The Football Romantics

Σαράντα χρόνια μετά

Ο Μέσσι κινείται στο χώρο Μέσσι, Μέσσι κάτι έχει στο μυαλό του, Μέσσι οι συμπαίκτες γύρω του σα δορυφόροι, Μέσσι η μπάλα φτάνει στα πόδια του Μέσσι Μέσσι και πλασάρει ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ ΜΕΣΣΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ Μέσσι δεν χρειάστηκε να περάσει κανέναν, Μέσσι τους πέρασε όλους, Μέσσι ο Πελέ έχει πεθάνει, Μέσσι ο Μαραντόνα έχει πεθάνει, Μέσσι μη σταματήσεις ποτέ το ποδόσφαιρο, Μέσσι πίνουμε νερό στο όνομά σου, Μέσσι όλοι έχουν πεθάνει μα σε βλέπουν και δακρύζουν, Μέσσι είναι ο καλύτερος όλων, Μέσσι ο καλύτερος που άγγιξε μπάλα, Μέσσι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του μουντιάλ Μέσσι, Μέσσι και δεν έχει σημασία αν είσαι από την Αργεντινή, δεν έχει σημασία αν είσαι άσπρος, μαύρος, πράσινος Μέσσι δεν έχει σημασία αν είσαι άνθρωπος γάτα ή εξωγήινος για να το δεις και να καταλάβεις, Μέσσι η ζωή μας είναι ανυπόφορη, Μέσσι βαλλόμαστε από παντού και το ποδόσφαιρο δεν αλλάζει τον κόσμο, μα Μέσσι, στο ποδόσφαιρο ίσως να υπάρχει δικαιοσύνη, στο ποδόσφαιρο ίσως καμιά φορά να κερδίζει αυτός που το αξίζει, αυτός που πρέπει και το δικαιούται Μέσσι, στο ποδόσφαιρο κερδίζεις καμιά φορά εσύ, ο καλύτερος όλων.

#ποδοσφαιρικόσρομαντισμός #Μέσσι

Λίγο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Γιαν Ντιομαντέ έγραψε μια συγκλονιστική επιστολή προς τη μικρότερη αδερφή του, Ροξάν, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 15 ετών. Μέσα από αναμνήσεις παιδικής φτώχειας, θυσίες, όνειρα και ανείπωτη απώλεια, εξηγεί πώς η πίστη της έγινε η δύναμη που τον οδήγησε μέχρι τη μεγαλύτερη σκηνή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικό και αξίζει να το διαβάσετε:

Αγαπημένη μου Ροξάν,

Θυμάσαι όταν κάποιος μου αγόρασε μια ψεύτικη φανέλα της Γιουνάιτεντ και εγώ έγραψα «Ronaldo 7» στην πλάτη με μαύρο μαρκαδόρο;

Δεν ξέραμε τι θα πει πλούσιος ή φτωχός. Ξέραμε μόνο τι θα πει ευτυχία.

Θυμάσαι που κοιμόντουσαν 25 άνθρωποι σε ένα σπίτι στο Αμπιτζάν; Η μαμά ήθελε να βλέπει τις σαπουνόπερές της. Όλοι οι υπόλοιποι ήθελαν να βλέπουν ταινίες. Θυμάσαι πώς έκανα πάντα τον κοιμισμένο και μετά πήγαινα στο δωμάτιο με την τηλεόραση μετά τα μεσάνυχτα; Έβαζα την ένταση πολύ χαμηλά. Μόλις δύο γραμμές. Έβλεπα ποδόσφαιρο στο σκοτάδι και ονειρευόμουν.

