Daria Yoga

Η πρόκληση δεν είναι πάντα αυτή που φαίνεται.

Δεν με δυσκολεύει το ίδιο πράγμα σε κάθε στάση.

Σε κάποιες χρειάζομαι περισσότερη δύναμη.
Σε άλλες ισορροπία.
Και σε κάποιες το δύσκολο είναι να έχω έλεγχο χωρίς να σφίγγω όλο μου το σώμα.

Υπάρχουν και στάσεις που κάνω εδώ και χρόνια και παρ’ όλα αυτά κάθε φορά μπορεί να με δυσκολέψουν σε κάτι διαφορετικό.

Και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ στην πρακτική.

Δεν σημαίνει ότι επειδή «έμαθα» μια στάση, τελείωσε κιόλας.
Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτήν, μπορεί να μου ζητήσει κάτι άλλο.

〰️Εσένα τι σε δυσκολεύει περισσότερο σε μια στάση;
Η δύναμη, η ισορροπία ή ο έλεγχος;

Λένε ότι ό,τι δεν αποφασίζουμε εμείς να αλλάξουμε, κάποια στιγμή η ζωή μάς αναγκάζει να το αλλάξουμε.

Κάπως έτσι έγινε και με εμένα.

Τα τελευταία πέντε χρόνια πέρασα μεγάλες και αγχωτικές αλλαγές και το σώμα μου άρχισε να το δείχνει. Κυρίως στον αυχένα και στις ωμοπλάτες μου.

Τα τελευταία τρία χρόνια υπάρχουν περίοδοι που μπορεί να ξυπνήσω με πόνο, να μη μπορώ να γυρίσω το κεφάλι μου ή να χρειάζομαι μέρες για να επανέλθω.

Και κάπου εκεί αναγκάστηκα να ακούσω το σώμα μου.

Γιατί έχω ένα μοτίβο: όταν δεν είμαι καλά, αντί να με φροντίζω περισσότερο, με πιέζω περισσότερο.

Περισσότερη δουλειά.
Περισσότερη άσκηση.
Περισσότερα πράγματα μέσα στη μέρα.
Πιο γρήγορα.
Πιο πολύ.

Σαν να πιστεύω ότι αν συνεχίσω να τρέχω, κάποια στιγμή θα ξεπεράσω αυτό που νιώθω.

Κάποια στιγμή όμως το σώμα μου έβαλε το όριο που εγώ δεν έβαζα.

Και έτσι άρχισα να αλλάζω όχι μόνο την πρακτική μου, αλλά και τον τρόπο που ζω την καθημερινότητά μου.

Στη γιόγκα έχω αφήσει για ένα διάστημα από τις πιο απαιτητικές στάσεις που αγαπάω. Τις στηρίξεις στα χέρια, τα πιο challenging πράγματα, όλα αυτά που με κάνουν να νιώθω δυνατή και, ναι, μου δίνουν και ένα ego boost.

Γιατί μπορεί να νιώθω μια χαρά και την επόμενη μέρα να πονάω για δύο ή τρεις μέρες.

Οπότε γύρισα στα βασικά.

Πιο αργή πρακτική.
Περισσότερη αναπνοή.
Περισσότερος χρόνος για να ανοίξει και να δυναμώσει το σώμα μου.
Και λιγότερη ανάγκη να κάνω κάτι μόνο και μόνο επειδή μπορώ.

Και προσπαθώ να κάνω το ίδιο και στη ζωή μου.

Να μην είναι όλα back to back.
Να βάζω λιγότερα μέσα στη μέρα μου.
Να αφήνω χώρο ανάμεσα στα πράγματα.
Να προλαβαίνω να καταλαβαίνω πώς είμαι και τι χρειάζομαι, αντί απλώς να συνεχίζω.

Γιατί το άγχος δεν μπορούμε πάντα να το αποφύγουμε. Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που απλώς είναι δύσκολες.

Αυτό που προσπαθώ πλέον να κάνω είναι να μην προσθέτω κι άλλη πίεση πάνω σε αυτή που ήδη υπάρχει.

Όλη αυτή η κατάσταση μου έχει στερήσει κάποιες πρακτικές που αγαπάω.

Μου έχει μάθει όμως να ακούω περισσότερο το σώμα μου και να καταλαβαίνω λίγο νωρίτερα πότε το παρακάνω.

Ακόμα το μαθαίνω. Να καταλαβαίνω πότε μπορώ να προχωρήσω και πότε χρειάζεται απλώς να κάνω λίγο λιγότερα.

Same practice,
different shades of summer. ☀️

A gentle reminder for every soul on a healing journey. ✨

You are not behind.

You are not difficult to love.

You are not “too much.”

