Van Pogo tot Popo

𝗢𝘂𝗿 𝗿𝗲𝗹𝗶𝗴𝗶𝗼𝗻!

Anderen zijn bezig met drie weken camping. Voor mij is het voorrondes maand. Zes weken op rij woensdag tot en met vrijdag geblokkeerd. Maandag de loting. Één van de twee weken vrijgeven. Om te werken. En de andere week? Reisopties checken. Half uurtje vrij plannen voor de kaartverkoop. Je druk maken over een niet uitverkocht of te klein uitvak. Vooruitkijken naar de volgende awayday. Terugkijken naar het spel, de tifo en de sfeer van de vorige. De vragende blikken als je je enthousiasme of frustratie deelt.

“For those involved, no explanation is necessary, for those who are not, no explanation is possible”. En toch blijf ik het proberen. Omdat het horen bij een gemeenschap een van de mooiste dingen is die er is.

Als kind ‘gewoon’ als fan begonnen. Voor de club van je stad of van je (groot)vader. Naar het stadion. kijkend naar je helden. De blikken steeds vaker naar de fanatieke vakken. Kijkend en luisterend naar het zingen en juichen.

Dan ga je zelf. Zo dicht mogelijk bij de fanatieke vakken. Dan een seizoenskaart. En uitwedstrijden. Steeds meer. Nationaal en Europees. Zingend. Meelevend. Vloekend. Genietend.

Jongens die ik soms al 22 jaar ken zie ik nog steeds. Kampioenschappen, ontladingen, drie rijen naar beneden donderend. Maar ook weggegeven titels en pijnlijke uitschakelingen. Toffe tifo acties. Vocaal de baas, maar ook stilte en gevloek. Huwelijken, begrafenissen en geboortes. Sommigen geef ik nog elke week een hand of knuffel. Een deel nog net zo fanatiek. Een deel minder. Maar nog steeds dezelfde liefde.

Ik snap de vragende blikken wel. Waarom je humeur laten bepalen door elf man in het shirt van je club. Waarom leven voor de sfeer in een uitvak. Waarom genieten van de banter, de limbs en stadions in Engeland of Noord-Ierland die hier vanwege veiligheidsredenen zouden worden gesloten. Waarom je druk maken over een niet uitverkocht vak ergens in Europa.

Voor velen een spelletje. Voor mij onderdeel van m’n identiteit. Het past bij wie ik ben en heeft me gevormd. Het heeft me herinneringen en vriendschappen voor het leven heeft opgeleverd. Rationeel snap ik de vragende blikken. Maar mijn gevoel weet dat ik nooit zonder zal kunnen. Our religion.

Sion away. De derde EU awayday in vijf weken. Roadtrip van een uurtje of 42. Prima middagje op het terras. Een erg fotogeniek stadion met een nog fotogeniekere backdrop vanaf het uitvak. Weer een team dat problemen heeft met kansen missen voorin en slordigheden achterin. Een tof doek weer van de tifo boys. Sion met vlagen vrij hard. We zijn content 😉. Komend weekend even geen Ajax. Volgende week donderdag Sion thuis. Als dat goed gaat vrijdag loting. En dan zondag Telstar uit. Goed weekend!

De tweede wedstrijd van gisteren bracht me naar Moston, in het noorden van Manchester. FC United of Manchester (FCUM) tegen Gainsborough Trinity in de Northern Premier League Premier Division.

FCUM werd in 2005 opgericht uit onvrede over de overname van Man United door de Glazers en de doorgeslagen commercialisering van het voetbal. De club geloofde dat het anders kon: democratisch, betaalbaar en met supporters als eigenaar. Inmiddels telt FCUM 1.544 co-eigenaren. Op het hoogtepunt waren dat er 5.410. Elk lid heeft één stem, ongeacht de inleg. Die bijzondere structuur bezingen ze ook. “This is our club. Belongs to you and me. We’re United, United FC. We may never go up, but we’ll never feel down. Now we build our own ground. Now we build our own ground.”

De sportieve ontwikkeling ging aanvankelijk razendsnel. FCUM begon in 2005 in de tiende Engelse voetbaldivisie en promoveerde in de eerste tien jaar maar liefst vier keer. In 2015 volgde promotie naar de National League North én de verhuizing naar een eigen stadion: Broadhurst Park. Dat stadion werd grotendeels mogelijk gemaakt door de supporters zelf.

Die opwaartse lijn is inmiddels gestagneerd en FCUM speelt weer een niveau lager. Ook vandaag zit het niet mee. Ondanks een veldoverwicht en een rode kaart aan FCUM-zijde verliezen de Reds met 3-0 van Gainsborough.

In het stadion zie je de identiteit overal terug. Spandoeken en graffiti met teksten als “Make friends, not millionaires”, “Not for sale” en “Our club, our rules”. En er zijn veel verwijzingen naar Man United. Zoals sjaals en een groot doek waarop de klok stil staat op het moment dat in 1958 23 spelers van United omkomen bij een vliegtuigongeluk in München. En heel veel stickers met Love United, Hate Glazer. En overal zie je dat ze een club voor iedereen willen zijn. Met speciale aandacht voor kinderen en vrouwen.

