Laura den Hengst Psychologist & Therapist

Wat is een volwassen relatie eigenlijk?

Men zoekt massaal naar de ideale relatie.

Er worden lijsten gemaakt met eisen waar de ander aan moet voldoen voordat je er überhaupt mee in zee gaat.
We benoemen eindeloze red flags.
We bepalen in welke ‘league’ iemand moet vallen.
Er wordt gespeeddate, waarbij in enkele minuten wordt bepaald of de ander wel of niet de liefde van je leven zou kunnen worden.
Het eigen uiterlijk wordt geperfectioneerd om de knapste partner aan te kunnen trekken.
De ideale partner wordt tot in den treure gevisualiseerd zodat hij “gemanifesteerd” kan worden.
Er wordt bepaald welk werk en welk salaris hij minimaal zou moeten hebben.

En dan is er nog de laag waarin mensen op basis van enkele momenten gecategoriseerd worden als “narcist”, “borderline”, “afhankelijk”, “te onafhankelijk” of “bindingsangstig”.

En ik vraag me af: waar is de spontaniteit gebleven?
Als de liefde op deze manier als maakbaar project benaderd wordt, wat blijft er dan nog over van wat liefde eigenlijk is?

Want echte liefde is:
Een ontmoeting
Een onverklaarbaar gevoel
Chemie
Juist geen perfectie

Er komt nieuwsgierigheid bij kijken.
En de behoefte om de ander echt te leren kennen en te begrijpen.
Je wilt de wereld door de ogen van die ander zien.

Liefde is magie.
Overgave.
Liefde kent geen script.

Liefde is ook:
geraakt worden zonder dat je het meteen begrijpt
even niet denken, maar voelen
een moment waarin alles stil lijkt te vallen
tederheid
een blik, een streling
samen zijn zonder dat er iets hoeft

En een relatie wordt niet gebouwd in enkele dates, maar in dagen, weken, maanden, jaren.
De liefde groeit door elkaar steeds opnieuw te ontmoeten.
Door je open te stellen.
Maar ook door jezelf in de spiegel te durven kijken.

Je eigen kwetsbaarheden en mindere kanten te durven zien en daarmee aan de slag te gaan.
Je niet superieur of inferieur te voelen aan de ander.

Mijn punt is ook dat het vaak als twee aparte partijen wordt gezien.
Maar liefde kan alleen groeien als het een gezamenlijke keuze is.
Niet een project, maar een menselijke ontmoeting.
Een gezamenlijk groeiproces.

Waarom zijn we zo over liefde gaan denken?

Is het de existentiële angst om gekwetst of afgewezen te worden?
De behoefte om controle te houden over iets wat per definitie niet maakbaar en onvoorspelbaar is?
Of zijn we verleerd hoe we ons echt met de ander — en met onszelf — moeten verbinden, en proberen we dat keer op keer te vermijden?

Of is het een ego-ding?
Kan ons ego het niet verdragen dat we zelf ook moeten veranderen?

Of vinden we onszelf zo belangrijk dat we vooral een relatie willen die ons iets oplevert, zonder dat we zelf echt geven?
Of willen we die ander alleen als het leven met diegene daarna perfect loopt, en lopen we bij de minste tegenslag of imperfectie weg?

En dan heb ik zelf nog de vraag hoe mensen denken om te gaan met grote levensthema’s zoals ziekte en andere grote problemen.
Het lijkt alsof mensen ook dat soort dingen denken te kunnen voorkomen door het kiezen van “de perfecte, rijke partner”.

Misschien zoeken we geen liefde, maar een plek waar we ons veilig genoeg voelen om onszelf niet echt te hoeven ontmoeten — bevestiging, veiligheid en controle in iets wat ons juist zou moeten raken, veranderen en in beweging brengen.

Wat me opvalt in hoe er nu over relaties wordt gesproken is dat het steeds vaker wordt teruggebracht tot iets wat de vrouw moet ‘fixen’.

Alsof de uitkomst van een relatie bepaald wordt door hoe jij je opstelt.
Wat je uitstraalt.
Of je “het juiste gedrag vertoont”.

En alsof er ergens een goede manier van zijn bestaat
waardoor de juiste man je vanzelf kiest.

Inclusief die vreemde tegenstelling
dat je óf “te needy” bent,
óf “te onafhankelijk” —
en dat je precies daartussenin moet zitten.