Θυμάσαι όταν οι μεγάλοι με έβλεπαν να παίζω ποδόσφαιρο στο χώμα και μου κόλλησαν το παρατσούκλι «Ρομπέρτο Κάρλος» επειδή σούταρα τόσο δυνατά; Και θυμάσαι πόσο θυμωμένος ήμουν κρυφά γι’ αυτό, επειδή το είδωλό μου ήταν ο CR7;

Θυμάσαι όταν έφυγα να παίξω τόσο μακριά από το σπίτι; Ήμουν 9 χρονών. Στην Inter Foot Sud Comoé, κοντά στα σύνορα με τη Γκάνα. Ένα μικρό παιδί μόνο του. Δεν ξέρω αν σου έχω πει ποτέ αυτή την ιστορία, αλλά εγώ και τα άλλα παιδιά πηγαίναμε στο χωριό και κλέβαμε πατάτες επειδή πεινούσαμε τόσο πολύ. Κάναμε μια «ληστεία τράπεζας». Δύο παιδιά αποσπούσαν την προσοχή του καταστηματάρχη και άλλα 18 έτρεχαν έξω με δύο πατάτες. Δεν ήταν καν καλές. Αλλά μας φαίνονταν υπέροχες. Χαχαχα. Ακόμα είναι το αγαπημένο μου φαγητό. Βραστές πατάτες με λίγο λάδι. Μου θυμίζουν εκείνες τις εποχές.

Θυμάσαι όταν πήρα τα πρώτα αληθινά ποδοσφαιρικά μου παπούτσια και κοιμόμουν μαζί τους; Μεγαλώνοντας, έπαιζα πάντα με εκείνα τα λευκά πλαστικά σανδάλια. Ακόμα και τώρα που επιστρέφω στην πατρίδα, παίζω με αυτά. Είναι η παράδοσή μας.

Θυμάσαι όταν γύριζα σπίτι και εσύ έλεγες στους φίλους μου από τη γειτονιά:
«Γιατί σταματήσατε τις προπονήσεις; Ο Γιαν δεν πρόκειται να σας αγοράσει αυτοκίνητα. Πρέπει να συνεχίσετε να δουλεύετε.»

Ήσουν 10 χρονών και ήδη μάνατζέρ μου.

Θυμάσαι πώς καθόμασταν και ονειρευόμασταν να μετακομίσουμε στη Γαλλία; Πώς θα πηγαίναμε για ψώνια, θα αποκτούσαμε το δικό μας διαμέρισμα κι εγώ θα γινόμουν ένας πλούσιος ποδοσφαιριστής με αυτοκίνητα και μεγάλο σπίτι, κι εσύ δεν θα χρειαζόταν να ανησυχείς για τίποτα. Εσύ ήσουν εκείνη που πάντα πίστευε ότι μπορούσα να γίνω ο επόμενος Κριστιάνο, όταν όλοι οι άλλοι γελούσαν.

Θυμάσαι όταν μετακόμισα στην Αμερική για το λύκειο στα 15 μου και νοσταλγούσα τόσο πολύ το σπίτι; Για μήνες δεν καταλάβαινα τίποτα από όσα έλεγαν. Με έβαλαν να κάθομαι δίπλα σε ένα γαλλόφωνο παιδί και προσπαθούσε να μου μεταφράζει όσα έλεγε ο δάσκαλος. Θυμάσαι όταν σε πήρα τηλέφωνο και σου είπα:
«Δεν θα το πιστέψεις, εδώ τα παιδιά τσακώνονται με τους καθηγητές.»

Στο σπίτι μας, ξέρεις καλά ότι δεν θα τολμούσαμε ούτε να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μπροστά στους μεγαλύτερους.

Θυμάσαι όταν δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τα παιδιά κάπνιζαν μετά το σχολείο;

Έλεγες ότι ακουγόταν σαν να ζούσα μέσα σε αμερικανική τηλεοπτική σειρά.

Θυμάσαι όταν με δοκίμασαν στην Μπόρνμουθ; Στην Τσέλσι, στους Ρέιντζερς, στον Ολυμπιακό, στην Κρίσταλ Πάλας; Ο Έζε και ο Ολίζε μάλιστα ήρθαν μετά από μία προπόνηση και μου είπαν:
«Μικρέ, είσαι πραγματικά πολύ καλός.»

Κι όμως, δεν με υπέγραψαν.

Ούτε οι ομάδες Β του MLS με ήθελαν. Δεν έμαθα ποτέ γιατί. Δεν μου έδωσαν καμία εξήγηση. Οι μεγάλοι διαχειρίζονταν τα πάντα. Με πήγαιναν σε όλη την Ευρώπη και όλοι συνέχιζαν να λένε όχι.

