Calcio Sbagliato

𝐀𝐑𝐑𝐈𝐕𝐄𝐃𝐄𝐑𝐂𝐈 | «Το μυστικό της αλλαγής είναι να επικεντρωθείς, όχι στο να πολεμήσεις το παλιό, αλλά στο να χτίσεις το νέο», είπε μετά τη λήξη του χθεσινού ματς ο Ρούμπεν Αμορίμ, όχι, εντάξει, δεν το έχει πει αυτός, και είναι πολύ νωρίς για να τον ποτίσουμε κώνειο, αλλά το βράδυ της Παρασκευής στο San Siro ήταν ένα βράδυ αλλαγής.

Αλλαγής και αποχαιρετισμών. Ο ένας αποχαιρετισμός στο προσκήνιο, πριν τη σέντρα, κάτω από τα φώτα της Scala, μια γιγαντιαία ροσονέρα φανέλα με το νούμερο 6 στο κέντρο του γηπέδου, και μία μικρότερη, αυτή που θα φορούσε μέσα από το δερμάτινο τζάκετ του, αφημένη σε μία άδεια, πλέον, θέση στα επίσημα.

Χιλιάδες κόσμου χειροκρότησε συγκινημένος γιατί έλεγε αντίο σε ένα αιώνιο σύμβολο της ομάδας και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, o προπονητής της Βενέτσια, Τζοβάνι Στρόπα, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του, αυτός έχασε έναν αγαπημένο παλιό συμπαίκτη, ο Ντανιέλε Μασάρο δίπλα στην άδεια θέση στις κερκίδες έκλαψε γοερά γιατί έχασε τον αδελφικό του φίλο. Το San Siro τίμησε το πέρασμα των εποχών με ένα “Ciao Capitano”, ολιγόλεπτα, σεμνά και ταπεινά, όπως άρμοζε στην περίσταση, όπως θα επιθυμούσε και ο ίδιος, ο τεράστιος αρχηγός, Φράνκο Μπαρέζι.

Το ματς αρχίζει, η Μίλαν στα ροσονέρι, το σορτσάκι λευκό, και σκέφτομαι ότι έχω πολλά χρόνια να ακούσω ένα τόσο θορυβώδες San Siro, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο τα ντεσιμπέλ στο κόκκινο, θα ορκιζόμουν ότι αν έκλεινα τη φωνή και έβγαινα στην αυλή θα το άκουγα μέχρι το Πολύδροσο. Δεν ήταν εύκολο. Η Βενέτσια δεν κλείστηκε, προσπάθησε να παίξει μπάλα, προσπάθησε να απειλήσει, αλλά δεν είχε την ποιότητα να πάρει βαθμούς, και όπως και στην πρεμιέρα απέναντι στην Λέτσε έχασε με 2-0.

Ο Σαλεμάκερς μπήκε αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο και άλλαξε το ματς, ο Γκονσάλο Ράμος σκόραρε το πρώτο του γκολ (αφού έχασε 2-3 μεγάλες ευκαιρίες), ο Μάριο Χίλα στην άμυνα ήταν ο κορυφαίος του γηπέδου, ο Ραμπιό πλησιάζει όλο και πιο κοντά στα λεπτά που θα τον επιστρέψουν στην βασική ενδεκάδα, ο Μόντριτς έδωσε στο 74’ τη μαγική του μαγκούρα στον Άρντον Γιασάρι, όλα καλά μέχρι στιγμής. Σίγουρα, όχι και η πιο όμορφη νίκη, αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο για την Μίλαν επί του παρόντος.

Η ομάδα του Ρούμπεν Αμορίμ έκανε το δύο στα δύο, αυτό είναι το ζητούμενο μετά από ένα καλοκαίρι κοσμογονικών αλλαγών, να μη μείνει πολύ πίσω από πολύ νωρίς. Η αγωνιστική ταυτότητα αρχίζει να διαγράφεται, κάποια πράγματα λειτουργούν μέσα στο γήπεδο, κάποια άλλα χρειάζονται οπωσδήποτε βελτίωση, αλλά η Μίλαν σαφέστατα προτιμά να κάνει αυτή τη συζήτηση με τους έξι βαθμούς στη τσέπη.

Ο δεύτερος αποχαιρετισμός έλαβε μέρος στα παρασκήνια, σχεδόν αθόρυβα, σαν κάτι που δεν θέλει η οικογένεια να αναφέρει στο τραπέζι, αν και ο Ραφαέλ Λεάο βρισκόταν στο San Siro για να παρακολουθήσει την Μίλαν για τελευταία φορά ως παίκτης της. Με τις βαλίτσες έτοιμες για το ταξίδι στην Τουρκία θα πει πως ίσως αυτό να μην το ιδανικό τέλος, ίσως θα έπρεπε να πει το αντίο του φορώντας τη φανέλα, στέλνοντας τα φιλιά του στην curva μετά από μία ακόμη νίκη. Ευχαρίστησε τους πάντες, του συμπαίκτες του, τον σύλλογο, όλους αυτούς που τον βοήθησαν να ωριμάσει.

