Cándida Kroezen - Vita-HRM

Doen wat van je verwacht wordt, daar werd hij heel goed in. Ondertussen leverde hij steeds een beetje meer van zichzelf in. Schikte en conformeerde zich.

Nu is hij op een punt dat hij wil uitvinden wie hij ook alweer was. Zonder de opgelegde of nodige rol, zonder het masker maar puur hij, in de kern.

“Daar gaat Douwe Dabbert met zijn knapzak” zeiden ze over hem als kind. Altijd nieuwsgierig naar de wereld om hem heen. Hoe langer op school hoe minder dat werd. Hoe ouder hij werd, hoe meer in het stramien, hoe sterker de kooi.

Nu mag hij Douwe Dabbert weer ophalen. Hopelijk zit hij niet te diep verstopt..

Dit geldt voor zoveel mensen. Jong, oud, man, vrouw, het maakt niet uit.

Het onderzoek dat ik momenteel doe naar plek innemen en waarheidspreken voor mijn boek laat zoveel zien maar een ding vooral:

We hebben af te leren wie we (ooit) dachten te moeten zijn en juist te ont-dekken wie we ook alweer echt waren. Wie we in de kern ZIJN.

In plaats van voldoen aan de verwachtingen van anderen, meer bezig zijn met:

Wat wil IK van het leven
en, misschien wel vooral,
Wat wil het leven van mij?

Hoe zou jij je dan voelen? Wat zou je dan zeggen? Wie zou jij dan zijn?





Gedicht is uit de dichtbundel The Love of my Life van Whitney Hanson

🎉 Memento is alweer 4 geworden vandaag. Ik weet nog zo goed hoe dit idee midden in de nacht binnen flitste in mijn hoofd en voelde alsof het door mij gemaakt moest worden. Het was een heel bijzonder proces. Misschien wel de eerste keer dat ik volledig mijn gevoel volgde en daar tot het eind trouw aan bleef.

En inmiddels heeft het al veel mensen aan dierbare verhalen geholpen.

Iedere bestelling weer voel ik mee met degene die zijn vader of moeder heeft verloren en voel ik tegelijkertijd de dankbaarheid dat hij door de Memento waarschijnlijk hele mooie tastbare herinneringen krijgt door de geschreven verhalen van die mensen die hem of haar zo goed gekend hebben.

En eigenlijk voel ik nu pas hoe trots ik erop ben dat ik 4 jaar geleden deze flits volledig gevolgd heb. 🙏

In ieders leven gebeurt veel. Er komt veel binnen, vaak zijn we gaan dragen voor anderen en langzaam maar zeker lopen we vol als we niet op tijd naar binnen keren en inventariseren wat we op mogen ruimen of los mogen laten. Het kan ons verstikken, opslokken. Het drijft ons bij onszelf vandaan.

Wat is eigenlijk echt van ons en wat is van de ander? Waar staan we echt voor, wat is onze waarheid en is die waarheid wel echt de onze? Of spreken we namens of voor iemand in ons systeem? In mijn aankomende boek staat deze vraag centraal.

Tijdens mijn onderzoek kwam ik dit mooie verhaal van Bert Hellinger tegen:

De ruiming

Iemand woont in een klein huis. Hij verzamelt in de loop van de jaren steeds meer rommel in zijn kamers. Veel gasten brachten hun spullen mee en toen ze verder gingen lieten zij menig koffer achter. Het is alsof ze hier nog steeds zijn, hoewel ze al lang weg zijn, voor altijd.

Ook wat de eigenaar zelf heeft verzameld, blijft in het huis. Niets mag voorbij zijn en verloren gaan. Ook aan de kapotte dingen hangen herinneringen en dus blijven ze en nemen ze de plaats in beslag van het betere.

Pas als de gastheer bijna stikt begint hij op te ruimen. Hij begint met zijn boeken. Wil hij de oude afbeeldingen nog steeds bekijken en vreemde inzichten en verhalen nog steeds begrijpen? Wat al lang geleden is afgedaan, verwijdert hij uit zijn huis. Het wordt licht en helder in de kamers.

Dan opent hij de achtergelaten koffers en kijkt om te zien of er nog iets is dat hij gebruiken kan. Hij ontdekt een aantal kostbaarheden en legt ze aan de kant. De rest brengt hij naar buiten. Hij gooit het oude spul in een diepe kuil, bedekt deze netjes met aarde en zaait er gras overheen.

Mijn leven Mijn werk, Bert Hellinger

Mijn hoofd is ongeveer net zo’n chaos als mijn tafel maar de vorm begint steeds meer te ontstaan en als ik alles er maar laat zijn en zie dat de chaos me juist helderheid gaat brengen dan ontstaat er rust. Het verdragen van het niet-weten brengt mij terug naar mijn plek en mijn waarheid en laat dat nou net de essentie zijn van mijn boek in wording…

Een van de mooiste herinneringen die ik her-ontdekte over mijzelf (en helemaal vergeten was), was hoe heerlijk ik het vroeger vond om in mijn eentje in het gras te zitten en armbandjes te maken van deze bloemetjes. Het ophalen van deze herinnering liet mij inzien hoe belangrijk me-time voor mij is. En oef, wat is mijn leven sindsdien ten positieve veranderd. Nu zijn deze bloemetjes elke keer een lieve reminder. Neem ik genoeg tijd voor mezelf? Of cijfer ik mezelf weg voor de ander? Wat deed jij graag als kind en wat leert je dat over de versie van jou, vandaag?