Innerflow Paard & Coach

Terug van vakantie! 🌞

En in die tijd ben ik gaan reflecteren: wat wil ik met Innerflow? Die vraag hield me namelijk al even bezig.

Naast mijn praktijk werk ik drie dagen per week als therapeut met honden. En het afgelopen anderhalf jaar is er daar ontzettend veel gebeurd en veranderd.

Ik ben gaan werken met volwassen cliënten met PTSS en met jongeren met uiteenlopende, vaak complexe problematiek. In mijn werk combineer ik lichaamsgericht en ervaringsgericht werken met een systemische blik.

En ook daarin ben ik me het afgelopen jaar verder gaan ontwikkelen. Ik heb mijn systemische coachopleiding afgerond en ben me nu verder aan het ontwikkelen in het werken als familieopsteller samen met honden. Een prachtige kans die ik van mijn werkgever heb gekregen 🙏🏼

Een intensief en leerzaam jaar dus. Een jaar waarin ik veel heb geïnvesteerd in mijn vak, in mezelf als therapeut en in de manier waarop ik mensen wil begeleiden.

En daardoor bleef er weinig ruimte over voor Innerflow. Dat vond ik soms jammer, soms frustrerend en soms weer prima. ☺️

Af en toe een berichtje op Instagram. Her en der een retraite of coachtraject tussen de paarden. Een idee dat weer even opkomt. Maar het echt bouwen aan mijn eigen praktijk lukte nauwelijks.

En dus kwam die gedachte voorbij:
Wat wil ik nou eigenlijk?
En hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik voel dat stoppen helemaal niet is wat ik wil.
Want als ik tussen de paarden ben, weet ik precies waarom ik Innerflow begonnen ben.

De rust.
De zachtheid van de paarden.
De natuur.
De verbinding.
Het vertragen.
De ruimte die ontstaat wanneer je niet tegenover elkaar aan een bureau zit, maar samen buiten bent. Dat is zo ontzettend fijn!

En inmiddels voel nu dat ik niet hoef te kiezen. 🥰
Nu lekker investeren in mijn werk met de honden, terwijl Innerflow wat kleiner mag zijn op dit moment. En dat is helemaal oké. Yay! 🙏🏼

Niet alles hoeft tegelijkertijd alle aandacht te krijgen.
En dat is een mooie realisatie en waardevolle levensles (want ja, ik wil soms nogal veel 🫠). Het hoeft niet steeds groter of meer, het mag ook gewoon zijn zoals het is. Het mag ‘ademen’. En dat geeft lucht, ruimte en energie!

Vanaf vandaag heb ik heerlijk vakantie en dat zal betekenen dat ik hier wat minder aanwezig zal zijn.

Maandag vertrekken we op de bonnefooi naar Zweden om te genieten van het moois dat de natuur ons te bieden heeft. Heerlijk vertragen en verbinden met elkaar en alles om ons heen. Lekker op avontuur!

Vanaf 24 augustus heb ik weer ruimte voor trajecten en kennismaking sessies. Ik ben bereikbaar via Whatsapp en DM, al zal ik wellicht wat minder snel reageren 😇

Voor nu wens ik je een heerlijke zomer. Gun jezelf af en toe een moment om te vertragen, diep adem te halen en echt aanwezig te zijn. In die rust ontstaat vaak ruimte voor wat écht belangrijk is.

Liefs, Olga 🌸

Regelmatig krijg ik de vraag wat het verschil is tussen werken met paarden of met honden in therapie.
Beide dieren zijn prachtig en uniek in hun soort. ❤️

Een paard is een prooidier, vluchtdier en een kuddedier. Zijn hele systeem is gericht op veiligheid. Vanuit die gevoeligheid voelt een paard feilloos wat er in de onderstroom gebeurt. Het reageert niet op wat je zegt, maar op wat je uitstraalt. Op spanning, op congruentie, op verbinding. Een paard nodigt uit tot vertragen, voelen en echt aanwezig zijn.

