Overbos H2

Verjongingskuur.

Al jaren werden we ingehaald door de tijd. De jaren beginnen namelijk een beetje te tellen. Eenieder gaat hier anders mee om. Ons eekhoorntje Stewie heeft eens overwinterd in Australië en kwam herboren terug. De ander duikt de sportschool in. Sommigen proberen het aantal confronterende momenten op het veld te verminderen door half-spelend lid te worden en weer een ander laat z’n voorhoofd opnieuw inzaaien om alle schijn van ouderdom weg te nemen.

Als heren 2 zijnde pakken we het gelukkig constructief aan. Onze aanvoerder heeft de afgelopen jaren als een ware Overmars, met de broek dicht dan wel te verstaan, langs de velden de talentvolle jeugd in de gaten gehouden. En met resultaat, Michel en Matta, 2 op hun volledig eigen manier bijdehante binkies die zich naadloos voegen binnen een team vol pre-veteranen. Lekker bezig jongens.

Mede door hen, en de langdurige afwezigheid van mijzelf (ik maak hem maar gewoon), staan we er dit seizoen heel anders voor dan vorige seizoenen. Een van de ouders van de jonkies nam laatst het woord “kampioenskandidaat” in de mond. Blijkbaar nooit eerder ons heren 2 zien spelen…

Na een aantal seizoenen tegen degradatie te hebben gehockeyd staan we nu 3e, met al bijna meer punten dan heel vorig seizoen. Vorige week een tegenstander die echt een maatje (of 2, 10-1 verlies) te groot was. Deze week een prima pot met een 5-1 thuisoverwinning.

De jonkies hadden na de wedstrijd nog energie over om naar de Vomar te lopen voor een broodje. Ach ja, ze hebben nog wel wat te leren. Komt goed, we zullen goed voor ze zorgen.

#10, Jari

De herstart.

Na zo’n lange winterstop gaat alles nog wat stroef. Zo zoek je je soms rot naar je schoenen, bitje, handschoentje, scheenbeschermers en stick. Om vervolgens erachter te komen dat die keurig sinds november in je tas hebben liggen ̶r̶o̶t̶t̶e̶n̶ wachten op je.

Bij Overbos aangekomen weet je gelukkig nog wel hoe de deur open gaat, maar hoe werkt dat alarm nou toch? Eenmaal binnen merkt de aanvoerder op dat er te weinig groen in de koelkast staat. Onze keeper Gibby huivert bij de gedachte dat hij voor niets is gekomen (hockey is echt bijzaak geworden), en springt op, loopt de gevel van de Vomar eruit en komt sneller dan bij een toiletbezoek terug met 48 vriendjes. 2 zogeheten “opstart kratjes”.

Een team wat wellicht nog lastiger opstart is Alkmaar H2. De inmiddels tot favoriet bekroonde hockey buurmannen waren de winterslaap goed doorgekomen en we gingen na een paar bakken koffie naar veld 1.

Veelal verwijzende naar het feit dat wij, hoe het score verloop ook is, meestal pas bij 4-4 of 5-5 het veld verlaten, begonnen wij de wedstrijd. Onder een heerlijk voorjaarszonnetje vlogen de corners van Alkmaar tegen onze touwen en wisten wij ook voldoende te scoren. Uiteindelijk besloten de scheidsrechters dat het wel genoeg was en gingen we richten het clubhuis. Daar bleek dat de wedstrijd een winnaar had opgeleverd. Wie? Overbos, maar eigenlijk boeide dat niet echt.

Heerlijk geoefend, niemand gewond, en een heerlijk heldere gerst-smoothie! Bijgestaan door een paar knapperige hulzen van een bitterbal.

Volgende week nog 1 keer oefenen, uit bij VVV, en dan zijn we er “klaar” voor!

Avé, #10, Jari(‘s) vader

Weekendje weg. Lekker om elkaar weer even te zien, een biertje te drinken, stukje te fietsen, La Chouffe proeverijtje, en weer door. Perfecte voorbereiding hoor ik u denken… Vast niet, maar hier houden we wel van. Trainen komt later wel. Zondag 23 februari oefenpotje tegen de mannen van Alkmaar om 10:30 op de Leeuwenkamp!

Revalidatie

We leren om te gaan met onze gebreken, maar zorgen daarnaast ook voor een rustig herstel. We worden allemaal een dagje ouder, zelfs Albers, al was hij bijna te pletter gestort in Thailand.

Na 3 wedstrijden te hebben verloren zonder ook maar een goal te maken, moest het zondag beter. Uit tegen Alkmaar! Maar onze ziekenboeg in combinatie met de halve marathon en een aantal wereldreizigers verhinderde dat wij een elftal op de (toch niet al te beste) been konden brengen.

Hulde aan Alkmaar H2 voor het meewerken aan het verplaatsen naar de woensdagavond. Al jaren vormen kleine pesterijtjes over terugtrekkende haarlijnen, ouderdom, buikvet, rugpijn en vervlogen tijden de basis voor een zeer respectvolle omgang op en naast het hockeyveld.

