Kitty Geboers

Deze week schreef ik over het gevoel dat ik nooit genoeg deed als moeder en als mens die ook nog zichzelf mocht zijn.

De waarheid is: er zijn periodes in je leven waarin je leven op een lager pitje staat. Dat is geen falen. Dat is een fase.
Maar en dat ontdekte ik echt pas veel later dat betekent niet dat er geen ruimte is. Het betekent dat die ruimte anders gevonden wordt.

Niet door alles los te laten, maar door bewust, stap voor stap, iets los te laten.

Voor mij was dat niet "een dagje voor mezelf". Dat was ondenkbaar. Het was vijf minuten koffie drinken terwijl zij zelf haar puzzel deed. Het was haar laten oefenen met een kleine verrassing, terwijl ik ernaast bleef. Klein. Bewust.

Vanuit vertrouwen, niet vanuit angst voor wat er mis kon gaan.

Dat is vertaling: niet het advies van anderen volgen omdat het "zo hoort". Ook niet jezelf wegcijferen omdat het "nu eenmaal zo is".

Maar zelf kiezen vanuit verbinding met wat jij en je kind op dit moment nodig hebben.
Groei, voor jullie allebei, begint in die kleine bewuste keuzes.

Wil jij ontdekken hoe je vanuit kracht, helderheid en verbinding communiceert met je kind en met jezelf? Mijn e-book Just ACT staat voor je klaar. Laat YES in de comments achter.

Maandag schreef ik over dat oude gevoel van tekortschieten. Vandaag wil ik een laag dieper.

Want die bewaakzaamheid, alles voorspelbaar houden, verrassingen uitsluiten dat was geen controledrang. Dat was liefde. Overleven, voor mijn kind en voor mezelf.

Maar hier zit ook een spanning die ik nu pas goed zie.

We beschermen onze kinderen tegenwoordig ontzettend goed. Zeker als ze kwetsbaar zijn, of een beperking hebben. We willen ze behoeden voor pijn, voor teleurstelling, voor een wereld die te veel wordt.

En toch, ook een kind met een beperking moet groeien naar zelfstandigheid. Ook mijn dochter had dat nodig. Niet omdat ze "sterk genoeg moest zijn", maar omdat groei alleen kan ontstaan in de ruimte die je durft te laten.

Dat is precies waar het voor mij samenkwam: mijn eigen behoefte om iets voor mezelf te doen en haar behoefte om iets zelf te leren doen, die stonden niet tegenover elkaar. Ze hoorden bij elkaar.

Verbinding ontstaat niet door alles onder controle te houden. Het ontstaat door te vertrouwen dat jij én je kind allebei ruimte mogen innemen.

Waar houd jij nog te veel vast uit liefde, maar eigenlijk uit angst?

Laatst sprak ik een moeder. Het liep niet lekker met haar dochter en we waren aan het sparren.

Ergens in dat gesprek werd ik teruggezogen naar mezelf.

Naar de tijd dat ik ook zo'n moeder was.

Ik weet nog precies wat mensen tegen me zeiden. "Maak je niet zo druk." "Neem ook tijd voor jezelf." Goedbedoeld, telkens weer.

En weet je wat het ergste was? Niet het commentaar zelf. Maar wat het met me deed.

Elke keer voelde ik me weer een beetje meer tekortschieten. Want hoe doe je dat tijd voor jezelf nemen als je kind de wereld niet begrijpt en jij de enige veiligheid bent die ze heeft? Als jij degene bent die alles voorspelbaar houdt, omdat verrassingen haar simpelweg angstig maken?

Ik hoorde de woorden, maar mijn lijf deed iets anders. Mijn kaken op elkaar. Mijn hart iets sneller.

Een soort 'weet jij veel'-gevoel, gevolgd door schaamte omdat ik dat dacht.

Achteraf zie ik het: dat was mijn reptielenbrein.
Niet gek, niet zwak. Gewoon een oud overlevingsmechanisme dat aansloeg op een dreiging die van beoordeeld worden terwijl ik al op mijn tandvlees liep.