Alsof er maar twee typen vrouwen zijn.

Dat is geen realiteit.
Dat is een model.

En een model dat vooral één ding doet:
complexiteit terugbrengen tot iets ogenschijnlijk maakbaars.

Terwijl relaties helemaal niet maakbaar zijn.

Er moet wederzijdse aantrekkingskracht zijn. Chemie.
Je moet bij elkaar passen.
Iets vergelijkbaars willen in het leven.
Dezelfde richting op bewegen.

En dan nog spelen er talloze lagen mee:

hechtingsstijlen,
eerdere relaties,
opvoeding,
emotionele beschikbaarheid,
communicatie,
conflictstijlen,
verschillen in behoeften en tempo.

Of iemand überhaupt de capaciteit heeft om een relatie te dragen.

En zelfs als dat er allemaal is,
blijft een relatie iets wat voortdurend in beweging is.

Het wordt beïnvloed door wat er in beide levens gebeurt,
door stress, familie, verlies, verandering, groei.

Een relatie is geen statisch gegeven.
Het is een levende dynamiek.

Iets wat ontstaat tussen twee mensen
en zich telkens opnieuw vormt.

Daar heb je allebei invloed op —
maar niet via een truc,
niet via een formule,
en niet doordat één van de twee zich “op de juiste manier” gedraagt.

Tegelijk zie ik een andere beweging,
waarin relaties worden teruggebracht tot lijstjes:
red flags, green flags, eisen, voorwaarden.

Alsof je met genoeg analyse en selectie
kunt voorkomen dat het ingewikkeld wordt.

Maar ook dat is een versimpeling.

Want hoe zorgvuldig je ook kiest —
je krijgt nooit alleen de delen van iemand die goed uitkomen.

Je krijgt een mens.
Met alles wat daarin zit.

En juist daar ontstaat de relatie.

Niet in perfect afvinken,
maar in wat er gebeurt wanneer twee mensen elkaar werkelijk ontmoeten —
en wat ze daar vervolgens samen mee doen.

Liefde is geen uitkomst van een formule,
maar iets wat ontstaat — en blijft —
waar twee mensen, in alle beweging van het leven,
steeds opnieuw voor elkaar durven kiezen.

Er komt een ogenblik in het leven van een vrouw
waarop haar ziel zacht fluistert:

“Je hoeft dit niet langer alleen te dragen.”

Niet omdat ze is gevallen,
maar omdat ze is opgestaan.
En in dat opstaan voelt ze
hoe oud verdriet en stille lasten
nog steeds aan haar schouders hangen
als vergeten winters.

Dan zoekt ze geen advies meer.
Geen theorie.
Geen oppervlakkige analyse van haar pijn.
Ze verlangt naar een ruimte
waar ze eindelijk kan uitspreken
wat al die tijd onder haar woorden verborgen lag.

In zo’n ruimte ontmoeten wij elkaar.

Mijn werk draait niet om stilte,
niet om methodes,
en niet om mooie taal.
Het draait om zien wat iemand vertelt,
én wat ze verzwijgt.

Ik luister naar haar woorden,
maar net zo aandachtig
naar hoe ze ademt,
even pauzeert,
zachter wordt,
wegkijkt,
of haar stem breekt
op het punt waar haar verhaal te dichtbij komt.

Maar net zo belangrijk is dit:
terwijl ik haar pijn zie,
zie ik óók haar talenten, haar kracht,
haar eigen wijsheid, haar karakter.
In de manier waarop ze spreekt,
hoe ze denkt,
hoe ze voelt,
hoe ze vecht voor wat belangrijk is.

Ik vertel haar wat ik daarin herken —
niet om te troosten,
maar om haar terug te geven
wat ze zelf is gaan vergeten.

Ik verbind wat ze zegt
met wat haar lichaam laat zien,
met de herhaling in haar patronen,
met de lichtpuntjes die ze zelf niet benoemt
maar die haar hele wezen verraden.

Ik help je herinneren
wat je nooit verloren bent,
maar wat bedekt raakte
onder jaren van zorgen, verantwoordelijkheden
en zachtheid die nooit werd teruggegeven.

In ons gesprek gebeurt niet
wat men vaak ‘verandering’ noemt.
Er gebeurt iets diepers: terugkeer.

✨ Je keert terug naar je adem,
naar het ritme dat niet meer wordt opgejaagd.