Η βίζα μου έληξε. Το όνειρό μου τελείωσε. Με έστειλαν πίσω στην Αφρική και κλάψαμε μαζί.

Εσύ ήσουν η μόνη που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει. Λίγες εβδομάδες αργότερα υπέγραψα στη Λεγανές και κλάψαμε για διαφορετικό λόγο.

Τότε ήταν που είχα ακόμα συναισθήματα. Τώρα δεν νιώθω τίποτα. Είναι σαν να μην είμαι καν άνθρωπος. Από τότε που πέθανες, είμαι κενός.

Δεν νομίζω καν ότι έκλαψα τη μέρα που μου είπαν ότι έφυγες. Ήμουν απλώς σοκαρισμένος.

Ήταν λίγες εβδομάδες μετά το ντεμπούτο μου με τη Λεγανές. Ποιος κάνει ντεμπούτο στα 18 του απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης; Ήταν κάτι τρελό. Ήταν ένα όνειρο.

Και μετά έγινε εφιάλτης.

Κάποιος συνέχιζε να με καλεί από την πατρίδα. Είχα εκνευριστεί. Δεν καταλάβαινα γιατί επέμεναν να με παίρνουν τηλέφωνο.

Απάντησα και δεν προσπάθησαν καν να το πουν πιο ήπια. Ξέρεις πώς είναι στην πατρίδα. Χωρίς συναισθηματισμούς. Απλώς...

«Η αδερφή σου έφυγε.»

«Τι;»

«Πέθανε.»

«Τι λες;»

«Κάποιος έβαλε κάτι στο ποτό της σε ένα πάρτι και δεν ξύπνησε ποτέ. Έφυγε.»

Ήσουν 15 χρονών.

15.

Δεν πήρα ποτέ απαντήσεις. Δεν ξέρω καν αν θέλω να μάθω το γιατί. Ίσως ήταν ζήλια. Ίσως είναι απλώς κάτι που συμβαίνει στη χώρα μας. Ίσως θα μπορούσα να σε είχα προστατεύσει. Δεν ξέρω.

Προσπαθώ να εμπιστεύομαι το σχέδιο του Θεού. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Δεν προσπαθώ να ξεχάσω, γιατί ξέρω ότι δεν θα ξεχάσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χρησιμοποιώ αυτόν τον πόνο για να δουλεύω πιο σκληρά και να πραγματοποιήσω όλα όσα ονειρευτήκαμε.

Έγραψα αυτό το κείμενο γιατί δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό. Το έγραψα γιατί θέλω να ξέρεις ότι θα φροντίσω να συνεχίσεις να ζεις μέσα από όσα κάνω. Θα φροντίσω να μάθει όλος ο κόσμος το όνομά σου.

Ό,τι κάνω μέσα στο γήπεδο, το κάνω για σένα.

Έχουν συμβεί τόσα πολλά από την τελευταία φορά που σε είδα... Δεν θα τα πίστευες ούτε εσύ. Ούτε εγώ ξέρω αν τα πιστεύω.

Ξέρεις τι είναι τρελό; Μετά το ντεμπούτο μου απέναντι στη Μαδρίτη, αντάλλαξα φανέλα με τον Εμπαπέ. Θυμάσαι όταν τον βλέπαμε στην τηλεόραση και έλεγες:
«Ο Εμπαπέ; Ναι, είναι καλός. Αλλά ο αδερφός μου είναι καλύτερος.»

Έκανα λάθος σε ένα πράγμα. Δεν θέλω να γίνω πλούσιος. Βλέπω τι κάνει αυτό στους ανθρώπους, ακόμα και στην οικογένεια. Όταν ήμουν στη Λεγανές, όλα όσα έβγαζα τα έστελνα πίσω στο σπίτι. Έφτασα στο σημείο να μη θέλω πια χρήματα. Ήταν απλώς ένα βάρος. Δεν σταματούσαν ποτέ να ζητούν. Υποθέτω ότι πίστευαν πως ήμουν ήδη εκατομμυριούχος.