Bewustwording begint hier: niet bij het advies van anderen. Maar bij herkennen wat het in jou losmaakt.

Herken jij dat gevoel dat je het nooit goed genoeg doet, wat je ook doet?

Je hoeft je niet kleiner te maken om de vrede te bewaren.

De afgelopen dagen schreef ik over wat er gebeurt als iemand zichzelf boven je plaatst.

Hoe je in je reptielenbrein schiet, vechten, vluchten of bevriezen.
Hoe het voelt in je lijf: niet gehoord, afgewezen, klein.
Maar herkennen en voelen zijn pas het begin.

De echte vraag is: en dán? Hoe ga je ermee om?
Het antwoord ligt niet in harder terugvechten. Ook niet in wegvluchten of bevriezen. En al helemaal niet in jezelf wegcijferen.

Het ligt in iets wat veel rustiger is, maar veel krachtiger:

reageren vanuit vertrouwen in plaats van vanuit angst.

Want je reptielenbrein reageert vanuit angst, automatisch, in een fractie van een seconde.

Vertrouwen geeft je dat ene moment ertussen. De ruimte om te kíezen in plaats van te reageren.
Vanuit angst maak je jezelf kleiner, of je schiet in de strijd.

Vanuit vertrouwen blijf je staan. Bij jezelf, bij je eigen waarde, ook als de ander dat even niet ziet.

Dat is geen trucje. Het is een vaardigheid. En die kun je leren.

In mijn gratis ebook Just ACT laat ik je stap voor stap zien hoe je van die automatische reactie naar een bewuste keuze gaat via Awareness, Connection en Translation.

Download het en ontdek wat jíj kunt doen, ook als de ander zich boven je plaatst. 👇
🔗 Link in mijn bio.

Afgewezen worden zit niet in je hoofd. Het zit in je lijf.

Vorige keer vertelde ik je over dat feestje, waar mijn lijf zomaar in de vechtmodus schoot.

Wat ik je toen niet vertelde: nog vóór ik iets terugzei, voelde ik het al in mijn lichaam. Een steek in mijn maag. Een brok in mijn keel.

Want als iemand zich boven je plaatst, voel je dat vaak eerder dan je het begrijpt.

Niet gehoord worden. Afgewezen worden. Het raakt aan iets diep menselijks: de behoefte om gezien te worden zoals je bént.

En dat is precies wat je reptielenbrein in beweging zet. Vechten, vluchten of bevriezen begint niet bij een gedachte, het begint bij een gevoel in je lijf.
Zo frustrerend dat je aan de buitenkant niets ziet.

Vanbinnen voel je het des te sterker.
En juist daar, in dat ongemak, ligt iets waardevols.

Niet de boodschap dat er iets mis is met jou.

Maar een signaal, een uitnodiging om naar binnen te keren in plaats van jezelf weg te cijferen.
Verbinding begint namelijk niet bij de ander.

Ze begint bij het eerlijk voelen van wat dit met jóu doet, zonder het meteen weg te duwen.

Wat voel jij in je lijf, op zo'n moment? 👇
🔗 In mijn gratis ebook Just ACT laat ik je zien hoe je dat gevoel leert lezen in plaats van wegduwen. Link in de bio.

Afgelopen weekend stond ik op een feestje toen iemand een denigrerende opmerking maakte. Hij raakte me.

En voor ik er erg in had, ging mijn lijf volledig in de vechtmodus. Ik werd verbaal scherp, emotioneel sterk nog vóór ik bewust een keuze had gemaakt.

Wat ik op dat moment voelde?
Dat iemand zichzelf bóven mij zette. En dat ik daar niet zomaar in mee wilde gaan.

Herkenbaar?
Je zegt iets. En nog voordat je zin af is, weet de ander het al beter. Niet omdat hij méér weet, maar omdat hij zichzelf boven jou heeft geplaatst.
En jij voelt je kleiner worden.

