Gawedzka.studio

Jak się cieszę, że moja Laluta ma swój dzień. 😉

Laluta. Lalka. Lalu. Bąk. Pumpkin. Monkey.

Różnie ją nazywamy, ale kochamy zawsze tak samo.

Od ponad pięciu lat wnosi do naszego życia niewyobrażalną ilość miłości, radości i zwykłej codziennej radochy.

Jest naszą osobistą trenerką szczęścia.

Jest też największą fanką mojej kuchni. Chyba nikt nigdy nie cieszył się tak bardzo ze wszystkiego, co ugotowałam.

Lalu została znaleziona ponad 6 lat temu na śmietniku w Szanghaju.

Kiedy ją brałam, myślałam, że to ja ją uratowałam.

Dzisiaj wiem, że trochę było odwrotnie.

Ona uratowała mnie. I otworzyla moje serce.

Może dlatego, że sama ma na sobie łatkę w kształcie serducha.

Nauczyła mnie też cierpliwości

Czułości.

Odwagi.

Radości z najprostszych rzeczy.

Bycia tu i teraz.

I takiej miłości, która właściwie niczego nie potrzebuje w zamian.

Więc z okazji Twojego dnia, Laluta, życzę Ci najlepszych przysmaków — najlepiej tych znalezionych na śmietniku, bo wiadomo, że smakują lepiej niż wszystko, co kupi Ci matka.

Najlepszych szaleństw na plaży.

Najdłuższych spacerów.

I kolejnych lat terroryzowania nas swoim spojrzeniem, kiedy kolacja spóźnia się o trzy minuty.

Kochamy Cię, mały Bąku.

I nadal nie wiem, kto kogo uratował.

Chociaż chyba już wiem. ❤️


Kto z Was ma tez taka trenerkę/ trenera?

Mam taki zwyczaj.
Coaching bardzo często zaczynam od pytania:
„Co u Ciebie dobrego?”
I prawie za każdym razem, kiedy ktoś słyszy to pytanie po raz pierwszy, widzę najpierw lekkie zdziwienie.
A potem słyszę:
„O matko. To jest bardzo trudne pytanie.”

Większość z nas ma naturalną tendencję do zauważania tego, co nie działa, co jest nie tak, co trzeba poprawić. Psychologia nazywa to negativity bias – negatywne informacje przyciągają naszą uwagę mocniej niż pozytywne.
A my dodatkowo jesteśmy świetnie wytrenowani w narzekaniu.
Co nie działa w pracy.
Co zrobił szef.
Co nas wkurza.
Co powinno wyglądać inaczej.
Jeden z moich klientów powiedział mi kiedyś, że kocha polskie narzekanie, bo daje mu poczucie przynależności. Jest wspólny temat, wspólny mianownik, od razu wiadomo, o czym rozmawiać.
I coś w tym jest.

Tylko że sposób, w jaki kierujemy swoją uwagę, ma znaczenie.

Jeżeli mózg cały czas ćwiczymy w wyszukiwaniu problemów, będzie coraz lepszy właśnie w… wyszukiwaniu problemów.

Dlatego tak często pracuję z pytaniem:
„OK. A co jest tutaj dobre?”
Nie po to, żeby udawać, że problemu nie ma.
Chodzi o poszerzenie perspektywy.

Jedna z moich klientek zaczęła otwierać pytaniem „co dobrego?” spotkania ze swoim zespołem. Na początku było trochę łyso. Ludzie nie bardzo wiedzieli, co powiedzieć.
Dzisiaj wszyscy już wiedzą, że od tego zaczynają.

Inna klientka używa tego pytania sama na sobie. Kiedy orientuje się, że właśnie wchodzi w dobrze znaną przestrzeń narzekania, zatrzymuje się i pyta:
„Dobra. A co jest tu dobrego?”
I to jest trening.
Bo wierzę, że nasze nastawienie wpływa na to, co jesteśmy w stanie zobaczyć. A to, co widzimy, wpływa później na nasze decyzje, pomysły i działania.

