Estrella, voor Lichter Leven

23/09/2026

Vanmorgen moest ik ineens denken aan de uitdrukking: de teugels laten vieren.

We gebruiken dat vaak als beeld voor vrijheid.
Minder vasthouden. Meer loslaten. Meer ruimte.

Maar eigenlijk klopt dat beeld voor mij niet helemaal.

Bij paardrijden denk ik bij goed teugelcontact juist aan gelijkmatig en elastisch contact. Er blijft verbinding. De ruiter blijft aanwezig en het paard houdt ruimte om te bewegen.

Hoe zou het zijn als we ook zo door het leven konden bewegen?

Ik heb me lange tijd gevoeld als een spin die elke trilling in haar web reageert, want als veelvoeler registreer je veel: een sfeer die verandert, iets in iemands stem, spanning die nergens wordt uitgesproken.

En dan kan vrijheid heel aantrekkelijk gaan klinken als:
kon ik al die draadjes maar doorknippen.

Even niets voelen.
Nergens op reageren.
Niet zo geraakt worden door alles om me heen.

Ik dacht dat dát vrijheid zou zijn. Maar gaandeweg merkte ik dat ik daarmee ook afstand nam van wat mijn leven juist kleur geeft. Van contact, betrokkenheid en geraakt kunnen worden.

Juist in de manier hoe ik omga met wat ik voel, zit wel of geen vrijheid.

Niet alles buiten de deur houden.
Maar ook niet door iedere trilling worden meegetrokken.

Dat klinkt eenvoudig, maar vanmorgen merkte ik weer hoe hard ik soms moet werken om voorbij mijn eigen weerstand te komen en werkelijk te voelen wat er in mij leeft.

Ik heb heel goed geleerd om de teugels strakker te pakken wanneer iets spannend wordt. Controle houden. Vooruitdenken. Zorgen dat ik niet word overvallen.

En steeds vaker merk ik het op.
Dat aanspannen.
En kan ik het contact weer verzachten.

Dat is ook waarom ik zo geloof in regelmatige momenten van vertraging. Niet pas stilstaan als het te veel is geworden, maar steeds opnieuw contact maken met wat er werkelijk in je leeft.

Vanaf 10 oktober komen we daarom in de Ceremoniekring maandelijks met een kleine groep vrouwen samen. Met aandacht, stilte, live muziek en een persoonlijke leervraag die ook tussen de bijeenkomsten met je meereist.

Want wat je op zo’n middag ontdekt, krijgt betekenis in het dagelijks leven. Wanneer iets je raakt, iemand iets van je vraagt of je merkt dat je de teugels alweer stevig vast hebt.

Dan opnieuw contact kunnen maken.
En voelen dat er ruimte is om anders te bewegen.

Licht.
Gelijkmatig.
Elastisch.

Voel je dat je hierbij wilt zijn? Stuur me gerust een berichtje of kijk op www.moniqueneefjes.com

08/09/2026

Ik houd van die momenten waarop er ineens ergens een lichtje aangaat in je hoofd. Dat iets opeens helder wordt wat je daarvoor maar niet kon zien. Zoals een regenboog die uit het niets lijkt te verschijnen.

Ik had er laatst zo één. Over vertrouwen.

We zeggen nogal makkelijk dat ons vertrouwen in iemand beschadigd is. Iemand heeft iets gedaan, iets bleek anders te zijn dan we dachten of we ontdekken kanten van iemand die we niet eerder zagen.

En natuurlijk kan dat gebeuren.

Maar ik hoorde laatst iets over vertrouwen wat me behoorlijk aan het denken zette. Namelijk dat de pijn van beschadigd vertrouwen soms helemaal niet alleen gaat over wat de ander heeft gedaan, maar ook over de momenten waarop je je eigen intuïtie in de steek hebt gelaten.

Oef. Die kwam binnen.

Want ik kon ineens voelen hoe je soms eigenlijk al veel langer iets weet. Niet als een grote duidelijke waarheid, maar veel subtieler. Er schuurt iets. Bepaalde waarden die voor jou belangrijk zijn, vind je niet meer terug. Ergens in jou ontstaat al een beweging, maar je gaat er nog niet in mee.