Δεν είχα καν διαμέρισμα. Ζούσα στο προπονητικό κέντρο, σε ένα δωμάτιο χωρίς τηλεόραση. Μόνο ποδόσφαιρο και ύπνος, ποδόσφαιρο και ύπνος.

Δεν ήθελα μεγάλο σπίτι. Δεν ήθελα αυτοκίνητα. Ήθελα μόνο να αφιερώσω τα πάντα στο ποδόσφαιρο. Τα πάντα για να δείξω στον κόσμο ότι η αδερφή μου είχε δίκιο...

Χα... αυτό θα σου φανεί αστείο.

Όταν μετακόμισα στη Λειψία, αργούσα πάντα. Δηλαδή όχι ακριβώς. Ήμουν στην ώρα μου, πράγμα που στη Γερμανία σημαίνει ότι είσαι πολύ αργοπορημένος.

Οπότε ξέρεις ήδη τι έκανα μετά.

Άρχισα να φτάνω 90 λεπτά νωρίτερα παντού. Ήμουν τόσο νωρίς συνεχώς, που οι συμπαίκτες μου άρχισαν να με φωνάζουν «Ο Γερμανός».

Πάντα το παρακάνω με τα πάντα. Δεν ξέρω να χαλαρώνω. Πάντα αυτό έλεγες.

Το γήπεδο είναι το μόνο μέρος όπου νιώθω πραγματικά σαν στο σπίτι μου πια. Είναι το μέρος όπου νιώθω ήρεμος και μπορώ να μιλάω μαζί σου.

Μακάρι να ήσουν ακόμα εδώ για να σου πω:

Τα καταφέραμε.

Όλα όσα έλεγες βγήκαν αληθινά.

Αύριο φεύγουμε για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αλήθεια. Ο αδερφός σου θα παίξει για την Ακτή Ελεφαντοστού, όπως ο Ντρογκμπά, όπως ο Γιάγια, όπως ο Ζερβίνιο.

Δεν το βλέπω καν σαν παιχνίδι. Το βλέπω σαν σκηνή. Αυτή είναι η ευκαιρία μου να δείξω σε όλο τον κόσμο αυτό που εσύ έβλεπες σε μένα. Κάθε φορά που σκοράρω, θα φροντίζω να μαθαίνουν όλοι το όνομά σου. Θα φροντίζω να μη σε ξεχάσει κανείς.

Πάντα έλεγες ότι μπορούσα να γίνω καλύτερος από τον Κριστιάνο. Αν τον δω εκεί, θα του πω ένα γεια εκ μέρους σου.

Θα κάνω αυτό που προέβλεψες, στο ορκίζομαι. Πριν καν αποκτήσω αληθινά ποδοσφαιρικά παπούτσια, έλεγες σε όλους:

«Ο αδερφός μου θα γίνει ο καλύτερος στον κόσμο.»

Θα αποδείξω ότι είχες δίκιο ή θα πεθάνω προσπαθώντας.

Ο αδερφός σου,

Γιαν

✍️ Credits: / Οι Εγγλέζοι

One last dance 🐐

Ο Βοζίνια έζησε μια ζωή μέσα στο ποδόσφαιρο. Και τώρα ήρθε η κορύφωση.

Ζοσιμάρ Ζοζέ Έβορα Ντίας. Αυτό είναι το πλήρες όνομα του γεννημένου στο νησί Σάο Βισέντε του Πράσινου Ακρωτηρίου, Βοζίνια.

Ο πατέρας του ήταν τρελός για το αργεντίνικο και το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Αρχικά ήθελαν να ονομάσουν τον μικρό «Βαλντάνο», καθώς ο μπαμπάς του λάτρευε τον σπουδαίο Αργεντινό επιθετικό. Οι αρχές της χώρας δεν επέτρεψαν αυτό το όνομα. Η εναλλακτική;

Ζοσιμάρ. Ο Βραζιλιάνος μπακ της Εθνικής Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1986.

Και το Βοζίνια;

Βοζίνια στα πορτογαλικά σημαίνει στο περίπου «Γιαγιάκας». Μεγάλωσε με τη γιαγιά και τον παππού του, καθώς οι γονείς του δούλευαν όλη μέρα.