✨ Je keert terug naar de wortel van je verhaal,
waar het meisje in jou ooit besloot
te overleven in plaats van te leven.

✨ Je keert terug naar de waarheid
die onder al je woorden verscholen lag.

✨ Je keert terug naar de vrouw in jou
die niet breekt,
maar ontwaakt.

En terwijl je terugkeert,
valt alles wat niet van jou is
als oud stof van je schouders.

Vrouwen die deze sessie verlaten
zeggen vaak niet veel.
Maar ze ademen anders.
Ze bewegen anders.
En in hun ogen ligt iets zachts en stevigs dat zegt:

“Ik ben weer thuis in mij.”

Investering & Aanmelding

Dieptesessie: à 90 minuten
Investering: €250

Voel je dat dit het moment is waarop jij wilt terugkeren naar jezelf?

Stuur me een DM met het woord ‘diepte’.
Ik open slechts enkele plaatsen per week.

Soms voelt het alsof de wereld van persoonlijke groei prachtig klinkt,
maar van binnen leeg is —
alsof alles schittert, maar je nergens warmte vindt.

Er waait een vreemde wind:
een wind vol energie, overvloed, magie, manifesteren — woorden die schitteren,
maar je vaak leeg achterlaten.

Ik zie gesprekken die beginnen met “Ik voel een klik” en eindigen als verkapte salescalls.

Kwetsbaarheid die wordt opgevoerd als act.
Echtheid als marketinginstrument.
Verhalen die geen waarheid dragen, maar strategie.

En in die wirwar van glittertaal
vervaagt wat werkelijk betekenis heeft:
menselijkheid, diepte, professionaliteit, nuance.

Steeds vaker zie ik zelfverklaarde leiders
die zich gedragen als profeten van hun eigen succes.
Ze bouwen altaren van omzet, ‘energie’, tonnen, events, hun “movement”, hun “unieke methode”.
Ze pronken met hun persona alsof het verlichting is.

Maar wie echt kijkt,
wie werkelijk luistert,
hoort geen wijsheid.

Je hoort prestatie-narcisme in spirituele taal.
Een honger naar bewondering.
Een leegte die gevuld moet worden met applaus.

En daarom is er een tegengeluid nodig.
Niet om iemand aan te vallen — maar om iets open te breken.

Niet vanuit hoogte,
maar vanuit helderheid.
Niet om te imponeren,
maar om te dienen.
Niet als icoon,
maar als professional.

Ik werk anders.
Niet harder.
Niet luider.
Maar dieper — en échter.

Niet vanuit glitter, energiepraat of beloftes op snel succes.
Maar vanuit psyche, lichaam, zenuwstelsel, hechting, rouw, waarheid, archetypen,
systemische lijnen, coping, identiteit en de ongepolijste menselijke kern die nooit liegt.

Wat mijn cliënten ervaren:

✨ Ik zie de volledige puzzel in één uur.
Hechting, trauma, rollen, lichaamssignalen, familiegeschiedenis — ik scan een heel systeem in realtime.

✨ Ik hoor wat mensen niet uitspreken.
Onderdrukte behoeften, schaamte, innerlijke overtuigingen, beschermingslagen, micro-intenties.

✨ Ik lees onder het verhaal.
Preverbale patronen, systemische lading, energetische onderstromen.

✨ Ik werk trauma-sensitief én volwassen.
Zonder zweverigheid. Zonder trucjes. Zonder jargon.

✨ Ik ben een regulator.
Mensen landen in hun lichaam als ze met mij werken — mijn aanwezigheid kalmeert het zenuwstelsel nog vóór de woorden komen.

✨ Ik combineer klinische scherpte met intuïtieve helderheid.
Precies snijden waar het opent.
Precies verzachten waar het nodig is.

✨ Ik bouw veiligheid, geen afhankelijkheid.
Mijn werk gaat over volwassen worden — niet volgen.

✨ Ik breng nuance terug waar anderen absolute waarheden verkopen.

✨ Ik ben niet bang voor schaduw.
Niet bang voor pijn.
Niet bang voor rouw.
Niet bang voor waarheid.

✨ Ik geef taal aan wat nooit woorden kreeg.
Scherp, poëtisch, regulerend — taal die iets in beweging zet.

✨ Ik werk in meerdere lagen tegelijk.
Psyche, lichaam, familie, energie, identiteit — zonder te forceren.