De stamoudste bij Alkmaar had de stick inmiddels voor de fluit gewisseld en benadrukte nog even dat hij met 44 jaar gestopt was in heren 2. Iets waar wij met onze krakkemikkige selectie alleen nog maar over kunnen dromen. De overige extra belegen kaasboeren stonden gemotiveerd in het veld en lieten ons zoals gebruikelijk weinig genieten van balbezit. Een waar spektakelstuk tot en met de slotseconde. 4-4 tot minuut 69, 5-4 voor Alkmaar en de uitspeelcorner na het laatste fluitsignaal zorgde voor een welverdiend punt voor ons!

We doen weer mee!

1-0 - Ed (sc)
2-2 - Wouter (mooiste goal van seizoen)
3-3 - Willem
4-4 - Revalidatie Valkje
5-5 - Ed (sc)

Al jaren schrijf ik de verslagen, maar vandaag kon ik voor het eerst met eigen ogen zien hoe mijn vader met z’n teamgenoten ten strijde trok.

Ik had nog wel wat uitleg nodig, maar gelukkig was de ervaren Siem daar om mij te helpen met de interpretatie van de nieuwe regels en mocht ik zelfs nog even met hem op de foto!

Vandaag was een mooie dag. 10:30, veld 4, goed ingesmeerd, helft van het team nog op vakantie, 2 invallers (bedankt Toine en Donny). Een aantal van Alkmaars verdedigers hadden nog bij Siem in de klas gezeten en dat was te zien in het veld. De eerste helft wisten ze ons (zoals gewoonlijk) pijn te doen maar meer naar het einde waren ze rijp voor de slacht. Helaas hadden wij het schort vergeten en de messen niet geslepen.

3-0 achter, teruggevochten naar 3-3, ohnee 3-2. En dan toch 4-2 verliezen, zuur, maar… m’n vader had wel 2 assists, toch Jelle Vincken?

Groetjes, #10, Jari

Where’s Witte?

Zomertijd, een raar fenomeen, ooit ingesteld om energie te besparen, nu wordt er jaarlijks over afschaffing gesproken.

Persoonlijk vind ik het wel lekker. Lange zomeravonden buiten in het licht, een uur of 11 alvorens het donker wordt.

Maar het is natuurlijk even omschakelen, zo ook voor witte. Want wist u dat er blijkbaar nog iPhones bestaan die de tijd niet automatisch verzetten? En dat je dan dus een excuus hebt om niet 1 uur te laat te komen maar het hele weekend over te slaan? Nee, wij ook niet. Hopelijk had je een lekker dagje voor jezelf😘

De rest mocht aantreden tegen Alkmaar H2, een team dat geen moeite heeft met het uurtje eerder. De mannen hebben allemaal al (klein)kinderen, en de slechter wordende blaas zorgt er toch voor dat je om 5:43 naast je bed staat.

En wakker waren ze… 2-0 na wat geklungel van ons en een afstraffing uit de kaasstad. Gelukkig wisten we allemaal de moed erin te houden 😅, en was er voldoende tijd om deze achterstand goed te maken.

Na goals van Jelle en eentje Jeroen stonden we kort voor tijd met 3-2 voor en deze stand wisten we voor de verandering eens vast te houden.

Winst!!! En als kers op de taart op de foto met Loïs. Ook wij hadden een prima zondag Witte!😘

Liefs, #10 Jari

Geen hockey vandaag..

Ziek, zwak en misselijk. Afwezig en geblesseerd. Het zit dit seizoen niet mee. Maximaal 8 mensen konden we op de been krijgen vandaag. Resultaat, vandaag blijven we op de bank zitten of in bed liggen.

Wedstrijd is verplaatst naar 23 november op Xenios.

Verslagen.

De afgelopen weken geen verslagen, want we werden telkens verslagen. Het lag allemaal aan Lars, Lars en Lars (die overigens alle drie nooit zo genoemd worden). Enfin, we dwalen af.

De wedstrijden waren gewoon niet om over naar huis te schrijven, zelfs niet om te vereeuwigen op social media. Oplossing; drie Larsen blesseren en een gastredactrice.

Lars 1 (aka Keub) kreeg een coach rol toebedeeld.
Lars 2 (aka Gibby) hield braaf z’n mond.
Lars 3 (aka Lardon) keek stiekem hoe het bij AZ stond vanaf het bankje.

Gelukkig bleek er nog een Lars 4 rond te lopen op de club, en deze werd dan ook snel gestrikt om met ons mee te klungelen. Keeper Bram G. nam plaats tussen de p***n nadat Robert B. op de training de rol als schietschijf op zich nam.

Ervaren reporter Loïs de B. nam pen en papier mee en wist met een beknopte samenvatting een beeld te schetsen waarvan u zult denken, dit is fantastisch accuraat en hier wil ik de volgende keer (weer) bij zijn (let op, pas 30 oktober spelen we weer). Loïs, Jari is je erg dankbaar!

Joe zag dat de punten voor het oprapen lagen, pakte ze op en deed ze in de tas. Ook niet onbelangrijk.

Top zondag,

nähdään 3 viikon päästä, #10 Jari