Ο μικρός Ζοσιμάρ Ζοζέ Έβορα Ντίας ήταν πολύ ανταγωνιστικος. Δεν ήθελε να χάνει από τα άλλα παιδιά στις αλάνες. Όταν ετρωγε γκολ, νευρίαζε πάρα πολύ.

Τα άλλα παιδιά τον πείραζαν και αυτός τους έλεγε ότι θα τα πει όλα στη γιαγιά του.

Έτσι ήρθε το ψευδώνυμο.

Πολλά χρόνια μετά, ο Βοζίνια ολοκλήρωσε τον αγώνα της ζωής του. Στα 40 του χρόνια, με καριέρα στις μικρές κατηγορίες της Πορτογαλίας, την Μολδαβία, την Κύπρο και την Σλοβακία, ξαφνικά πρωταγωνιστής στην μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή του πλανήτη.

Επτά αποκρούσεις, μηδέν παθητικό. Σταμάτησε μια ισπανική εντεκάδα αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Στο πρώτο Μουντιάλ της εθνικής του ομάδας, αυτής που δεν ήταν μέρος πριν έξι μήνες, που σκέφτηκε να την αφήσει πίσω για πάντα.

Μετά το ματς, δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια του. Είχε τους συμπαίκτες του να τον αγκαλιάζουν, αλλά ήθελε κάποιους άλλους εκεί μαζί τους, να μοιραστεί αυτό το όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

«Έκλαψα μετά τον αγώνα, γιατί μεγάλωσα με την γιαγιά και τον παππού μου όταν ήμουν παιδί και δεν μπορούσαν να είναι εκεί. Έφυγαν από τη ζωή πριν από λίγα χρόνια. Η μαμά μου επίσης δεν μπόρεσε να είναι εκεί λόγω ενός ζητήματος με τη βίζα και των χρημάτων που έπρεπε να πληρώσουμε γι’ αυτή. Δεν καταφέραμε να το κανονίσουμε εγκαίρως»

Δεν θα έπρεπε να είναι στην αποστολή του Μεξικού για το Μουντιάλ.

Πόσω μάλλον να παίξει στο ματς.

Για την ακρίβεια όχι μόνο δεν θα έπρεπε να παίζει πια ποδόσφαιρο, αλλά ούτε καν να να ζει.

Τουλάχιστον έτσι του είχαν πει οι γιατροί…

29 Νοεμβρίου 2020. Έμιρεϊτς.

Η Γουλβς αντιμετωπίζει την Άρσεναλ για την Premier League και μετά από μία εκτέλεση κόρνερ χτυπάει κεφάλι με κεφάλι με τον Νταβίντ Λουίζ.

Κάταγμα κρανίου. Ο χρόνος σταματά.

Για 10 λεπτά κανείς δεν ήξερε αν ζει.

Για πολλές ακόμη ώρες, κανείς δεν ήξερε αν θα κρατηθεί στη ζωή.

Όταν ξύπνησε στο νοσοκομείο, δεν θυμόταν τίποτα.

Δεν θυμόταν το χτύπημα. Δεν θυμόταν το κόρνερ. Δεν θυμόταν καν την έναρξη του αγώνα.

«Οι γιατροί μου είπαν ότι είναι θαύμα πως είμαι ζωντανός», θα αποκαλύψει χρόνια αργότερα.

Η εγχείρηση πέτυχε. Ο δρόμος της αποκατάστασης μακρύς, αλλά δεν το έβαλε κάτω.

Εννέα μήνες του πήρε, όμως επέστρεψε στα γήπεδα και σιγά σιγά βρήκε τον παλιό του εαυτό. Έστω κι αν χρειάστηκε πολύ προσπάθεια και επιμονή.

Πεντέμισι χρόνια μετά από εκείνο το χτύπημα, έχει πατήσει πια τα 35.

Το Μουντιάλ στην πατρίδα του είναι -όπως όλα δείχνουν- η τελευταία μεγάλη παράσταση στην καριέρα του.