✨ Ik ben geen show.
Ik ben een spiegel.
Een landingsplek.
Een verdieper.
Een professional.

Dit is geen branding.
Geen toneel.
Geen glitter.

Dit is vak.
Dit is integriteit.
Dit is volwassen begeleiding.

Ik geloof in iets dat je niet kunt verkopen via een funnel, niet kunt nabootsen via persona’s,
en niet kunt marketen met manifestatie-magie.

Ik geloof in de kracht van een mens die eindelijk
weer contact maakt met zichzelf.
Met haar lichaam.
Met haar grenzen.
Met haar waarheid.
Met haar oude pijn die eindelijk gezien mag worden.

Dát is transformatie.
Niet snel.
Niet makkelijk.
Niet sexy.

Maar echt.
En blijvend.
En volwassen.

De wereld heeft geen nieuwe goeroes nodig.
Geen nieuwe bubbels.
Geen heilige methodes.
Geen profeten van hun eigen succes.

De wereld heeft professionals nodig
met diepgang, nuance en ruggengraat.
Mensen die niet imponeren — maar begeleiden.
Niet performen — maar luisteren.
Niet claimen — maar openen.

Dat is mijn werk.
Dat is mijn plek.
Dat is het tegengeluid —
niet tegen iemand,
maar vóór wat echt is.

— Laura den Hengst

Psycholoog & therapeut voor innerlijk leiderschap en diepe transformatie

Wat het me heeft gekost om eindelijk te stoppen met pleasen

Ik denk er wel eens aan terug, een periode van 10 jaar geleden. Ik was 34 jaar. Alleen in mijn woning met mijn zoon van 2 die genoeg leven, energie in zich had voor een klas van tien kleuters.

Het leek alsof iedereen daarbuiten weg was gevallen. Ik zie mezelf voor de spiegel staan, in iets roods gekleed.
Ik was zwanger van nummer twee en de tientallen vrienden die na de geboorte van de eerste langskwamen daar had ik inmiddels geen contact meer mee. Dus ik voorzag een hele rustige en allenige kraamweek. Wat het ook werd.

Wederom een thuisbevalling. Mijn zus was erbij. Dat was warm en puur. Toch stond ik er nadien alleen voor. Maar ik voelde me krachtig, ik ervoer een kracht van binnenuit. Het leek een doorbraak en een definitieve keuze, ik kon niet meer terug.

Ik had daadwerkelijk voor mezelf en mijn geluk gekozen en mijzelf en de kids op 1 gezet. Ik kon niet meer anders. Ik vond dat het nu echt tijd was voor ons geluk en mijn eigen ontplooiing.

Er zit wel een prijskaartje aan eindelijk voor jezelf kiezen.
Het levert niet p***e een idyllisch plaatje op van een aaneenschakeling van ontspannende momenten van verwarmende “self-care” en helende “self-love”.

Nee.

De echte prijs is de diepe stilte die valt als je niet meer buigt en je niet meer vormt naar de behoefte of de verwachtingen van die ander. Het moment dat je niet meer rent, niet meer standaard voor die ander kiest en jezelf daardoor vergeet.

De prijs is ook de mensen die afhaken zodra je niet meer die zachte aanpassende barbamama versie bent die alles opvangt.

De prijs is ook het ongemak en het knagende schuldgevoel dat eerst als een soort waas over je heen trekt, alsof je iets verkeerd doet door jezelf je eigen bestaansrecht, een vrij leven met vrije keuzes te gunnen.

De twijfel of je niet “te hard” bent geworden.

Want zelfs je naasten zullen ineens zeggen dat je “veranderd” bent. Je bent dan geneigd om terug te roepen: “Nee, ik ben niet veranderd, ik ben mezelf geworden!”.

De prijs is ook, de oude reflex dat in je nek hijgt en zegt: draai dit terug, doe maar gewoon, hou alles en iedereen veilig.

En toch.

Er komt een moment waarop je beseft: Nee die pijn moet niet de basis zijn van mijn handelen, het is tijd om het tij te keren, je voelt dat je jarenlang
je eigen lijf, ruimte en grenzen verlaten om het leven van anderen “te verwarmen”, “op te vullen”, zelfs te helen.

Pleasen heeft meer met overleven te maken dan met liefde.

Stoppen hiermee voelt niet meteen krachtig.