Misschien word je stil of je trekt je terug, slikt je woorden in (vluchten).

Misschien schiet je in de aanval, zoals ik (vechten).

Of misschien bevries je en je staat er verlamd bij, je woorden zijn weg (freeze).

Vechten, vluchten of bevriezen: het is hetzelfde mechanisme.
Door dat gevoel schiet je volledig in je reptielenbrein, het oeroude deel van jou dat in een dreigend moment alleen die drie standen kent.

En let op: ik wérk hier dagelijks mee. Tóch ging mijn lijf er als vanzelf in mee. Dat is precies het punt, bewustwording betekent niet dat je het nooit meer voelt. Het betekent dat je het hérként.

Want dan gaat het niet meer over de inhoud. Het gaat over wie er boven en wie er onder staat.
En zodra je dát ziet, hoef je er niet langer onbewust in mee te gaan.

Herken je dit, word jij stiller, schiet je in de strijd, of bevries je juist?
👇
🔗 In mijn gratis ebook Just ACT lees je wat je met dat herkennen kunt doen. Link in mijn bio.

𝗗𝗲𝘇𝗲 𝘄𝗲𝗲𝗸 𝘄𝗲𝗿𝗱 𝗶𝗸 𝘁𝗲𝗿𝘂𝗴𝗴𝗲𝗯𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗮𝗰𝗵𝘁𝘁𝗶𝗲𝗻 𝗷𝗮𝗮𝗿 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗱𝗲𝗻.

Zwanger van mijn tweede. Mijn oudste net begonnen in groep 3.
Op school kreeg ik het advies: zoek ambulante begeleiding voor haar.

En mijn eerste gedachte?
"Hoezo — kan ik dat als moeder dan niet zélf?"

Daar was het. Dat gevoel van falen.

Maar wat ben ik blij dat ik dat advies heb opgevolgd.

Makkelijk? Nee. En toch heeft een zorgprofessional die mijn dochter begrijpt én naar me luistert me zóveel gebracht toen, en nu nog steeds. We hebben er een paar zien komen en gaan. De één met meer passie dan de ander.

En nu staan we aan de vooravond van de volgende stap: eind dit jaar gaat ze op zichzelf wonen.

Inmiddels heeft ze al een jaar een maatje. Iemand bij wie ze zich veilig en vertrouwd voelt. Het gaat zelfs zó ver dat ze soms zegt: "Dat bespreek ik liever met mijn maatje."

Voor mij? Een cadeautje.

En toch ik snap zo goed dat niet elke moeder dat zo voelt. De angst om los te laten. Dat je kind gaat leven vanuit haar eigen waarden en normen. Die niet altijd dezelfde zijn als die van jou.

Maar dat is oké.

Een studiegenootje zei ooit iets tegen me dat ik nooit meer ben vergeten:

"𝐻𝑒𝑡 𝑖𝑠 𝑔𝑒𝑒𝑛 𝑙𝑜𝑠𝑙𝑎𝑡𝑒𝑛, 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑎𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑣𝑎𝑠𝑡ℎ𝑜𝑢𝑑𝑒𝑛."

Voel je het verschil? Andere woorden. Een complete verschuiving.

Zo zie je maar weer wát we zeggen, en hóe we het zeggen, verandert alles.

Welke woorden hebben voor jou ooit iets in beweging gezet? Ik lees je graag hieronder.

Deze week mocht ik iets bijzonders begeleiden.

Een groep zelfstandige zorgprofessionals. Stuk voor stuk gewend om alleen te werken en nu kozen ze er bewust voor om samen een team te vormen.

Een avond lang legden we de eerste bouwstenen.

Het fundament onder iets nieuws.
En wat me raakte? De liefde. Het enthousiasme. De openheid waarmee iedereen ging zitten, nog niet wetend waar het zou eindigen, wél bereid om elkaar écht te leren kennen.

Want daar begint het. Niet bij de afspraken. Niet bij de structuur.

Maar bij de vraag: wie ben jij en welke taal spreek jij?

