BKB | Het Campagnebureau.

Het reces is begonnen. Maar zou het niet veel leuker zijn als we het politieke jaar met zijn állen afsluiten?

Deze column van Maarten Van Heems werd eerder gepubliceerd in onze nieuwsbrief vorm en inhoud. Abonneer je nu 📩 vormeninhoud.substack.com of via de link in bio.

“De echte verandering vindt plaats tussen de mensen”

Emma liep de afgelopen maanden stage bij BKB, en hoera voor ons: ze blijft nog even!

‘Door sociale media kwam ik voor het eerst in aanraking met politiek. Het was 2020, middenin de coronatijd, en ik mocht voor het eerst stemmen.

Vooral Stem op een Vrouw liet me zien hoeveel invloed een campagne kan hebben als je boodschap veel mensen bereikt. Mede daardoor heb ik gekozen om communicatiewetenschappen te gaan studeren.

Tijdens mijn studie liep ik stage bij de online community van GroenLinks. Dat kijkje achter de schermen wakkerde mijn politieke interesse verder aan. Toch merk ik dat mijn interesse nu is verschoven: ik wil meer tussen de mensen zijn. Politiek vind ik nog steeds interessant, maar is meer top-down.

Tot een collega me aanraadde hier eens te kijken had ik nog nooit van BKB gehoord. Toen ik zag hoe maatschappelijke thema’s en communicatie hier samenkomen, was ik meteen nieuwsgierig.

Het grootste project waar ik aan heb gewerkt is Expeditie NEXT. In het begin verbaasde ik me erover hoeveel werk er achter één evenement schuilgaat. Dat vind ik gelukkig super leuk: ik hou echt van overzicht, lijstjes maken en organiseren. Tegelijkertijd trekt de strategie daarachter me óók ontzettend. Juist die afwisseling maakt het leuk.

De week voorafgaand aan NEXT gingen we met het team al naar Enkhuizen. In die dagen veranderde de stad in een echt festivalterrein. Op de dag zelf stroomde de stad vol bezoekers en hoorde ik overal positieve reacties en zag ik blije kinderen vol enthousiasme bezig met proefjes en quizzen. Ik ben trots dat het zo’n groot succes is geworden. Vooraf wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten, maar het heeft alle verwachtingen die ik had overtroffen!

Waar ik uiteindelijk naartoe wil in mijn werk weet ik nog niet precies, maar wel dat ik wil blijven werken aan iets dat dingen in beweging zet. Ik denk dat dat alleen kan als je mensen ook echt ontmoet. We moeten met elkaar in contact blijven komen.
Mijn stage is bijna afgelopen, maar ik blijf nog om aan het jubileum van de NWA in augustus te werken. Ik mag dus in ieder geval nog één keer zo’n moment meemaken.’

Vandaag is het Keti Koti en herdenken we de afschaffing van de slavernij. Daarom heeft heel BKB vrij. Waarom dat zo is vertelt partner Isabelle Rade.

‘In 2023 hebben we ons aangesloten bij , een campagne van Nederland Wordt Beter. Daarin roepen verschillende organisaties het kabinet op om van 1 juli een nationale vrije dag te maken. Om het goede voorbeeld te geven zijn werknemers van die bedrijven op 1 juli alvast vrij, en dus ook alle werknemers van BKB.

Juist omdat het slavernijverleden nog niet gezien wordt als iets dat van iedereen is, is het belangrijk om van Keti Koti een vrije dag maken. Het is geen dag voor een bepaalde groep, de doorwerking van de slavernij heeft invloed op ons allemaal.

Alleen een vrije dag, daar heb je wat mij betreft niet zoveel aan. Het staat BKB’ers vrij om vandaag lekker naar het strand te gaan, maar dan is onze missie niet helemaal geslaagd. 

Door de projecten die we doen hebben wij al meer kunnen nadenken over het slavernijverleden en wat het betekent. We maakten bijvoorbeeld voor Ministerie van OCW een videoserie met de boodschap ‘Geschiedenis van ons allemaal’ voor het Herdenkingsjaar Slavernijverleden, en hebben veel gedaan rondom de presentatie van het Nationaal Slavernijmuseum. Zo hebben we met elkaar al kennis gedeeld en kunnen leren.

Wij hebben een kantoorbaan, ik begrijp ook dat je trambestuurders of zorgmedewerkers niet vrij kan geven. Maar dit is een eerste stap. Het doel is dat de overheid zegt: dit wordt een nationale feestdag, en daarmee erkent dat dit iets is om samen bij stil te staan.

De enige nationale feestdag met een historische betekenis is 5 mei, en dat is maar om de vijf jaar. Keti Koti zou een dag moeten zijn die ons motiveert om stil te staan bij iets dat in onze geschiedenis is gebeurd en waar we al veel te lange tijd aan voorbij gaan.’

“Ik zie mijn stage als een plek waar ik nog de slechtste mag zijn.” Minke is een van onze huidige stagiairs!