Het voelt eerst… leeg.

Naakt.

Onwennig.

Alsof je een huid uitdoet die nooit écht de jouwe was.

Maar die leegte wordt langzaam een plek.

Een plek waar je kunt ademen.

Waar je zonder schuldgevoel mag zeggen wat je wel en niet wil.
Waar je jezelf niet meer eindeloos hoeft aan te passen vanuit een poging om gezien te worden.

Een plek waar je kiest voor jezelf zonder jezelf te verloochenen of te straffen.

Het kost wat.
Maar wat je terugvindt in jezelf… is meer dan wat je onderweg hebt verloren.

Durf jij te voelen?
Wanneer je durft te voelen raak je het goddelijke in jezelf aan.

Voelen is als een heilige daad.
Een innerlijk gebed dat zo duidelijk spreekt zonder woorden
dat het niet te negeren valt.

Mijn gevoelens zijn altijd intens.
Soms leggen ze me stil,
dwingen me in het donker
of juist in euforie —
en daartussenin allerlei subtielere lagen
van tederheid tot sensualiteit,
naar mededogen en dankbaarheid.

Durven voelen gaat voor mij over je openen aan het leven,
je overgeven aan het leven en het hier en nu,
en aan waar je ziel naartoe wil.

Eén ander, “enkel” ander persoon
kan je hart en je leven vervullen van liefde.
Diezelfde persoon is in staat je hart duizend keer te breken.
Maar als dit de juiste is,
breekt je hart nooit echt.
Elke breuk doet de liefde verder groeien
en brengt er nieuwe gevoelens voor terug.

Ik houd van de diepgang van gevoelens.
Er is iets heiligs aan luisteren naar je hart.
Want je hart liegt nooit.
Het vertelt je precies wat goed en niet goed voor je is,
en waar het hart naartoe wil.

Ik probeer nooit mijn gevoelens te dempen.
Want dat werkt ook meestal niet.
Des te harder komen ze altijd terug.

Gevoelens komen en gaan als innerlijke golven.
Ieder gevoel beroert mijn hart met haar eigen kleur.

Echt voelen gaat ook over de betekenis ervan doorvoelen,
tot in iedere vezel van je lijf.
Luister naar welke gevoelens er tot je spreken —
vaak ook meerdere tegelijk.
Neem ze tot je als een heldendrank.

Dan zal ook ieder zwaar gevoel dragelijk zijn,
omdat de gevoelens zelf je eraan herinneren
dat je leeft,
en ook middenin het leven staat —
je bestaat.

Gevoelens komen en gaan,
en sommige blijven.

Ook gevoelens van melancholie en lijden
probeer ik te omarmen.
Ik heb gemerkt dat ze als vanzelf milder worden
als ik ze maar volledig toelaat in mijn lijf.

Er zal altijd ergens licht vandaan komen,
of je dit nu wil of niet.

Durf jij te vertrouwen?

Het leven slaat je soms wild om de oren.
Overvalt je met diepe donkerten —
vaak precies op het moment dat je denkt
dat je er niet nog meer donker bij kunt hebben.

Toch daagt het leven jou uit.
Het kijkt of je kunt blijven staan
in de orkanen van het bestaan,
die diepten van gevoel oproepen
waar je zelf nog niet eens weet van had.

Het leven test jou.
En vraagt:

Durf jij je over te geven aan het onbekende,
waar je nog niet de impact of de uitkomst van weet?

Durf jij te vertrouwen in het niet-weten?
Durf jij nog te lachen
zonder dat je weet hoeveel dagen of jaren je nog mag lachen?
Durf jij lief te hebben
zonder te weten of je geliefde weer van je afgenomen zal worden?

Durf jij?

En dan vraagt het leven opnieuw, herhaaldelijk:
kan jij het?

Het zal je soms ellende voor de voeten blijven gooien.
Niet om je te straffen,
maar om te zien of je leert relativeren.
Om te zien of je het leven meer zult waarderen
wanneer je de vergankelijkheid ervan beter voelt.

Het lot zal je testen —
of jij blijft staan temidden van een hel van pijn en verlies.

En dan, ergens midden in die storm,
leer je iets wat je vooral in je lichaam voelt.
Dat vertrouwen geen besluit is,
maar een gedragen worden.
Een ontspannen in het niet-weten.
Een zacht toestaan dat het leven jou ademt,
zelfs wanneer jij niet weet waarheen.