Παρότι συμπληρώνει πια συμμετοχή σε 4 Παγκόσμια Κύπελλα, κόντρα στη Νότια Αφρική, ήταν για πρώτη φορά βασικός σε αγώνα της διοργάνωσης.

Και στο 67ο λεπτό βρήκε τη στιγμή του!

Η σέντρα του Αλβαράδο, ζυγισμένη και συστημένη. Εκείνος στο σωστό σημείο για να συναντηθεί με την μπάλα και να τη στείλει στα δίχτυα.

Όχι με το πόδι. Όχι με τον ώμο. Ούτε με οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος.

Με το κεφάλι! Ναι, έτσι έπρεπε να γίνει. Μπροστά σε 83.000 ανθρώπους, στο θρυλικό Αζτέκα.

Ο πανηγυρισμός αυθόρμητος. Ποδοσφαιρικός. Μία κραυγή πρώτα και ύστερα οι δείκτες δείχνουν προς τον ουρανό.

Τον Μάρτιο έχασε τον πατέρα του και στη σπουδαιότερη στιγμή της καριέρας του θα τον ήθελε εκεί.

Δάκρυα κυλούν στο πρόσωπο του. Η συγκίνηση έντονη.

Μερικά λεπτά αργότερα, αποχωρώντας ως αλλαγή από το χορτάρι, βγάζει το προστατευτικό κάλυμμα που φορά στο κεφάλι.

Η ουλή που του άφησε το χτύπημα που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή, αποκαλύπτεται.

Ένα σημάδι που θα κουβαλά για πάντα.

Ένα σημάδι που θα του θυμίζει τα όσα πέρασε.

Ένα σημάδι και για όλους εμάς ότι μερικές φορές η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι κάποιο γκολ. Ούτε μία πρόκριση.

Είναι το να σηκωθείς ξανά όταν έχεις βρεθεί στο έδαφος.

Και ίσως το γκολ που πέτυχε κόντρα στη Νότια Αφρική να είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό γκολ.

Ίσως είναι η απόδειξη ότι η μοίρα μπορεί να σου στερήσει πολλά, αλλά όχι το δικαίωμα να γράψεις μόνος σου το τέλος της ιστορίας.

Και ο Ραούλ Χιμένεζ το έκανε με τον πιο συμβολικό τρόπο.

Με μία κεφαλιά.

✍️ Credits/Κείμενο: Βασίλης Βασιλείου

📖⚽ 𝝗𝝞𝝗𝝠𝝞𝝤-𝝙𝝞𝝖𝝘𝝮𝝢𝝞𝝨𝝡𝝤𝝨 ❗

- Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΛΗΞΕΙ -

🎁 Είχαμε καιρό να σας κάνουμε ένα δωράκι και ξεκινάμε ξανά τους διαγωνισμούς με μια νέα εξαιρετική δουλειά, ένα βιβλίο γεμάτο σπάνιες ιστορίες, που συνδυάζει ποδόσφαιρο, ιστορία και πολιτική.

‼️Θα έχετε την ευκαιρία να κερδίσετε ένα αντίτυπο του νέου βιβλίου «Μουντιάλ Εμπιστευτικό» του Νίκου Μποζιονέλου!

Όροι συμμετοχής:

🔸 Like: The Football Romantics
🔸 Like: Μουντιάλ εμπιστευτικό
🔸 Κάνε ταγκ στα σχόλια δύο φίλους/ες σου

Ο διαγωνισμός θα λήξει την Κυριακή 14/06 στις 22:00 και ο ΕΝΑΣ νικητής θα βγει μετά από κλήρωση. Ύστερα θα επικοινωνήσουμε μαζί του με προσωπικό μήνυμα για τα απαραίτητα στοιχεία, ώστε να γίνει η αποστολή του βιβλίου.

📖 Λίγα λόγια για το «Μουντιάλ Εμπιστευτικό»:

Ο δημοσιογράφος Νίκος Μποζιονέλος, μέσα από το «Μουντιάλ εμπιστευτικό», εμβαθύνει στο Μουντιάλ από μια άλλη οπτική γωνία. Έχοντας στις πλάτες του πολυετή εμπειρία και βαθιά γνώση του αντικειμένου, ρίχνει φως στη διαδρομή του Παγκοσμίου Κυπέλλου από το 1930 μέχρι και σήμερα με μοναδικές ιστορίες. Ιστορίες με πολιτικό και γεωπολιτικό χαρακτήρα, που εμπλέκουν πρόσωπα και γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας.