‘Mijn interesse in campagnes begon bij mijn eerste klimaatstaking. Ik was pas 14 en had zelf een protestbord gemaakt. Daar werd een foto van gemaakt die ik de dagen erna veel in de krant en online voorbij zag komen. Vervolgens kwam mijn tekst bij andere protesten steeds terug op borden van anderen. Toen dacht ik: wow, als iets pakkend is en je het goed vastlegt, kan het echt gaan leven.

Naast mijn studie wil ik ook graag meemaken wat er in het echte leven gebeurt. Ik ben echt iemand die het nodig heeft om de dingen die ik leer om te zetten in actie.Daarom ben ik actief geworden bij DWARS, en nu bij PROTEST, de jongerenorganisatie van PRO.

En tijdens mijn stage hiervoor, bij het Leger des Heils, heb ik veel geleerd over lobbyen. Ik werkte mee aan een onderzoek naar mensen met verward of onbegrepen gedrag. Het was heel interessant om eerst de medewerkers te interviewen en vast te leggen wat zij op locatie zagen, om vervolgens te zien hoe groot de uitkomsten werden opgepakt in de media en de politiek. Weer zag ik: als je inhoud goed naar buiten brengt, kun je echt veel impact maken.

BKB is dus een logische volgende stap. Ik wil beter leren: hoe bouw je een boodschap op? Welke woorden gebruik je? Hoe verzin je een actie?

Tegelijkertijd probeer ik hier ook iets anders te oefenen. Ik ben best perfectionistisch. Ik wil graag dat dingen me goed lukken, ik wil graag een acht halen. Maar stage lopen betekent juist dat je ergens binnenkomt en het allemaal nog niet hoeft te kunnen. Alles leren is eigenlijk je baan.

Dat vind ik niet altijd makkelijk. Maar ik probeer elke dag te denken: ik ben hier om dingen mee te maken, uit te proberen en langzaam beter te worden.

Twee weken geleden organiseerden we voor Méér Muziek In de Klas een expositie in Paleis het Loo. Het was heel bijzonder om te zien hoe al die losse onderdelen, al die ideeën, strategieën en plannen, samenkwamen op één dag, op één plek. En natuurlijk is dat nog veel leuker als je daar zelf een aandeel in hebt gehad!’

In 1941 werden ‘wandelmarsen’ als de Avondvierdaagse door de Duitse bezetter verboden. Dat lees je niet in onze substack deze week. Wel: deze column van , alles over aanmelden voor de en we tippen een wc! 🚽

Moet ik me schuldig voelen nu ik geniet van de kleine dingen? Is het erg dat we dansen op de vulkaan?

Dat lees je in deze column van uit onze substack Vorm en inhoud. Abonneer je nu en krijg om de week de BKB nieuwsbrief. We tippen ook altijd dingen, deze keer bijvoorbeeld het optreden van en een bijzonder wijnpakket van .

vormeninhoud.substack.com

“Ik dacht altijd dat ik bij een museum zou gaan werken, maar het werd BKB.” Laura werkt nu een aantal maanden bij ons als campagnestrateeg.

‘Tijdens mijn onderzoeksmaster kunstgeschiedenis was ik ervan overtuigd: ik ga bij een museum werken, of de academische wereld in. Tegelijkertijd begon ik daar tijdens mijn studie soms ook al over te twijfelen. Veel aan de kunstwereld is heel leuk, maar het kan ook ver van de echte wereld af staan.

Wat me altijd al aantrok waren de makers zelf. Het contact met kunstenaars, het meedenken over projecten, helpen bij fondsen, nadenken over hoe je iets vertelt: dat vond ik het interessantst. Ik herken dat gelukkig ook in mijn werk hier. De ene keer ben ik met boswachters op de Veluwe, de andere keer werk ik aan een campagne met leraren. Daar geniet ik van: steeds weer in een andere wereld stappen en met veel verschillende mensen werken.

Een campagne is natuurlijk iets anders dan kunst. Kunst stelt vaak een vraag, een campagne heeft meestal een duidelijke boodschap nodig. Juist dat spanningsveld vind ik interessant. Ik denk dat ik in het proces vaak de vragen meebreng: wat is hier nu echt het probleem, wie wordt er niet gezien, en wat vraagt dat van de manier waarop we iets vertellen?

Dat kwam voor mij heel mooi samen in de campagne voor over de Natuurtafel. Daar zat van alles in: een politieke oproep, een sterk beeld, veel persaandacht. Die tafel werkte als symbool gewoon heel goed. Dan zie je ook ineens hoe krachtig een beeld kan zijn: als het klopt, gaat het leven. Tegelijkertijd was het voor mij niet alleen een boodschap, maar ook een vraag aan Den Haag. Geef de natuur een stem, maak het natuurnetwerk af en laat zien wat je gaat doen.

Misschien is dat wel wat ik meeneem uit de kunstwereld naar BKB: aandacht voor de vraag achter de boodschap. En voor wat er gebeurt als je goed kijkt.’