En dan denk ik:
als dit het laatste moment is met wie ik liefheb,
of mijn eigen laatste moment,
dan wil ik lachen.
Dan wil ik geven, openen, liefhebben —
precies nu, omdat ik leef.
Omdat ik er ben.
Voor wie ik liefheb,
en voor wie ik mis.

Het leven vraagt:
Blijf je staan,
of wankel je zoveel dat je omvalt, opgeeft,
en niet meer vooruit durft te kijken?

Sluit je je hart,
uit angst om weer opnieuw gekwetst te worden?

Of blijf je geloven in de kracht van het leven?
Blijf je je hart geven aan het hier en nu?

En precies dáár, in het midden van de storm,
begint vertrouwen.

Soms spreekt je hart jaren voordat je hoofd begrijpt wat het bedoelt

In 2016 schreef ik deze woorden — niet vanuit een begin, maar midden in het leven.
Ik was moeder van twee jonge kinderen en droeg in die jaren veel alleen.
Niet uit verwijdering, maar uit trouw aan wat waar voelde: leven op een manier die zuiver bleef, ook als dat moed vroeg.

Alles wat ik tot dan toe had geleerd over bewustzijn en innerlijk werk,
werd in die tijd beproefd in de meest aardse vorm van liefde, verantwoordelijkheid en kracht.
Wat ik toen schreef, kwam niet voort uit groei-ambitie,
maar uit noodzaak om trouw te blijven aan mezelf,
en te blijven leven vanuit waarheid en liefde — juist wanneer het leven alles van me vroeg.

Nu, zoveel jaren later, herken ik in elke zin de blauwdruk van wie ik geworden ben.
Wat toen nog aanvoelde als houvast, leef ik vandaag als werkelijkheid:
het pad van waarheid, vrouwelijke kracht en authentieke aanwezigheid.
Wat ik destijds intuïtief opschreef, is de grondtoon geworden van mijn werk als therapeut
en van mijn leven als vrouw —
om steeds opnieuw te kiezen voor het hart, hoe onlogisch dat soms ook lijkt.

Toen zag ik nog vooral de vrouw voor me — die hoogsensitieve, wijze, soms uitgeputte vrouw die alles voelde, maar zichzelf vaak te klein hield.
Vandaag zie ik dat dit veld veel groter is dan ik ooit dacht.
Ik werk met vrouwen én mannen, met mensen die zich vrij identificeren, snel denken, intens voelen, creëren, vragen stellen, niet passen in hokjes.
Mensen met een open zenuwstelsel en een groot hart.
Zielen die diepgaand reflecteren, die de wereld aanvoelen voordat ze hem begrijpen.
Het zijn high achievers, kunstenaars, vrije denkers, ondernemers, visionairs — allemaal op zoek naar één ding:
leven vanuit waarheid en liefde in plaats van overleving.

En precies daar begon het voor mij, in 2016.

⸻

2016

“Ik open mijn hart volledig. En ik zie wel wat er dan gebeurt. Meestal gebeuren er dan mooie dingen. Toch moet ook ik iedere keer voelen of mijn hart nog wel volledig open is. Dat die oude angst om teveel op te vallen niet weer onbewust als een waas over mijn hart heen hangt, waardoor mijn hart minder open is.
Hoe dubbel deze angst ook is. Want ik ben dat onbegrepen en eigenwijze schaap dat vol moed links afslaat waar iedereen rechtdoor gaat.
Het idee van een groep te moeten volgen beneemt me als ik eraan denk al de keel. Ik sta er liever alleen voor en maak mijn eigen keuzes. Begrip is niet meer hetgeen ik zoek. Ik ben alleen nog maar op zoek naar het ervaren van nog meer vrijheid in mijn zijn en in mijn hoofd. Om nog beter te kunnen voelen wat mijn hartekracht nog allemaal van me wil. Dat hoofd is vaak maar een irritante stoorzender die ik steeds opnieuw tot bedaren breng. Ik pleit dan ook voor meer rust in mijn hoofd graag zodat ik de tonen van mijn hart horen kan. Soms zacht, vaak hard. Het is vaak onlogische muziek voor anderen. Waarom ik wil wat ik wil. Maar dat maakt mij allang niet meer uit. Als het maar klopt voor mij. Dat het klopt met mijn hart. Zij weet wat ik te doen heb. En ook dat het allemaal moet dat vindt men vreemd. Ik dacht altijd dat die missiedrang een nog weg te poetsen foutje van mij was. Totdat ik ontdekte dat er meer mensen zijn zoals ik. Mensen die het ook hebben over doen wat je te doen hebt. Je waarom leven. Eindelijk kon ik mezelf toestemming geven dit ook te doen. Ik begrijp niet waarom ik ondanks mijn koppigheid deze toestemming toch nodig had.
Maar ook dat is een stukje perfectionisme dat me helemaal niet dient en nooit gediend heeft. Het bevroor mijn talenten. Gelukkig hebben we ze weer voorzichtig ontdooid. En is het nu zaak ze onaangeroerd te laten en gewoon te volgen wat ze de wereld in willen hebben, hoe vaag dat voor anderen misschien ook klinkt.
Talenten willen iets creëren. Lang voordat de vorm waarin al geheel duidelijk is. Er gedachten op loslaten bederft het proces van creatie. Al doende ontstaat er iets moois.

