"Γκιακ" μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Δημοσθένη Παπαμάρκου επανέρχεται από τις 03 Οκτωβρίου στο Skrow theater.
«Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου
σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη
2ος χρόνος
03.10.2016 έως 15.11.2016
“Αυτό πάει να πει να ’σαι σιβιλάιζντ.
Να πατάς στα σκατά με αψηλό τακούνι.”
Η συλλογή διηγημάτων Γκιακ - που σημαίνει αίμα, οικογένεια, εκδίκηση στα Αρβανίτικα - του Δημοσθένη Παπαμάρκου, ένα από τα σημαντικότερα δείγματα νεοελληνικής λογοτεχνίας, παρουσιάζεται για δεύτερη φορά στο θέατρο skrow, σ
ε σκηνοθεσία του ηθοποιού Θανάση Δόβρη, μετά την τεράστια επιτυχία της πρώτης παρουσίασης.
Το Γκιακ είναι η χαρτογράφηση του ιστορικού τραύματος, το οποίο, επανερχόμενο εμμονικά μέσω της μνήμης, διαλύει την έννοια του παρόντος, και καταδικάζει τους αφηγητές σε μια κόλαση εξομολογήσεων χωρίς καμία πιθανότητα εξιλέωσης. Οι αφηγητές παύουν να είναι άνθρωποι και μεταμορφώνονται σε απορρίμματα μιας μνήμης που τους έχει αφήσει ημιθανείς, ένοχους, ανολοκλήρωτους. Σε ένα σκηνικό χώρο γεμάτο κόκαλα, οι τέσσερις ηθοποιοί μοιράζονται τις αναμνήσεις τους, διχασμένοι ανάμεσα σε μια πρωτοφανή τρυφερότητα και μια φρικαλέα βία, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να κατευνάσουν την λαιμαργία του παρελθόντος.
Το Γκιακ δεν επιθυμεί να είναι μια παράσταση, αλλά μια ευκαιρία διαπραγμάτευσης με την ιστορική βία τόσο των χαρακτήρων όσο και με τη δική μας.
Κριτικοί έγραψαν για την παράσταση:
Μια παράσταση υψηλών αξιώσεων...
Νίκος Ξένιος, Βοοκpress, 18.05.2016
Ο Στέλιος Ιακωβίδης και ο Γρηγόρης Ποιμενίδης ήταν σπουδαίοι στον τρόπο που απέδωσαν την κωμικοτραγική ουσία των πρωταγωνιστών/αφηγητών στα διηγήματα «Τα Μπουκουμπάρδια», «Ταραραρούρα» και «Νόκερ». Η Eύη Σαουλίδου αποδεικνύει τι σημαίνει ηθοποιός εκπαιδευμένος στον έμμετρο λόγο – και, το κυριότερο, τι σημαίνει να νιώθεις τον ποιητικό λόγο (έξοχη στην ερμηνεία της «Παραλογής»). Ο Σωτήρης Τσακομίδης στο «Γυάλινο Μάτι» αποδίδει έξοχα μέσα από την αφήγησή του την ουσία της ανδρικής ομοκοινωνικότητας, του έρωτα του άνδρα για έναν άλλο άνδρα, χωρίς κλισέ «εικονογραφήσεις».
Θέατρο του λόγου και του ηθοποιού στα καλύτερά του!
Ματίνα Καλτάκη, Lifo, 25.05.2016
Η υποκριτική δουλειά ατόμων και ομάδας ήταν το επιστέγασμα της πολύ καλής παράστασης που κατόρθωσε λιτά και συνταρακτικά να φτάσει σε μια μοντέρνα τελετουργία έρωτα και θανάτου.
‘Aννυ Κολτσιδοπούλου, Καθημερινή, 29.05.2016
Τέσσερις δυναμικοί αφηγητές, με διαφορετικά χαρακτηριστικά ο καθένας στην ερμηνεία του και με διαφορετικές ποιότητες ιστορίας ο καθένας για να ερμηνεύσει, στυλώνουν όλοι όρθια την καρδιά του «Γκιακ»
Στέλλα Χαραμή, Το Σπίρτο, 06.06.2016
Ο Θανάσης Δόβρης έψαξε το μεδούλι των κειμένων, βρήκε τις ανάσες τους, βρήκε τους ρυθμούς τους, γέμισε ουσιαστικά παύσεις και σιωπές, με τη βοήθεια και των υποβλητικών μουσικών του Νίκου Ντούνα, και έχει δημιουργήσει μία παράσταση με συνεπή γραμμή, ενίοτε συγκλονιστική, που αξίζει να τη δείτε
Γιώργος Σαρηγιάννης, Το Τέταρτο Κουδούνι, 08.06.2016
Παράφορος κι ορμητικός, όλο νεύρο ο Στέλιος Ιακωβίδης. Γλαφυρός και δηκτικός, με έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, ο Σωτήρης Τσακομίδης. Θαρρείς με μιαν αναπνοή, η Eύη Σαουλίδου. Αφοπλιστικά ειλικρινής, με αφομοιωμένο αίσθημα και τεχνικές, ο Γρηγόρης Ποιμενίδης.
Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα, 09.06.2016
Θέατρο του λόγου που δεν πρέπει να χάσετε…
Ελένη Πετάση, Ναυτεμπορική, 12.06.2016
…o Θανάσης Δόβρης δεν σκηνοθέτησε το βιβλίο του Παπαμάρκου- το απίθωσε μαλακά στο πρώτο λίκνο, τη σκηνή του...
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα των Συντακτών, 13.06.2016
Τέσσερις πάρα πολύ καλοί ηθοποιοί, όχι ευρέως γνωστοί –πλην της Σαουλίδου, οι οποίοι φαίνεται να τον έχουν εμπιστευθεί απόλυτα. Και ο ίδιος ανταπέδωσε την εμπιστοσύνη τους καθοδηγώντας τους υποδειγματικά –για πρώτη φορά ως σκηνοθέτης.
Ιωάννα Μπλάτσου, Τhe Greek Play Project, 15.06.2016
Ο Σωτήρης Τσακομίδης έδωσε συγκινητικά τις ευαίσθητες πτυχές ενός στρατιώτη. Ο Στέλιος Ιακωβίδης κράτησε με επάρκεια τον νόμο του αίματος στα χέρια του και απέδωσε παράλληλα με απλότητα τον φόβο απέναντι στα δαιμόνια της λαϊκής φαντασίας. Οι πολύ δυνατές στιγμές όμως της παράστασης ανήκουν στην Eύη Σαουλίδου και στον Γρηγόρη Ποιμενίδη. Η παραλογή της πρώτης ήταν ένα théâtre dans le théâtre, μια αυτόνομη λάμψη μέσα στη λάμψη του Γκιακ, ενώ ο αιφνιδιασμός του δεύτερου, με τον ωμό και τρυφερό λόγο, κερδίζει τις εντυπώσεις.
Γιώργος Π. Πεφάνης, CNN Greece, 19.06.2016