Είπε ότι έκλαψε. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να μην πάρουμε τα λόγια του τοις μετρητοίς, άλλωστε όπως είπε, επίσης, και ο ίδιος, θα είναι πάντα ένα μέρος της ιστορίας του κλαμπ, γιατί γνωρίζει το τι έχει πετύχει με αυτό. Βρείτε μου κάποιον που αμφισβητεί αυτή τη δήλωση και θα σας βρω έναν ψεύτη. Επτά χρόνια είναι αυτά.

Χρόνια που η Μίλαν βολόδερνε κυνηγώντας τα φαντάσματα του παρελθόντος, χρόνια που επέστρεψε σε Ιταλία και Ευρώπη, φυσικά και η σεζόν του Σκουντέτο, εκείνη η σεζόν που έκλεισε πανηγυρικά στο Mapei με τις τρεις ασίστ του. Ο Λεάο ήταν εκεί, στα δύσκολα, στα εύκολα, στις μεγάλες απογοητεύσεις, στους φοβερούς θριάμβους. Στιγμές, και προσφορά στον σύλλογο, που δεν μπορεί να αναιρέσει κανείς.

Τι του καταλογίζει ομως ο φίλαθλος κόσμος; Αρχικά, ότι δεν «έγραφε» αριθμούς. Ωραία, ας τους δούμε και αυτούς: σε 291 ματς με την Μίλαν ο Ράφα Λεάο έχει σκοράρει 80 γκολ και έχει μοιράσει 65 ασίστ. Περισσότερα γκολ από Γουεά, από Πάτο, από τον Ρουντ μάδερφάκιν Χούλιτ. Περισσότερες ασίστ από Ντέγιαν Σαβίσεβιτς, από Αλμπερτίνι, από Ζβόνε Μπόμπαν. Θα μπορούσαν αυτοί οι αριθμοί να είναι μεγαλύτεροι; Ίσως, αλλα ας μη γελιόμαστε, το ζήτημα δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι το αιώνιο συννεφάκι πάνω από το κεφάλι του που γράφει ένα μεγάλο «what if?».

Γιατί εδώ έχουμε και ένα ποδοσφαιρικό παράδοξο: από τη μία ο Λεάο, ως παίκτης, ως ποιότητα, ως ταλέντο, ήταν αυτός που θύμιζε στον κόσμο ότι η Μίλαν είναι η Μίλαν. Από την άλλη, αυτή η ποιότητα, αυτό το ταλέντο, δεν ήταν αρκετό να οδηγήσει την ομάδα στα μεγαλεία του παρελθόντος. Το να ρίξουμε το φταίξιμο μόνο σε αυτόν θα ήταν άδικο. Το θέμα είναι οι προσδοκίες.

Προσδοκίες που, σαφέστατα, γέννησε ο ίδιος στον κόσμο με τα πράγματα που έδειξε ότι μπορεί να κάνει μέσα στο γήπεδο.
Αλλά να και ένα όχι και τόσο δημοφιλές ενδεχόμενο, εκεί που αντιστρέφεται το «what if?». Τι αν ο Ράφα Λεάο, όχι δεν μπορεί, αλλά δεν θέλει να γίνει αυτό, οτιδήποτε και να είναι «αυτό», που περιμένει ο κόσμος;

Ότι δεν τον ενδιαφέρει, ρε παιδί μου. Ότι θέλει να παραμείνει ο cool surfer που διαλέγει τα κύματα, και να ντριμπλάρει αντιπάλους δίχως αύριο με το χαμόγελο στα χείλη, η χαρά της ζωής, χωρίς ευθύνες στους ώμους του; Ένα αφήγημα άκρως παράταιρο στη στρατόσφαιρα του ελίτ ποδοσφαίρου, αλλά και ένα που δεν μπορούμε να αποκλείσουμε.

Τώρα φεύγει, εγώ το βρίσκω κάπως λογικό αλλά και πολύ στενάχωρο, το φωσκολικό σίριαλ Γιάγκος Λεάο έφτασε στο τέλος του, ο χρόνος θα περάσει, και θα μπορέσουμε κάποια στιγμή να κάνουμε μία πιο ψύχραιμη αποτίμηση της παρουσίας του.

Χωρίς να συμφωνώ απόλυτα, η κοινή συναίνεση λέει ότι υπήρξαν δύο Λεάο: αυτός που κάποια βράδια έψαχνες να τον βρεις μέσα στο γήπεδο, και αυτός που κάποια άλλα βράδια εμφανιζόταν στα καλύτερα του, ο Ηλεκτρικός Ράφα, που τον έβλεπες και νόμιζες ότι είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Προσωπικά, θα διαλέξω να θυμάμαι τα τελευταία.