En zeker als je veel voelt kun je daar volgens mij ontzettend goed in zijn.

Want je voelt niet alleen jezelf. Je voelt ook de ander. Diens enthousiasme, verwachtingen, overtuigingen, teleurstelling. Je kunt begrijpen waarom iemand doet wat die doet en voor je het weet ben je zó goed geworden in het begrijpen en meevoelen dat je je eigen beweging steeds een stukje opschuift.

En dan kan er op den duur behoorlijk wat frustratie ontstaan. Boosheid ook. Misschien zelfs iets van dat venijn waar ik eerder over schreef. Gericht op de ander, terwijl een deel ervan voortkomt uit dat je zelf al een hele tijd tegen je eigen stroom in beweegt.

Dat vond ik confronterend om te zien.
Maar vooral ontzettend bevrijdend.
Want ineens verschoof de vraag.

Van: waarom heeft die ander dit gedaan?
Naar: Wanneer wist ik eigenlijk al dat het voor mij niet meer klopte?
En wat maakt dat ik het zo moeilijk vond om daar trouw aan te zijn?

Daar kan ik iets mee.

Want de ander kan ik niet veranderen. Wat er gebeurd is ook niet.
Maar die kleine beweging in mijzelf eerder serieus nemen?

Daar heb ik wél invloed op.

Ik schrijf en werk veel rond dit soort thema’s: veelvoelen, vertrouwen op wat je voelt en daar ook naar durven bewegen.

Meer lezen? Je vindt me op www.moniqueneefjes.com

31/08/2026

Even een minuutje de Stiltekapel binnenstappen…

Als je veel voelt en er veel bij je binnenkomt, helpt het om regelmatig stil te vallen. Niet pas als het allemaal te veel is, maar juist daarvoor.

Even uit de stroom van alles wat doorgaat.
Voelen: waar sta ik nu? Wat raakt me? Wat vraagt aandacht? En wat mag ik misschien loslaten?

Precies daarom komen we in de Stiltekapel vaker samen. Omdat zo’n regelmatig moment van stilstaan helpt om beter om te gaan met alles wat je voelt.

Dit filmpje is een klein stukje uit een eerdere bijeenkomst. We mediteren, zijn stil, werken met een leervraag én we zingen. De tekst staat in beeld zodat je mee kunt zingen.

En omdat je online lekker in je eigen ruimte zit, kan niemand je horen. Dus mooi, vals, voorzichtig of uit volle borst: het mag allemaal. Nou ja… de buren misschien. 😉

Aanstaande zondag openen we de Stiltekapel weer.

6 september · 9.00–10.00 uur · online
Je kunt nog aansluiten. ♡

Meer informatie en aanmelden via www.moniqueneefjes.com

25/08/2026

Wat de ander in ons blootlegt...

Afgelopen week begeleidde ik een prachtige privéceremonie met plantmedicijn waarin een thema centraal stond dat ook in mij iets raakte.

Vrouwen.

Niet alleen de zachte kant. Het dragen, verbinden, elkaar zien en steunen. Maar ook die andere kant.

Het vergelijken
Wantrouwen
Concurrentie
Buitensluiten
Soms zelfs venijn

Ik hoor vrouwen weleens zeggen: 'Ik werk eigenlijk liever met mannen.'

En misschien zegt dat iets.

Niet over hoe vrouwen zijn. Daar geloof ik niet zo in. Maar wel over wat er in de ontmoeting tussen vrouwen allemaal geraakt kan worden. Want een andere vrouw kan iets in ons blootleggen.

Haar kracht. Haar schoonheid. Haar vrijheid. De plek die zij inneemt. De aandacht die zij krijgt. Of juist iets in haar gedrag waardoor een oude wond ineens pijnlijk dichtbij komt.

En voordat we het weten, reageren we niet alleen meer op de vrouw die voor ons staat, maar reageren er ook oudere stukken mee.