Het vat perfect samen waar FCUM voor staat. Hier is niet alleen een voetbalclub gebouwd, maar hier voetbalt, zingt en leeft een gemeenschap die weigert te accepteren dat voetbal alleen om geld hoeft te draaien. Hier is voetbal nog voor de gemeenschap.

Vandaag twee potjes ten noorden van Manchester. Allereerst de League Two-pot tussen Oldham Athletic en Port Vale.

Oldham Athletic is een club met een rijke geschiedenis. In 1992 speelde de club nog op het allerhoogste niveau van Engeland, als een van de oprichters van de Premier League. Daarna ging het bergafwaarts en in 2022 zakte Oldham voor het eerst uit de Football League, naar de National League. Na drie seizoenen volgde in mei 2025 de bevrijdende promotie via de play-offs, waardoor de club weer terug is in de EFL.

Dat omhoog klimmen is in Greater Manchester bepaald geen eenvoudige opgave. Oldham moet concurreren met giganten als Manchester City en Manchester United, maar ook met EFL-clubs als Bolton Wanderers, Stockport County, Wigan Athletic, Salford City en Rochdale. En dan zijn er nog traditionele clubs als Bury en het nabijgelegen Macclesfield.

Ook Boundary Park ademt geschiedenis. Het stadion stamt uit 1896 en bood ooit plaats aan bijna 50.000 toeschouwers. Ik zit op de uit twee ringen bestaande George Hill Main Stand. Links van me het uitvak in de Chadderton Road End, tegenover me de moderne Joe Royle Stand en rechts de Jimmy Frizzell Stand, waar de fanatieke Latics hun plek vinden. Vandaag zijn 9.449 toeschouwers aanwezig, onder wie 2.000 Port Vale-supporters. Oldham wint verdiend met 2-0.

Mijn buurman Peter vertelt honderduit over zijn club en stad. Over de tijd in ‘the Prem’, hoe zijn vader hem 71 jaar geleden voor het eerst meenam naar de Chaddy End en hoe hij de club ten onder heeft zien gaan aan het geld en de stad heeft zien lijden onder het verdwijnen van de katoenindustrie. Als hij hoort dat ik hierna naar FC United of Manchester ga, biedt hij me direct een lift aan. En dus wandel ik, tussen duizenden tevreden Latics, door de volkswijken van Oldham om Peters lift te accepteren. Hij twijfelt nog even of hij mee naar binnen zal gaan, maar bedenkt zich dat de belofte aan zijn vrouw hem ook wat waard is. We spreken af: ik kom zeker nog eens terug.

Emley AFC – Northern Premier League

Vandaag een potje in de Northern Premier League Premier Division, het zevende niveau van het Engelse voetbal. Een competitie met veel voetbalhistorie, mede door de protest- en phoenixclubs die er spelen. Dit seizoen bijvoorbeeld FC United of Manchester en Bury. Vorig jaar promoveerde phoenixclub Macclesfield naar de National League North en meerdere clubs bereikten vanuit de NPL uiteindelijk de Football League, waaronder Wigan Athletic en Burton Albion. En wie weet is Emley AFC het volgende voorbeeld: in de afgelopen zes seizoenen promoveerden ze drie keer.
Na een treinrit naar Huddersfield en een busrit naar Emley arriveer ik op de Welfare Ground, de thuisbasis van Emley AFC. Het stadion wordt gedeeld met cricketclub Emley Clarence Cricket Club, waardoor één kant open is. Tijdens het voetbalseizoen wordt een afscheiding geplaatst tussen het voetbal- en cricketgedeelte.

Een keer of tien vliegt een bal over het met groen zeil afgeschermde hekwerk en mag een staflid het halve veld rond om hem op te halen. Ook het met tie wraps vastgemaakte net aan de andere kant biedt weinig bescherming. Morgen vindt waarschijnlijk een buurtbewoner een wedstrijdbal in de achtertuin.

De hoofdtribune is tof, het sta gedeelte achter de goal gezellig en de sfeer gemoedelijk. De cheeseburger met fries is bovendien erg goed. Als de clubshop geen pinnetje heeft, wordt er gebeld en regelt iemand er één die ik ook nog gratis mee mag nemen. Dat is nog eens service.

Ook de wedstrijd stelt niet teleur. Emley, vooraf zestiende met één punt uit twee wedstrijden, wint verdiend met 2-1 van Curzon Ashton. Die club degradeerde vorig seizoen nog uit de National League North, terwijl het twee seizoenen eerder nog play-offs speelde voor promotie naar de National League.

Kortom: de NPL Premier Division is een toffe competitie. En Emley AFC is een toffe club om eens naartoe te gaan.

De Conference League is misschien wel de beste uitvinding van de UEFA ooit. Het is jammer dat je er zo’n klote seizoen voor moet spelen, maar wat een genot tussen alle LEGO stadions door. Een club en stadion die enkele jaren geleden nog gered zijn door hun supporters en die hier (zo zeggen zij het) tegen het grote Ajax mogen voetballen. Een beloning voor het harde werk dat ze hebben gestoken in het behouden van dat waar ze al van kleins af aan komen. En dat was te zien aan de ontlading na de goals. En Ajax? Dat was echt heel erg matig en moet echt veel beter zondag en tegen Sion. Maar eerst drie potjes in Engeland!