We denken vaak dat we hetzelfde bedoelen. Tot blijkt dat ieder woord zijn eigen kleur heeft. Zijn eigen lading.

Een team bouwen begint precies daar. Bij voelen wat er is. Bij verbinden met wie er zit. En bij vertalen, zodat jouw taal en die van de ander elkaar gaan verstaan.

Dat is waar Just ACT om draait.
Voelen, verbinden, vertalen

Niet als theorie, maar als fundament onder hoe je samenwerkt.

Maandagavond zag ik het gebeuren. Mensen die bewogen van "ieder voor zich" naar "samen".
En dat begint altijd met hetzelfde: de moed om je eigen stem te laten horen en ruimte te maken voor die van een ander.

Is jouw team ook toe aan het moment om het fundament eens onder de loep te nemen?
Ik kijk graag met je mee.

𝗘𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗶𝗹 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗯𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻. 𝗘𝗻 𝗱𝗶𝗲 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗯í𝗻𝗻𝗲𝗻.

De uitnodiging voor de diploma-uitreiking van mijn jongste. Trots, blijdschap en dan lees ik het. Maximaal 4 personen.

Vier.

Dat raakt. Want vier betekent dat iemand niet mee kan.

En ik vraag me af hoe kan dat, anno 2026? Veel kinderen groeien op tussen twee gezinnen. Bonusbrussen, eigen broers en zussen, ouders die ieder hun eigen weg gingen.

Liefde die zich niet laat opdelen in vier stoelen.

En dan een systeem dat zegt: kies maar.

Maar wordt er eigenlijk nagedacht hoe zo'n keuze voelt voor de examenkandidaat zelf?

Voor het kind dat juist op haar dag iedereen om zich heen wil die ertoe doet?

Dit is precies waar communicatie bij mezelf begint.

Niet meteen reageren naar school. Niet meteen de discussie in het gezin.

Maar eerst voelen wat het raakt. Dan verbinden met mezelf, met mijn dochter, met wat zij nodig heeft.

En pas daarna vertalen naar woorden die helder zijn én verbindend. Zonder mezelf onderweg kwijt te raken.

Want soms is de eerste, belangrijkste stap niet wat je tegen het systeem zegt. Maar wat je eerst bij jezelf toelaat.

Herken je dat? Een systeem dat een regel maakt zonder de mensen erachter te zien.

Ik hoor het graag.

𝐖𝐚𝐭 𝐣𝐞 é𝐜𝐡𝐭 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧𝐡𝐨𝐮𝐝𝐭, 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐲𝐬𝐭𝐞𝐞𝐦.

Dat klinkt misschien hard. Blijf even bij me.
Natuurlijk speelt het systeem mee. De onderbezetting is echt. De afspraken die niet worden nagekomen zijn echt. De druk is echt.

Maar er is iets wat je al maanden, misschien jaren niet hardop hebt gezegd. Tegen je leidinggevende niet.

En tegen jezelf eigenlijk ook niet.
Je wacht.
Tot de bezetting op orde is.

Tot het management zich wél aan afspraken houdt.

Tot het vanzelf beter wordt.
En ondertussen stapelt de frustratie zich op. Niet alleen om wat er gebeurt, maar om alles wat onuitgesproken blijft.

Dat is precies de plek waar je wél invloed hebt.

Want zolang jij verwacht dat de ander iets doet wat je nooit hebt uitgesproken, verandert er niets.

Niet in je werk.

En niet in de stap die je stiekem wílt zetten.
De vraag is niet of het systeem verandert.

De vraag is of jij gaat zeggen wat er werkelijk speelt.
Vanuit kracht. Helder. Zonder verwijt.

Dat is geen sprong in het diepe. Dat is je stem terugpakken of je nu blijft, óf de stap naar vrijheid zet.

📩 In het gratis e-book 'Communicatie vanuit kracht, helderheid en verbinding' laat ik je zien hoe je dat doet.

Download 'm via de link in mijn bio.
Wat is het ene gesprek dat jij al te lang uitstelt? 👇