Van Loon Carrière Coaching

En dan wonen we in ons nieuwe huis en nieuwe omgeving. De eerste week in ons huis zit er op.
Eerste dagen met veel lieve hulp van vrienden en familie hard gewerkt. Van hier tot Bonaire.
En zo begint het steeds meer thuis te worden. Oud en nieuw mixed goed samen, volgende week spullen ophalen die met de boot uit Bonaire zijn gekomen.
Tussendoor doodzieke Thijs, de huisarts en het ziekenhuis weten we nu te vinden, en toch verjaardag vieren, 16 jaar, dat moet toch gevierd worden. Eerste feestje is gevierd met zijn allen. Wat een geluk. 🍀
Langzaam begint rust en energie te komen om de buurt te verkennen. Zo uit huis een prachtig wandelgebied in.
Barrie vindt jaloezieën voor zijn raam, kan geen toeval zijn.. 💫
Na het eten even op het fietsje naar het strand. 🍀🙏

Afscheid nemen, al weer 1,5 week geleden dat we ons eiland, ons thuis van de afgelopen 7 jaar, achter hebben gelaten. Maar zo veel mooie en heftige herinneringen nemen we met ons mee.
Afscheid nemen daar ben ik slecht in, ik richt mij meteen op de toekomst, omdat afscheid nemen pijn doet.

Gelukkig dwongen lieve vrienden mij om toch even stil te staan, ja en dan komt alles wel binnen. Onze eeuwige rollercoaster. Maar ook juist de waardevolle momenten. Zonder diepte punten geen hoogte punten, zonder verdriet geen liefde, zonder angst geen hechting.

Het besef dat delen wat er in je omgaat, wat je mist, wat je nodig hebt en wat je verwacht toch wel cruciaal is, als je steun wilt krijgen van de mensen van wie je houdt en die staan te popelen om er voor je te zijn maar ook niet weten hoe. Moet je je uitspreken, niet terugtrekken.

Het besef van wat je allemaal achterlaat, hoe het allemaal anders had kunnen zijn, kansen die ik heb laten liggen maar ook kansen die ik hebt gepakt. Zacht zijn voor mijzelf dat ik gedaan heb wat ik kon. Soms kon ik gewoon niet anders. En dankbaar voor wat er was.

De deur achter ons thuis achter mij dichttrekken en een deel van mijn hart voelen breken. Nog nooit heb ik dat gehad bij het verlaten van een huis. Zelfs bij de zo trots door Hein geplante kokosnoot die nu een palmboom 🌴 is.

De laatste weken waren heftig maar mooi, laatste keer dit, laatste keer dat. Maar afscheid nemen van vrienden doe ik niet, ik ga jullie zien
🙏❤️😘🫶

Na 1,5 jaar niet meer surfen, ruim 20 cm langer en 10 kilo zwaarder dan de laatste keer, wilde hij het toch weer even voelen, die plank onder zijn voeten, wind in het zeil en knallen. En ik met Thijs op het vlot.
Nu kan het nog over 8 dagen zijn we weg…
Dit gaan we toch zeker missen. Onze achtertuin vd afgelopen 7 jaar. Zo vanzelfsprekend maar straks zo ver weg.

Melancholie, nostalgie, geen afscheid kunnen nemen van bepaalde dingen,

Bakkertjes van bakker Bakker uit Groet waar de jongens gratis bolletjes ijs mee konden halen, meeverhuisd met ons naar Bonaire, gewoon want ze lagen altijd in de keukenla dus ook in Bonaire. De bakker bestaat al lang niet meer.

Mijn grand foulards van mijn bed in mijn studentenkamer al 36 jaar vast onderdeel in mijn leven, als strandlakens altijd en overal mee naartoe. Als deze eens zouden kunnen praten. Zoveel bijzondere momenten op gedeeld, altijd meeverhuisd en op vele reizen meegereisd.

Ik heb er nu toch echt afscheid van genomen. Weggegooid, zo in de afvalbak..Een vlaag herinneringen een tsunami van verdriet.

En op zo’n moment voel ik weer de drang om onze podcast Als Later Nu is over “tijd” terug te luisteren. Zijn stem horen, iets vinden, ik mis hem zo in deze tijd helemaal. Soms radeloos, zo leeg, alleen

En dan hoor ik Hein tegen mij zeggen:
“Melancholie is prachtig ,
Maar het leven is nu,
Wat helpt op zwartgallige dagen is in beweging komen,
Kijken naar hoe je NU in het leven staat
Kijken naar wie je NU bent en wat je Nu hebt
Wees eens blij met jezelf, door blij te zijn met jezelf word je positief, dat zouden meer mensen eens moeten proberen, stoppen met sikkeneuren, wees eens blij met jezelf en wat je hebt en maak er wat van!”

En “ik hou van je”,

god wat had ik die woorden even nodig, ik ga blij zijn met mijzelf, ophouden met sikkeneuren! Stil staan bij tevredenheid, af en toe klootviolen en bewust zijn van mijn tijd.

zo blij met dat we de podcast voor eeuwig nog hebben. Wat zitten er mooie boodschappen in.