You are simply learning to stop accepting relationships that ask you to shrink yourself.

Healing is messy. Some days you’ll feel completely free, and on other days an old memory will make your heart ache again.

That doesn’t mean you’ve failed.

It means you’re human.

Keep choosing peace over chaos, self-respect over validation, and truth over temporary comfort.

One day you’ll look back and realize that the person you were crying over was actually leading you to the person you were becoming.

And that person is worth every step of the journey.

Αυτή η φωτογραφία, πριν από πολλά χρόνια, θα με έκανε να ψάχνω μόνο τα «λάθη».

Θα έβλεπα την κοιλιά.
Τα πόδια.
Τη μέση.

Θα έβρισκα δεκάδες λόγους για τους οποίους έπρεπε να αδυνατίσω κι άλλο.

Κι ας ήμουν ήδη υπερβολικά αδύνατη.

Γιατί όταν παλεύεις με μια διατροφική διαταραχή, δεν βλέπεις το σώμα σου όπως πραγματικά είναι.

Βλέπεις μόνο αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει να αλλάξει.

Πέρασα χρόνια παλεύοντας με την ανορεξία και αργότερα με τα βουλιμικά επεισόδια. Η ενοχή και η αυτοτιμωρία ήταν ο κοινός παρονομαστής σε όλη αυτή τη διαδρομή.

Το ίδιο συνέβαινε και με τη γυμναστική. Δεν ήταν φροντίδα. Ήταν άλλη μία μορφή ελέγχου και αυτοτιμωρίας.

Σήμερα ξέρω πως ο πραγματικός μου αντίπαλος δεν ήταν ποτέ το φαγητό.

Ήταν ο τρόπος που έβλεπα τον εαυτό μου.

Χρειάστηκαν χρόνια εσωτερικής δουλειάς για να καταλάβω ότι η αξία μου δεν είχε ποτέ σχέση με τα κιλά μου.

Σήμερα δεν κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία για να κρίνω το σώμα μου.

Την κοιτάζω και νιώθω ευγνωμοσύνη.

Γιατί η μεγαλύτερη νίκη δεν ήταν να αλλάξει το σώμα μου.

Ήταν να αλλάξει η σχέση μου μαζί του.

Σήμερα, στα 49 μου, δεν είμαι περήφανη επειδή έχω ένα γυμνασμένο σώμα. Είμαι περήφανη γιατί, για πρώτη φορά στη ζωή μου, νιώθω ότι κατοικώ μέσα του με αγάπη και όχι με ενοχή, φόβο και αυτοτιμωρία. ❤️

Η επιστροφή μου στην Κάρπαθο αυτό το καλοκαίρι ήταν γεμάτη ανάμεικτα συναισθήματα

Είναι το πρώτο καλοκαίρι εκεί χωρίς τη Ζαΐρα μου 🤍🪽🐕

Με αφορμή όσα νιώθω, η δασκάλα μου Anandhi- Korina Kontaxaki μου είπε κάτι που με δυσκόλεψε:

«Μάθε να αγνοείς τα συναισθήματά σου. Να μην τους δίνεις τόση αξία».

Όχι να τα αρνείσαι.
Όχι να τα καταπιέζεις.

Αλλά να μην γίνεσαι ένα μαζί τους.

Έχουμε προγραμματισμούς που κάνουν το μυαλό να επιστρέφει συνεχώς σε ό,τι πόνεσε.

Να αναλύει.
Να ανακυκλώνει.
Να κρατά ανθρώπους, στιγμές και αναμνήσεις σαν να μπορεί να σταματήσει τον χρόνο.

Όμως όσο περισσότερη προσοχή δίνουμε σε ένα συναίσθημα, τόσο περισσότερο μεγαλώνει.

Μπορούμε να το αναγνωρίσουμε χωρίς να το τροφοδοτήσουμε.

Να το παρατηρήσουμε.
Να το αφήσουμε να περάσει.
Να συνεχίσουμε.

Δεν είσαι η θλίψη σου.
Δεν είσαι ο φόβος σου.
Δεν είσαι κάθε σκέψη που περνά από το μυαλό σου.

Κάποια συναισθήματα δεν χρειάζονται περισσότερη ανάλυση.

Χρειάζονται λιγότερη προσοχή 🌿

The softest kind of joy is the one that arrives gently—like golden light spilling through lace curtains, like fingers tracing poetry on your skin.
It’s the moment your heart realises you’re standing inside a life you once only dreamed of… the love you hoped for, the peace you craved, the warmth you prayed would find you.
It’s not loud or showy, but it’s everything.
The kind of joy that feels like home, like coming up for air after a long swim, like the universe quietly saying, ‘See? I was listening all along ✨🦋🪽