#ΜουντιάλΕμπιστευτικό

Το ημερολόγιο έγραφε 30/04/1995 ο Ατρόμητος έπαιζε στην Ελευσίνα με την τοπική ομάδα, ο Μουκαντι Τσίμανγκα το «μαύρο διαμάντι» όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του Ατρόμητου δέχεται μια αγκωνιά αντιπάλου και σωριάζεται στο γρασίδι βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο.
31 χρόνια τώρα η μέρα αυτή αποτελεί μέρα πένθους για τον σύλλογο του Περιστεριού και οι οπαδοί του, τιμούν την μνήμη του αδικοχαμένου Κονγκολέζου με κάθε δυνατό τρόπο!

Παρακάτω παραθέτουμε απόσπασμα από το Ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε πριν περίπου δύο χρόνια για τα 100 χρόνια ζωής του Ατρόμητου:

"Στις 30 Απριλίου του 1995, στο γήπεδο της Ελευσίνας εκτυλίσσεται μια τραγωδία.. Πέρα από τους υποβιβασμούς, πέρα από τις ήττες...Η πιο μεγάλη πίκρα για έναν Σύλλογο και τους οπαδούς του...
Ο Μουκάντι Τσιμάγκα, το μαύρο διαμάντι μας, δέχεται μια ακούσια αγκωνιά αντιπάλου και σωριάζεται στο γρασίδι... Οι προσπάθειες επαναφοράς του πολλές.. το άγχος όλων έκδηλο και το ασθενοφόρο ανύπαρκτο... Ο Τσιμάγκα δεν άντεξε.. Μετά από ώρα το ασθενοφόρο τον παρέλαβε αλλά ήταν πλέον αργά... Τις επόμενες μέρες στο μικρό φτωχικό σπίτι που έμενε λίγο πιο πάνω από το γήπεδο εκτυλίχθηκε ένα δράμα ... Η γυναίκα και τα τρία παιδιά του έπρεπε να αφήσουν τον Μουκάντι στο χώμα του Περιστερίου και να επιστρέψουν στο Ζαίρ.. Ο κόσμος του Ατρόμητου αφού πρώτα αποχαιρέτησε τον παίκτη του, προσπάθησε να βοηθήσει την οικογένεια να ανταπεξέλθει και να κάνει το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής...""

100 χρόνια Ατρόμητος - Ντοκιμαντέρ

Mamá solo hay una

Λίγα λόγια περί επικαιρότητας:
Σε ένα ποδόσφαιρο που διοικείται από ανθρώπους σαν τον Jim Ratcliffe, οι οποίοι έχουν σαν μοναδικό στοχο να εκμεταλλευτούν την αγνή αγάπη του φιλάθλου για να γεμίσουν τις ήδη υπέρχειλες απο κερδη τσεπες τους, θα θέλαμε να ακούμε περισσότερο απόψεις σαν του Gary Lineker και του Pep Guardiola.
Σε μια περίοδο που το "no politica" έχει εφαρμογή μόνο και μόνο όταν θίγονται συμφέροντα, υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν το βήμα τους για να πουν, κατά την άποψή μας, το αυτονόητο... οτι δηλαδή οι ανθρώπινες ζωές δεν είναι απλοί αριθμοί, οτι όλοι ζητάμε μια καλύτερη ζωή για μας και για τις οικογένειές μας και ότι όταν εκφράζεις άποψη για μισθωτούς και φορολογούμενους, καλό θα ήταν να φορολογούνται και τα δικά σου υπερκέρδη.
Γιατί η πολιτική ειναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, από τα ρούχα που διαλέγεις να φορέσεις, τον τρόπο που πίνεις τον καφέ σου μέχρι τον τρόπο με τον οποίο επιλέγεις να υποστηρίξεις την ομάδα σου.