Coaching praktijk De Vuursmederij

Mannenweekend

Voor papa met zoon en kleinzoon.
Voor mij met papa en zoon.
Voor Isaac met papa en opa.

Vroeger maakte papa de zelfgevangen vis schoon.

Nu ben ik aan de b***t.

Vanavond eten we snoekbaars.

“Hoe gaat het?” “Goed. En met jou?” En we lopen weer door.

Met ons mannen gaat het meestal goed — als de vraag tenminste in het dagelijkse verkeer wordt gesteld. Maar hoe gaat het écht met je is een andere vraag. Een risicovolle vraag.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over die vraag, en over wat coaching voor mannen anders maakt: de ontmoeting tussen twee mannen, waarin je even niet hoeft te functioneren. Gezien worden zonder dat er iets van je verwacht wordt.

Herken je jezelf hierin? Lees de blog 👉

https://devuursmederij.nl/coaching-voor-mannen-hoe-gaat-het-echt-met-je/

Het uitzicht vanuit mijn geboorteplek was een werkplaats — het installatiebedrijf van mijn ouders. Voor mij een tastbare vorm van hun liefde.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over die plek, over de zinnen van mijn opa's, over de jongen die zei "Ik maak het niet kapot", en over de steen waar ik nu bij ben aangekomen: mijn destructieve kracht.

Een persoonlijk verhaal over familielijnen, rouw en de stapel die ons draagt.

Lees het hier 👉 https://devuursmederij.nl/systemische-geboortefoto/

Entering a new game ❤️

Met misschien ooit een oversteek van Harlingen naar Terschelling op de horizon.

Je functioneert. En toch stroomt het niet meer zoals het zou kunnen.

In mijn praktijk staat het aambeeld van mijn opa.

Een plek waar dingen met geduld en kracht gevormd worden. Zo kijk ik ook naar coaching voor mannen: niet sneller, niet stoerder, maar echter.

Nieuwe blog online. Voor de man die durft te kijken naar wie hij ten diepste is. Link in bio.

Vaderdag.

Niet alleen voor vaders.
Voor mannen.

Je houdt je groot.
Je lost het zelf op.
Je draagt het alleen.

En tot wanneer?

Het mooiste cadeau dat je jezelf geeft: een plek waar het masker af mag.

Geen advies, geen wedstrijd.

Acht mannen, eerlijke spiegels.

Mannengroep De Vuursmederij — najaar 2026. Max. 8.

Link in Bio ❤️🔗👊🏻

"Bij mijn moeder kom ik thuis, bij mijn vader ga ik op visite."

Eén zin. Gezegd door een man in de cirkel.
Bleef hangen.

Ik schreef erover. Over het pantser dat we dragen. Over de jongen die lang alleen bleef. En over oefenen met thuiskomen — op plekken waar we ooit op visite gingen.

Nieuwe blog online. Link in bio.

💫
Mama
In haar prime
Een foto
Van voor
Mijn tijd
Nu
Is
Het
Erna

Ik mis je.
💫

“Ik mis je.”

Ze zegt het niet als verwijt. Eerder als verlangen.

Terwijl hij gewoon naast haar.

Aan tafel.
In bed.
Op vakantie.

Aanwezig, maar niet echt aanwezig.

Dan begint het traject.
Voor haar.
Omdat ze het verlangt.

Omdat je niet wil verliezen wat je hebt.

Dat voelt als liefde.
Het is een overlevingsstrategie.

Wie echt terug wil komen — bij zichzelf, bij haar — moet eerst de weg naar zijn eigen land vinden.

Nieuwe blog online. Link in bio. 🔗

Ik verklaar liever
dan dat ik de pijn van het gemis voel.

Ik beland liever
in het tussenland dat onbeantwoord heet
dan dat ik echt aankom
en mijn tas uitpak.

Boosheid?
Die berg ik het liefst op.

En zo zit ik zomaar
in de verkeerde gemeente,
open ik het verkeerde kadaster,
kies ik het verkeerde nummer,
klop ik op de verkeerde deur.

Ik beken.

Ik ben retebang
om zoon te zijn.

Ik ben Kris.
Ik oefen.

Met mijn adres.
Mijn perceel.
Mijn grens.
Mijn gevoel.
Mijn vader.
Mijn zoon.

En met mezelf.