee de lunch klaar op onze opleidingsdagen en neemt een stuk van onze administratie over. Ze haalt de kinderen van school op de dagen dat de tijd daarom vraagt, en er staat met enige regelmaat iemand met boodschappen op de stoep die zij heeft gedaan zonder dat het gevraagd is. Ze heeft een hart van goud, en dat is een uitdrukking die je overal hoort, maar bij haar klopt hij gewoon.

En dan het stuk dat ik minstens zo mooi vind, misschien wel mooier: ze leeft ook echt haar eigen leven. Een paar keer per jaar op vakantie, dagjes weg met haar vriendinnen, kaartavonden, wellness, en heel veel borduren. Ze zorgt graag voor anderen en ze vergeet zichzelf daarbij niet, en ik weet hoe zeldzaam die combinatie is bij vrouwen van haar generatie.

Ze heeft in de tussentijd zelf de NLP Practitioner gevolgd. En af en toe stapt ze in een opstelling bij systemisch coachen, waarna ze me aankijkt met een blik die zegt dat ze niet helemaal begrijpt wat daar nu weer gebeurde. Dat blijft ze onwerkelijk vinden, en ik hoop eerlijk gezegd dat dat zo blijft.

Deze zomer was ze zeven weken bij ons, met een gebroken pols. In die weken gaven wij onze summer school en zij was erbij, gewoon in huis, ergens met een boek.
Op een van die dagen vroeg een deelnemer aan haar hoe zij het vond om ons zo bezig te zien. Om mij voor een groep te zien staan.
Ze vertelde het me pas de avond erna. Ik vroeg wat ze had geantwoord.
Dat ze trots is. En blij.

Ze kreeg het niet gezegd met droge ogen, en ik voelde het in al mijn poriën, zo puur en zo zonder omweg dat ik er even stil van werd. Dat is het soort moment dat je niet kunt maken en niet kunt vragen. Het komt of het komt niet, en dit kwam.

Dank je wel, mam. Voor alles wat je doet, en voor alles wat je bent naast wat je doet.

Er volgt meer.

01/09/2026

“Waarom kom ik steeds de verkeerde relatie tegen?”

Dat was de vraag waarmee ze binnenkwam. Ze verwachtte dat het over haarzelf zou gaan, over iets wat zij fout deed of moest leren.

We zetten het op. En waar het uitkwam, lag drie generaties terug. Bij een grootmoeder die nooit een veilige liefde had gekend, en van wie iets was blijven hangen dat nooit was afgemaakt.

Ze hoefde het niet te begrijpen. Ze hoefde het alleen te zien. En toen ze op haar eigen plek ging staan, los van wat niet van haar was, veranderde er iets in haar houding dat je met geen gesprek voor elkaar krijgt.

Dat is systemisch werk.
Je vraag is bijna nooit waar het werkelijk over gaat. En juist dat maakt het zo bevrijdend.

30/08/2026

Toen wij samen kwamen, kwam het zwaarste van dichtbij. Mensen liepen weg, er werd gepraat. En dat terwijl er niets mis was, behalve dat wij buiten de orde stapten die anderen voor ons in gedachten hadden.

We hadden alle kennis in huis om te snappen wat er gebeurde. En toch hield het ons jaren vast.

Wat ons uiteindelijk verder bracht, was niet nog meer begrijpen. Het was het zichtbaar maken van wat er onder speelde. De onderstroom, de plekken, de loyaliteiten die we onbewust met ons meedroegen.

Dat is waarom we dit werk doen, en waarom we het doorgeven. Niet omdat we een methode verkopen. Wel omdat we zelf hebben gevoeld hoeveel er kan bewegen zodra je ziet wat er werkelijk speelt.

Op 17 september begint een nieuwe groep. Klein, maximaal twaalf, want dit werk vraagt om ruimte en veiligheid.

28/08/2026

Er is een moment aan het einde van een opstelling waar we nog steeds stil van worden.

Er zijn een paar bewegingen gemaakt.
Een paar zinnen uitgesproken die veel te lang niet gezegd waren.
En dan, ineens, ontstaat er weer verbinding waar die eerst niet stroomde.

Soms lopen twee representanten naar elkaar toe en vallen elkaar in de armen.
Mensen die elkaar een uur eerder niet kenden, die alleen een plek innamen in andermans systeem. En toch klopt het helemaal.

Je voelt de spanning uit de ruimte wegvallen.
Het veld dat zo geladen was, wordt zacht.

En dan weten we: het is klaar.
Dat is geen techniek.
Dat is wat er gebeurt als iets wat vastzat weer mag bewegen.