Alweer 5525 keer beluisterd, trots op jou

Dit was dan toch echt mijn laatste duik met Henk, mijn 241ste in totaal en mijn 98ste in die 7 jaar op Bonaire 🇧🇶. Ja ik hou het nog steeds netjes bij 😉 Morgen gaan de duikspullen mee met Henk en Annemiek naar Nederland. Met goede voornemens om (met mooi weer 😎😅) in Zeeland te gaan duiken. Maar voor vertrek nog uit nostalgie een laatste lunch bij Mi Banana, ooit hier onze eerste locale lunch met Henk en Annemiek gehad. Zo is het cirkeltje soort van rond. De duik was bij something special. En dat was het. 🙏

De laatste weken zijn ingegaan. Het gaat ineens hard. Tussen het huis opruimen, school, laatste dingen regelen voor vertrek en dingen regelen voor Nederland door, ook tijd om nog te genieten van het eiland, etentjes met vrienden, vanouds weer een goede wingsessie op Sorobon, en mooie duiken maken met Henk. Ik heb de smaak weer te pakken. Vandaag realiseerde ik mij dat dit echt één van de laatste keren is. Dat dit zo vanzelfsprekend is geworden dat ik niet meer besefte hoe bijzonder het is dat ik zo mijn bed uit kan rollen, bij Henk in de pick-up springen, om vervolgens van een rots af te springen en een mooie driftduik maken van Delia’s leap naar Karpata. Wat was het weer mooi. En dan even later weer thuis aan de bak. Hein vond deze driftduik altijd geweldig.
Het gaat zo snel ineens, we zijn er bijna klaar voor.

Gisteren 2 uurtjes gewing foiled bij Te Amo
Vandaag heerlijk duikje met Henk van Angel city naar het wrak de Hilma Ho**er.
Een van mijn favoriete duikstekken en de stek waar ik mijn eerste en laatste duik met Hein heb gedaan op Bonaire.
Het was weer heerlijk.
En zo probeer ik langzaam afscheid te nemen van ons eiland waar zo veel van hebben genoten.

Deze moeten natuurlijk ook nog mee!
Dan maar in de koffer, boot is vandaag vertrokken 🚣‍♂️ is waarschijnlijk nog eerder in NL 🇳🇱dan wij.
Aftellen is begonnen, nog 29 dagen…

I did it 💪 met Henk Invisibles 👌
Mijn eerste duik weer sinds bijna 2 jaar.
Laatste duik met Hein en Bibi was 14-06-2024 Hilma Ho**er, bijzondere duik ❤️
7-8-2024 laatste duik met Jasper en Bibi, Salt pier, de Frogfish 🍀
8-8-2024 laatste duik met Jasper en Myrthe Margate Bay, Jasper in zijn speedo… iemand was zijn duikpak vergeten

Daarna kon ik het niet meer, wilde ik niet meer, had ik er geen energie meer voor, raakte in de stress van het idee tot nu
Blij dat Henk mij is blijven vragen, top duik, relaxt, prachtig weer. Zo fijn om er weer in te liggen. In Hein zijn duikpak want die van mij past niet meer. Zo was hij er toch beetje bij.
Danki Henki 😘
Van de week weer, nog even paar duiken doen voordat we gaan.. 🤿

Zo dat is het dan 9 dozen en wat losse spullen, 23 items in totaal. Ons leven zo goed als ingepakt. Klaar voor verscheping.
6 koffers staan al op ons in het nieuwe huis te wachten, en daar komen nog wel een paar koffers bij.
Blijft toch gek, wat neem je uiteindelijk mee als je verhuist, waar neem je afscheid van, waar heb je het meeste moeite mee en wat is je het dierbaarst?
Dit is wel geteld mijn 20ste verhuizing (in 55 jaar tijd dat wel). En ik blijf het lastig vinden. Nu helemaal.

Inmiddels heb ik veel bestudeert over wat rouw en verlies is, wat hieronder allemaal valt en wat het met je lijf en brein doet.
Eigenlijk is elke verhuizing op zich al een rouwproces, een transitie proces sowieso. Afscheid nemen van wat je kent en wat vertrouwt voor je voelt. En altijd weer een stukje van jezelf en je leven achterlaten. Misschien dat daarom het vasthouden aan onbenullige spullen die de heftigste en meest dierbare herinneringen dragen zo steunend is.

Dat kan een briefje zijn, een verroeste strandstoel, een boek, een opener of een paar oude slippers. Niet persé de “waardevolle” dingen. Maar spullen met een verhaal die mij terugflitsen naar dat moment of die tijd. Waarbij ik zo’n beetje alles weer voel, ruik, hoor en beleef als ik het item vastheb.

Ik hoop dat ik alles compleet en heel weer terug zie in juli.

We zijn aan het aftellen begonnen, de ziel is uit het huis. Die zit in dit stapeltje dozen.

❤️