Ik moest denken aan het gedicht 'Vrouwen' van Fleur Bourgonje. Zij vangt voor mij iets van die wonderlijke dubbelheid:

Vrouwen

Hoe ze op het plein zwart om elkaar heen staan, de binnenste
houdt alle warmte vast.
Hoe ze tegen elkaar praten,
de stem van de buitenste klinkt het hardst.
En hoe ze over elkaar heen lopen om bijtijds te bereiken
wie ze willen zijn, hoe ze elkaar dan oprapen
en gladstrijken, arm in arm, dezelfde pijn
maar welke.
Hun woorden wijken uit naar zijstraten
terwijl ze bij elkaar de vinger op de wond leggen,
er met een nagel vuil uitsnijden.
Hoe ze elkaar hun bittere balsem aanwrijven, hun buiken
op één lijn brengen, het hoofd de vrije loop laten.

Voor mij zit daar iets in van wat we tussen vrouwen te leren hebben. Niet doen alsof het venijn, de afgunst, de concurrentie of het wantrouwen er niet zijn. Niet proberen alles met ons hoofd glad te strijken en er snel weer ‘verbinding’ van te maken.

Maar durven voelen wat de ontmoeting met die andere vrouw in míj blootlegt.

Welke stem wordt wakker?
Welke oude overtuiging?
Waar ga ik mezelf beschermen?
Waar trek ik me terug, ga ik vergelijken of ontstaat de behoefte om te vechten?

Dat betekent natuurlijk niet dat alles daarmee ineens ‘van jou’ is. Een ander kan je daadwerkelijk raken, over je grens gaan of iets doen wat niet klopt. Maar soms gebeurt er tegelijkertijd nog iets anders. Iets ouds wordt wakker. Om te ontmoeten en soms blijkt een stem die vandaag zo overtuigend klinkt al heel lang met je mee te reizen.

En als dat gezien en gevoeld mag worden, ontstaat ook best vaak de vraag: moet ik eigenlijk nog wel geloven wat deze stem mij vertelt?

Vanuit die nieuwsgierigheid kan weer verbinding ontstaan, met jezelf, met de ander. Niet bij alleen maar zacht en liefdevol voor elkaar zijn. Maar bij onze buiken op één lijn durven brengen, terwijl het hoofd nog even alle kanten op mag.

Daarom is het helemaal niet zo vreemd als je niet zomaar in een groep vrouwen stapt. Als je eerst wilt ervaren: hoe voelt het hier? Kan ik hier mezelf zijn? Vertrouw ik deze plek, voel ik me hier thuis?

Dat kan ook voor de Stiltekapel, want komende zondag zet ik de deur een uur gratis open. Om te ervaren en voelen wat het met je doet.

https://www.moniqueneefjes.com/c-7844332/online-stiltekapel/

Weet je wekom!

23/08/2026

“Het lijkt me mooi, maar ik zou het eigenlijk eerst een keer willen ervaren.”

Die vraag kreeg ik onlangs over de Stiltekapel.

En ik dacht eigenlijk meteen:
ja. Natuurlijk. Waarom heb ík daar niet aan gedacht?! 😄

Want ik kan natuurlijk van alles schrijven over de Stiltekapel. Over stilte en voelen. Over muziek en klank. Over wat er kan ontstaan als je even niet zoveel hoeft.

Maar daarmee weet jij nog helemaal niet hoe het voelt. En zeker als je veel ervaart en oppikt, is dat misschien wel het allerbelangrijkste.

Hoe voelt de sfeer?
Kan ik hier ontspannen?
Voelt het veilig genoeg om me eraan toe te vertrouwen?
Past deze manier eigenlijk wel bij mij?

Ik begrijp heel goed dat je niet zomaar ergens in wilt stappen omdat het op papier mooi klinkt. Daarom zet ik volgende week zondag de deur van de Online Stiltekapel gratis open, zodat je kunt ervaren.

Een uur om kennis te maken met de stilte, mijn stem en muziek, meditatie en de manier van samen zijn.

