01/09/2026
September is in de natuur geen maand van “nieuw jaar, nieuwe ik”. Het is een overgangsmaand.
1. Oogsten
2. Selecteren
3. Loslaten
4. Balans
5. Vertragen
6. Integreren
Hoe ziet jouw overgangsmaand eruit? Deel dit met iemand die vandaag even stil mag staan bij hoever ze al zijn gekomen
23/08/2026
Ik zie dit vaak terug in mijn praktijk.
Wanneer we bewust worden merken we op dat de emoties er zijn en handelen we daarnaar;
• Ik ben verdrietig, dus vandaag lukt het niet.
• Ik ben bang, dus ik durf niet.
• Ik ben boos, dus ik trek me terug.
Maar wat als iets naast elkaar kan bestaan? Dat we na de emotie een EN toevoegen.
• Ik ben verdrietig EN ik kan vandaag iets doen wat goed voor mij is.
• Ik ben bang EN ik kan toch die stap zetten.
• Ik ben boos EN ik kan voelen wat die boosheid mij probeert te vertellen, zonder erin te blijven hangen.
Voor mij zit daar de kracht van EN.
Niet om je gevoel weg te drukken. Niet te doen of alles maar goed met je gaat. Niet jezelf dwingen om ‘positief’ te zijn. Maar ruimte geven dat je gevoel niet de eindbestemming is.
Je mag je rot voelen en nog steeds iets leuks gaan doen en ervan genieten. Het gevoel hoeft niet weg te zijn, je hoeft er alleen niet vanuit te blijven leven. Het mag naast elkaar bestaan.
• Je mag het zwaar hebben, en toen okay zijn.
• Je mag verdriet voelen én toch lachen.
• Je mag iemand missen én weten dat loslaten beter voor je is.
• Je mag bang zijn én een nieuwe richting kiezen.
Voor mij is dat veerkracht. Niet dat de storm je niet meer raakt, maar dat je leert bewegen mét wat er is. Accepteren dat het nu even is wat het is en er doorheen bewegen.
Welke DUS zou jij vandaag kunnen vervangen door EN?
Stuur het door naar iemand die wat zachter voor zichzelf mag zijn.
18/08/2026
Voor iedereen die in stilte een strijd voert die niemand ziet:
Vergeet niet om stil te staan bij waar je nu staat. Wees trots op hoe ver je al bent gekomen.
Misschien herken je dat wel. Dat sommige van je zwaarste momenten zich achter gesloten deuren afspeelden. Zonder applaus. Zonder erkenning. Zonder dat iemand echt begreep wat je allemaal met je meedroeg. De onzichtbare strijd die we voeren.
En toch bleef je doorgaan. Soms omdat je niet anders kon, soms terwijl je moe was, of overprikkeld, of simpelweg niet wist hoe je verder moest. Je zette toch die stap in de goede richting. Niet iedere overwinning is zichtbaar voor de buitenwereld.
Soms is de grootste overwinning simpelweg dat je iets hebt overleefd waarvan je ooit dacht dat je er nooit doorheen zou komen. Dus misschien mag je jezelf daar vandaag wat meer erkenning voor geven.
Ik ben trots op je.
En ik hoop jij ook een beetje op jezelf.
Deel dit met iemand waar je trots op bent!