Więc może dzisiaj zamiast kolejny raz zaczynać od tego, co nie działa, zacznijmy od prostego pytania:
Co u Ciebie dobrego?
Naprawdę.
Zatrzymaj się na chwilę i znajdź 3 rzeczy.
A potem napisz mi jedną.
Co jest dziś u Ciebie dobrego?

Zmieniasz pracę po raz kolejny?

Od 20 lat jesteś w tej samej firmie i zamiast satysfakcji czujesz, że z każdym rokiem tracisz energię?

Kochasz to, co robisz, ale jesteś o krok od wypalenia?

Dzisiaj wszędzie słyszysz:

“Znajdź nową pracę.”
“Przebranżów się.”
“Zarabiaj więcej.”
“Zbuduj biznes.”
“Zacznij działać na Instagramie.”

To są rozwiązania.

Ale czy kiedykolwiek zatrzymałaś się i zadałaś sobie pytanie:

Co tak naprawdę jest przyczyną mojego problemu?

Bo jeśli pominiesz ten krok...
bardzo łatwo wylądujesz w tej samej pracy.

Tylko w innym biurze.
Z innym szefem.
Z innym logo na wizytówce.
Ale z tym samym stresem.
Tą samą frustracją.
Tym samym przeciążeniem.

I za dwa lata znowu pomyślisz:
“Chyba znowu wybrałam źle.”
A może problem nigdy nie był w samej pracy?

Może problemem jest to, że nie umiesz stawiać granic.
Że boisz się powiedzieć “nie”.

Że od lat wybierasz bezpieczeństwo zamiast siebie.

Że nie wiesz, co jest dla Ciebie naprawdę ważne.

Że czekasz, aż ktoś w końcu Cię doceni, zamiast sama zacząć budować swoją wartość.

Bo wszystko zaczyna się od środka.
Od tego, jak myślisz o sobie.
Jakie historie sobie opowiadasz.

Nie zawsze problemem jest szef.
Czasem problemem jest relacja, którą z nim tworzysz.

Nie zawsze problemem jest praca.
Czasem problemem jest to, że od dawna nie żyjesz w zgodzie ze swoimi wartościami.

Nie zawsze problemem jest brak możliwości.
Czasem problemem jest lęk przed zrobieniem pierwszego kroku.

I jeszcze jedno pytanie.

Ile godzin poświęciłaś na narzekanie na swoją pracę?

A ile na stworzenie planu, jak to zmienić?

Zmiana zaczyna się wtedy, kiedy odważysz się spojrzeć na prawdziwą przyczynę.
A to wymaga odwagi.
I właśnie tej odwagi życzę Ci dzisiaj. ❤️

Nie sztuką jest znaleźć pracę.

Sztuką jest znaleźć pracę w zgodzie z Tobą.
Większość z nas nie chodzi do pracy wyłącznie po pieniądze.
Szukamy bezpieczeństwa, rozwoju, sensu, poczucia wpływu.
Chcemy robić coś, co ma znaczenie — dla nas i dla innych.
Problem pojawia się wtedy, gdy realizujemy cudze definicje sukcesu,
zamiast własnych wartości.
Można mieć dobrą pozycję, stabilne zatrudnienie i imponujące CV,
a jednocześnie czuć narastające zmęczenie i brak satysfakcji.
Bardzo często nie wynika to z braku kompetencji,
ale z pracy nie w zgodzie z tym, co naprawdę jest dla nas ważne.
Dla jednej osoby kluczowe będzie bezpieczeństwo.
Dla innej autonomia, sens, rozwój albo możliwość tworzenia.
Praca, która realizuje Twoje wartości,
daje Ci to, czego faktycznie szukasz —
i przestaje być wyłącznie „pracą”.
Pytanie, od którego warto zacząć, jest proste:
czego naprawdę szukasz w swojej pracy?