Een hond beweegt vanuit een andere basis.
Hij zoekt graag de verbinding met de ander. Samen optrekken, contact maken, enthousiasme delen, nabij zijn. Honden hebben een het bijzondere vermogen om onvoorwaardelijk aanwezig te zijn. Ze brengen lichtheid, troost en nodigen uit tot echt contact. Ook zij signaleren en geven dit terug.

Ik vind het heerlijk om met deze twee prachtige diersoorten te mogen werken. Zowel paarden als honden leven in het hier en nu. Ze oordelen niet en ze voelen haarfijn aan wat er onder de oppervlakte beweegt. Ze geven eerlijke en oprechte feedback en dat is zó waardevol. 🙏🏼

Op dit moment ben ik mij aan het verdiepen in familie opstellingen en ook daarbij ervaar ik hoe zowel paarden als honden de onderstroom zichtbaar maken. Puur door hun aanwezigheid in het hier en nu en hun natuurlijke sensitiviteit. Ze wijzen plekken aan, gaan liggen op bepaalde lijnen, blokkeren of duwen weg.. Ze tunen in op het veld. En als je het eenmaal ziet kun je het niet meer niet zien.

Ze helpen ons weer in verbinding te komen met onszelf, elkaar en wat er echt gevoeld mag worden.
Ze zijn echt geweldige leermeesters. 🥰

Wauw. Deze review mochten we na onze retraite ‘Cacao tussen de paarden’ ontvangen. Ik werd er even stil van. Te prachtig om niet te delen. Dankbaar! 💕🤍🙏🏼✨

Terug naar de basis! 🤗

Na drie jaar (time flies!) was het weer tijd voor mijn herregistratiedagen op de Keulseweg .
Echt ontzettend fijn om er weer te zijn. Blijft een soort van thuiskomen elke keer.🌸

Twee dagen om de methodiek op te frissen, te oefenen en mezelf weer even onder te dompelen in thema’s als gewaarzijn, objectief observeren van de paarden en lichaamsgericht werken en regulatie.

Wat ik steeds opnieuw ervaar als therapeut en coach, is hoe belangrijk het is om niet meteen te willen begrijpen, verklaren of oplossen. Eerst maar eens kijken. Waarnemen wat er van binnen gebeurd. Aanwezig zijn bij wat er is. Vanuit het niet-weten echt aanwezig durven en kunnen zijn. 🌱

Mooi om weer even helemaal ondergedompeld te zijn in de basis van het vak. En tegelijkertijd te merken hoeveel daarvan inmiddels verweven is geraakt in hoe ik werk en begeleid. 🦋

Dankbaar voor alle wijze lessen die ik daar van de paarden en mensen heb geleerd, en die nu de basis vormen van hoe ik werk. Op naar een heerlijke (en hete) dag twee! 🤗

(Op de eerste foto Pascha, mijn kleinste en grootste leermeester door de jaren heen. Ik wist niet of ik haar ooit nog zou zijn toen ik drie jaar geleden vertrok. Ze is volgens mij rond de 45 jaar oud inmiddels. En zo ontzettend wijs. Fijn dat ze er nog is!) ❤️

Je staat al 1-0 voor als je bij mij komt voor een coachsessie. 🌱

Op mijn prachtige en privé gelegen coachlocatie te Ingen in de Betuwe komt alles samen. Prachtige vergezichten over de omringende weilanden, fluitende vogels, een heerlijke paddock paradise vol prachtige eetbare planten en bloemen, prachtige wolkenvelden en vooral heel veel stilte en rust.

Zodra je het erf oploopt veranderd er al iets bij jou.
De natuur doet namelijk direct zijn werk.✨

De ruimte om je heen geeft ruimte van binnen.
De stilte laat je weer horen wat er in jezelf leeft.
De natuur nodigt je uit om te vertragen.

De prikkels van het dagelijks leven laat je even helemaal achter je, en stilte en rust komt daarvoor in de plaats.