En dat is mijn wens, dat ik mijn creatiedrang weer mag volgen. En mijn drang om al die sensitieve vrouwen in hun eigen grootsheid te doen stappen. Want ze hebben het al zo moeilijk gehad. En ze staan al zolang zo fier overeind. En niemand die hun pijn mag zien. Maar ik zie en voel die pijn. Zo’n schrijnende pijn van tien keer maar net overleven en niet weten hoe je toch weer boven bent gekomen. En niemand die jouw strijd gezien heeft. Maar er toch nog zijn. En er nooit je beklag over willen doen. Want zo zijn wij niet. Wij blijven nederig en wij lijden niet. Omdat er altijd een groter leed te verzinnen is.
Ook in het positieve pakken wij niet graag een podium. Want wat hebben we een hekel aan borstklopperij. We leven nog liever een heel leven in een dikke zwarte schaduw dan dat we daaraan meedoen.

Maar dan zouden heel veel levens niet ten volle geleefd worden en allerlei mogelijkheden eeuwig onbenut blijven.

En vooral zouden zoveel vrouwen een ongelukkig leven blijven leiden, gewoon omdat ze zichzelf nog niet belangrijk genoeg vinden om van hun eigen geluk ook een prioriteit te maken.

En dat is de pijn die ik ken en die ik vaak meteen al voel als ik er weer één zoals ik was ontmoet. En standaard komt ze met een bak aan levenswijsheid en zeeën van talenten. Hoe heerlijk is dat. Maar zij ziet het niet. Zij ziet alleen hoe zij zich keer op keer door anderen laat leven. Terwijl ze altijd gezegd heeft dat ze dat nooit zou doen. Totaal vervreemd van zichzelf. En daardoor weet ze ook vaak geen weg meer terug naar dat vuur. Het vuur is eerder continue zelfkastijding geworden. Dat houdt haar op de been. Tegen beter weten in. Dat ze elk moment in kan storten. Terwijl zij blijft beweren dat alles perfect gaat en ze voor de buitenwereld fier overeind blijft staan. Vaak wacht ze totdat ook het laatste vuur gedoofd is. Maar dat is niet eens een ramp. Want zij heeft het in zich om opnieuw geboren te worden en alles anders te doen.
Alles zoals het eigenlijk bedoeld was en niet anders meer. Nooit meer voor of tegen anderen maar in harmonie met zichzelf en dienend aan haar eigen verlangen, haar vuur volgend. Haar eigen pad plaveiend, niet vluchtend van die anderen maar gewoon daar waar nog geen pad is. En dan zonder enige garantie op succes toch vol vertrouwen keer op keer dat eigen pad opnieuw bepalen. Omdat het nauw luistert, te leven naar het verlangen van je hart.
Want we doen geen concessies meer, anders werkt het niet en ons hart laat het niet meer toe. En we mogen kwetsbaar zijn. Wankelen en opnieuw weer de kracht opzoeken. Maar nooit meer omdat het moet. Niet meer onnodig lijden omdat we maar fier overreind moeten blijven van onszelf. We moeten niets meer.
We mogen daarentegen ons eigen leven leiden en ongegeneerd onszelf zijn en blijven. En dat werd tijd (L).”