En ook om iets te ervaren van wat de Stiltekapel voor mij is: een plek waar je niet iets hoeft te worden of op te lossen, maar waar je even kunt vertragen en luisteren naar wat er in jou leeft.

Dus weet je welkom om te komen proeven en zelf te voelen of dit een plek is waar jij vaker zou willen zijn.

Zondag 30 augustus
09.00 – 10.00 uur
Online & gratis

Via de link hieronder kun je je aanmelden en lees je meer over de Stiltekapel:

https://www.moniqueneefjes.com/c-7844332/online-stiltekapel/

Misschien zie ik je zondag☀️

Monique

18/08/2026

En toen stond de deur van een klein kerkje open...

Ik schreef eerder over onze dag in Normandië. Over alles wat we daar zagen en hoorden en hoeveel daarvan bij mij binnenkwam.

Aan het einde van die dag reden we verder en kwamen we min of meer toevallig langs een klein kerkje.

De deur stond open en het licht kwam ons uitnodigend tegemoet. Dus gingen we naar binnen.

En precies op dat moment klonk mijn favoriete Ave Maria.

(Waarschijnlijk gewoon een heel goede bewegingssensor 😉)

Tja... dan heb je me!

Na alles wat we die dag hadden gezien, voelde het heel fijn om niet meteen weer door te gaan.

Ik heb een kaarsje aangestoken.

Met aandacht voor al die mensen die hun leven hebben gegeven. En uit dankbaarheid voor alle mogelijkheden en vrijheid die wij nu hebben.

Daarom houd ik zo van een ritueel of een ceremonie.

Niet omdat het allemaal plechtig of heilig moet zijn. Er wordt gelukkig ook genoeg gelachen. 😉

Maar omdat een ritueel aandacht vraagt.
Het haalt je even uit het doorgaan.
Uit straks.
Uit gisteren.
Uit alles wat nog moet.

En brengt je naar hier.
Naar stilte.
Naar jezelf.
En naar wat daar op dat moment te vinden is.

Dat is soms alles wat er nodig is.

Het maakte in ieder geval dat ik die intense dag anders kon afsluiten dan wanneer we gewoon weer in de auto waren gestapt en doorgereden.

Wil je meer lezen?
Kijk dan op moniqueneefjes.com

02/08/2026

De deuren van de Stiltekapel gaan weer open...

Dit berichtje kreeg ik van één van de vrouwen die afgelopen periode meereisde:

"Dank je!! Ook al kon ik niet bij elke samenkomst zijn, toch wordt er met een leervraag iets in beweging gezet. Echt wow… wat krachtig zeg. Heel bijzonder. Een diep verlangen wat zich gaat ontvouwen. Ik ben er komend najaar ook weer bij hoor ♥️🤗"

En dat is precies wat we doen in de Stiltekapel. Aan het begin van de reis formuleer je een leervraag rond een diep verlangen in jou.

Een vraag die er voor jou werkelijk toe doet. En het bijzondere is:

Je hoeft die vraag niet te beantwoorden.
Je neemt haar mee.
Je leeft ermee.
En langzaam komt alles wat je in je dagelijks leven tegenkomt in het licht van die vraag te staan.
Een ontmoeting.
Iets wat je raakt.
Een patroon waar je ineens tegenaan loopt.
Een gevoel dat steeds terugkomt.
Of juist iets waar je intens naar verlangt.

Je leervraag reist met je mee en helpt je om te zien wat er gezien wil worden.

Tijdens onze samenkomsten in de Stiltekapel maken we ruimte om te vertragen en naar binnen te keren. Om te voelen, te luisteren en te onderzoeken wat jouw leven je laat zien. Niet om het antwoord te bedenken. Maar om het te laten ontstaan.

We starten op zondagochtend 6 september en reizen tot en met december samen met onze leervragen.

Voel je dat dit iets voor jou kan zijn?

Lees via deze link alles over de Stiltekapel en hoe je jouw plek kunt reserveren. ♥️

De Online Stiltekapel Een plek om stil te worden bij wat er werkelijk toe doet Er is zoveel dat je wegleidt van jezelf. Alles wat moet.