Je hartslag gaat naar beneden, de adem wordt als vanzelf dieper, je schouders zakken.
Je zenuwstelsel ervaart direct meer rust veiligheid omdat de natuur vertraagd.

De natuur doet ook altijd mee. 🤗🌱
Soms steekt de wind op wanneer een thema in beweging komt.
Of vliegen er precies op het juiste moment twee roofvogels over.

Wat zich ook aandient, vaak raakt het iets wat op dat moment speelt. Zo geeft de natuur metaforen en beelden die vaak nog lang blijven hangen. Prachtig! 🥹

Wat is het laatste moment waarop de natuur je iets liet zien of voelen? 🦋

“Ik wist dat ik dit met me meedroeg, maar ik had niet door hoe zwaar het nog op mijn schouders rustte en hoe sterk en hoe het mijn leven in het heden beïnvloedde.”

Een zin die naar boven kwam na de tafelopstelling gister. Wat onbewust is, stuurt vaak meer dan we denken.

In deze tafelopstelling werd zichtbaar welke last er vanuit het familiesysteem werd gedragen. Een last die ooit uit liefde werd overgenomen, maar die niet gedragen hoefde te worden.

Toen die last teruggegeven mocht worden aan de juiste plek, veranderde er iets.

Er kwam rust.
Ruimte.
Verzachting.
Inzicht.

Dat is de kracht van systemisch werk!
Zichtbaar maken wat onzichtbaar invloed heeft op jouw leven, zodat je weer vrijer jouw eigen plek kunt innemen.

Veel vrouwen die ik in mijn praktijk ontmoet, namen als kind onbewust een verantwoordelijkheid op zich die eigenlijk niet van hen was.

Een systemische dynamiek waarbij een kind niet langer volledig kind kan zijn, omdat het praktisch of emotioneel voor de ouder(s) gaat zorgen. In systemische termen komt het daarmee naast of zelfs boven de ouder(s) te staan.

Deze kinderen leerden goed te kijken.
In te voelen bij de ander.
Mee te bewegen.
Aanpassen werd een beschermingsmechanisme waar
het de veiligheid gaf die het kind zocht, want als de ouder veilig is was het kind dat ook, en wie zorgde er anders voor hen? Vanuit een onbewuste loyaliteit werd deze liefdevolle zorg aan de ouders gegeven.

Wellicht herken jij hier iets in?
Misschien werd je stil, lief, sterk, of verantwoordelijk.
Misschien werd je een redder.
Misschien werd je precies degene waarvan je onbewust dacht dat de ander nodig had.

Op een bepaalde laag werkte dit.
Je kreeg waardering omdat je zo lief, rustig, zorgzaam of sterk was. Het zorgde voor minder spanning in huis.

Maar nu werkt dit oude patroon niet meer.
Je bent zo gevoelig voor afstemmen op de ander dat je jezelf niet meer hoort en voelt.

Je voelt direct wat een ander nodig heeft, maar niet meer weet wat jij nodig hebt.

Je neemt veel verantwoordelijkheid op je, waardoor het je uitput en je leeg loopt.

Je maakt jezelf kleiner en neemt weinig ruimte in, terwijl je het gevoel hebt dat je meer in je hebt, maar het lukt niet om dat te laten zien.

Je leeft veel in je hoofd en staat vaak op st***je 'aan'.

Ben je nog steeds aan het aanpassen, terwijl het allang niet meer nodig is?

Door jezelf toestemming te geven om zichtbaar te zijn precies zoals je bent,
Zonder masker,
Zonder rol,
Zonder voortdurend af te stemmen op de ander, kun je terug bewegen naar je eigen plek.

Daar waar je de verantwoordelijkheid terug kan geven en los kan laten wat jij niet langer hoeft te dragen. Daar waar je jezelt toestaat te mogen ontvangen.
Daar waar je het leven kan aannemen, zoals dat door jouw ouders aan jou is gegeven.

Voel je dat deze woorden iets in je raken? Welkom voor 1:1 coaching in de kudde. ✨