Over blijven staan in de diepte

Waarom ik doe wat ik doe

Ik ga voor de ware ontmoeting van de ander,
die ik meestal ook snel ontmoet.
Ik deins er niet voor terug.
Ik durf de ander aan te kijken
en mijn hart en ware ik te laten zien.

Ik waarschuw wel voor de snelheid
waarmee ik meestal de kern raak.
Bedding en veiligheid zijn belangrijk.
Ik wil de pure ziel ontmoeten.
De onzekerheid en twijfel horen.
De innerlijke gevechten
die je meestal pas met iemand deelt
als het heetste van de strijd voorbij is.

Laat mij instappen in die heetste strijd
en horen wat daar allemaal leeft.
Een hele levensgeschiedenis volgt er vaak
als een zucht,
een te lang ingehouden adem.

Ik neem alles waar en registreer details.
We brengen samen structuur aan.

Daar waar anderen allang hun aandachtsspanne kwijt zijn
vraag ik door in aanwezigheid.
Oordeelloos.

Ik hoor en voel de pijn van de ander
en weet daarin met onvoorwaardelijke liefde
doch ook waarachtigheid te blijven.

Die pijn is vaak intens en existentieel,
het zelf vernietigend.
Deze pijn doet me desalniettemin niet sluiten,
noch schrikt het me af.

Ik wil er meer over horen.
Over het hart van de pijn.
Het hart van de eenzaamheid.
Het hart van het licht niet meer zien.
Het hart van het helse vuur
waar het zelf pertinent wordt genegeerd
en het overleven —
het kostte wat kost “blijven staan, al voel je je dood” —
begon en nog niet is gestopt.

Alle gedachten die als een dwingende negatieve spiraal
door het hoofd gaan,
beelden van vroeger.
Overtuigingen over jezelf die je lijken te bezweren:
“Zie je nu wel,
je voldoet niet!”
“Je bent niet genoeg!”
Of:
“Je bent teveel.”

Alle momenten waarin het radeloze hoofd besluit
zich op te sluiten in zichzelf,
achter een muur te verdwijnen,
zichzelf af te straffen,
te verdwijnen in sombere, deprimerende gedachten
en het leven verder maar stilletjes of hardop op te geven.

De ander niet meer aan te willen of durven kijken.
Je voordeur niet meer uit te komen.
Jezelf geen liefde of wat dan ook te gunnen.

Vaak komen er ook beelden van “het kind” voorbij.
Hoe het kind in de volwassene zich gevoeld heeft.
En wanneer precies de overlevingsdans
vaak al vroeg begon.

Door niet gezien of gehoord te worden.
Het gaat vaak om niet onvoorwaardelijk geliefd te zijn geweest.
Niet volledig geaccepteerd te zijn.
Je altijd in te moeten houden.
Te horen:
je bent te intens,
ik kan jou niet aan.
Je voelt teveel.
Je leeft te intens.
Of simpelweg de stilzwijgende boodschap voelen van de ander:
jij bent too much,
dus ik heb geen ruimte voor jou.

Daar bied ik die opening.
Ik zeg:
iedere dag heb je een nieuwe kans
om jezelf weer te openen voor de ander,
maar ook voor jezelf.

Je kunt jezelf opnieuw ontdekken.
Heling gaat niet over jezelf repareren,
maar je herinneren wie je was
voordat de dwaling,
het overleven,
het niet meer voelen begon.

Je kunt jezelf ontdoen van alle ballast.
Zodra je helderheid vindt
in al je innerlijke of uiterlijke dwalingen
kan je ook bewust kiezen voor een andere weg.

Een weg met meer openheid naar jezelf en de ander,
meer eerlijkheid,
meer zelfacceptatie
en meer zelfcompassie.

Zodat het leven ook eerlijker en milder wordt voor jezelf,
omdat je jezelf waardiger draagt
en ook jezelf weer ziet,
en voelt,
en laat zien.

Leven gaat niet over perfectie.
Het gaat over herhaaldelijk vallen,
maar telkens weer moediger
en daadwerkelijk sterker opstaan,
doordat je jezelf menselijkheid gunt.

Ik geloof dat er altijd een kern in ieder mens is
die niet kapot kan.
Een kern die krachtig en liefdevol is,
ook naar het zelf.
Soms raken we er ver vandaan,
maar er is altijd een weg terug —
ook al zie je die in de diepste donkerte niet.

En precies dáár,
in dat besef,
ligt de reden waarom ik doe wat ik doe.