𝗧𝗢 𝗡𝗘𝗢 𝗖𝗔𝗟𝗖𝗜𝗢 𝗦𝗕𝗔𝗚𝗟𝗜𝗔𝗧𝗢

🟦 Ο πρώτος περίπατος της Ίντερ

🟧 Η μαγεία των Μάλεν και Ντιμπάλα

🟦 Οι αλλαγές της Νάπολι

🟥 Η Μίλαν του Ρούμπεν Αμορίμ

⬜ Το τρίποντο της Γιούβε

🟦 Η επαφή του Δουβίκα με τα δίχτυα

⬜ Το νέο δέρμα του Φρατέζι

🟥 Η γκολάρα του Αλεσάντρο Ρομάνο

📼 https://www.youtube.com/watch?v=lpilkhTwM1I

𝐒𝐄𝐀𝐒𝐎𝐍 𝟓 | 𝐂𝐀𝐋𝐂𝐈𝐎 𝐒𝐁𝐀𝐆𝐋𝐈𝐀𝐓𝐎 #𝟏𝟑𝟐

Ο πρώτος περίπατος της Ίντερ, η μαγεία των Μάλεν και Ντιμπάλα, οι αλλαγές της Νάπολι, ο game-changer Ραμπιό και η Μίλαν του Ρούμπεν Αμορίμ, το τρίποντο της Γιούβε, η επαφή του Δουβίκα με τα δίχτυα, το νέο δέρμα του Φρατέζι, η γκολάρα του Αλεσάντρο Ρομάνο και όλη η δράση της πρώτης αγωνιστικής στη Σέριε Α. Επιστρέψαμε δυναμικά!

🎥 Νέο Σμπαλιάτο. Το βίντεο είναι διαθέσιμο στο κανάλι της Sacred Belt Recordings στο YouTube, και σε ηχητική μορφή στις πλατφόρμες που ακολουθείτε. Link στα σχόλια!

Το μεγάλο πρίβιου της Σέριε Α, παρέα με τους
Trivela Boys.

Η Ίντερ ως ξεκάθαρο φαβορί, ερωτηματικά και δυναμικές για Γιουβέντους, Νάπολι και Μίλαν, οι βελτιωμένες Κόμο και Ρόμα που όμως έχουν να διαχειριστούν και την παρουσία τους στο Τσάμπιονς Λιγκ, η λίμπο της Λάτσιο, τα εκατομμύρια της Φιορεντίνα, η πάντα ανοιχτή μάχη του υποβιβασμού και πολλά, πολλά ακόμη.

Αντιάμο!

𝐒𝐄𝐑𝐈𝐄 𝐀 | 𝐏𝐑𝐄𝐕𝐈𝐄𝐖 𝟐𝟎𝟐𝟔-𝟐𝟕 🇮🇹

Η συνήθεια που έγινε λατρεία.

Γνωστό και ως Trivegliato.

Dimitris Chrysikos & Stelios Karakasis χείμαρροι.

🔎 Ανάλυση των ομάδων.
🔮 Προβλέψεις.
⭐️ Ones to watch.

Μας ακούτε ↙️

🎧 https://open.spotify.com/episode/61hzF5CtzFjqeBYeSVI2Eg

Πρόγραμμα Σμπαλιάτο: Πρίβιου της σεζόν εντός ΣΚ στο κανάλι και την παρέα των Trivela Boys και πρώτο επεισόδιο από τα στούντιο της Sacred Belt Recordings στα μέσα της επόμενης εβδομάδας, μετά την πρώτη αγωνιστική. Μεταγραφές, προπονητές, πρώτα (πολύ βιαστικά) συμπεράσματα, όλα τα καλά.

Ένα καράβι γκολ στο Καμπιονάτο. 201 για την ακρίβεια. Τέσσερα λιγότερα από τον μυθικό Ρομπέρτο Μπάτζιο, αλλά πάνω από μυθικές μορφές όπως ο Ντελ Πιέρο και ο Μπατιστούτα, πάνω από αντίστοιχους φίνισερς όπως ο Τζιλαρντίνο και ο Κουαλιαρέλα. 8ος σκόρερ όλων των εποχών στη λίγκα.

Όχι, δεν λέμε πως ήταν καλύτερος απ' όλους αυτούς εννοείται. Μερικούς σαφώς δεν τους πλησιάζει. Η ικανότητα στο γκολ είναι μόνο ένα σημείο του παιχνιδιού άλλωστε. Είναι όμως και δείκτης σταθερότητας, μαζί με τις αρκετές συμμετοχές. Είναι χρήσιμη και η σταθερότητα. Να ξέρεις πως έχεις έναν άνθρωπο να εμπιστευτείς, όσο ψάχνεις όλα τα υπόλοιπα.

Ο Τσίρο Ιμόμπιλε αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του και να πει αντίο στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς όχι ως μέλος ομάδας της Σέριε Α, σ' ένα πρωτάθλημα που έβαλε τη δική του πέτρα, μικρότερη ή μεγαλύτερη, για να μείνουν τα θεμέλια όσο πιο στέρεα γίνεται την προηγούμενη δεκαετία.

Το Σμπαλιάτο σηκώνει το ποτήρι του.

𝐏𝐄𝐑 𝐅𝐑𝐀𝐍𝐂𝐎 | Μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω; Μπορούμε να ανοίξουμε την κάψουλα και να βγούμε ακριβώς στο σημείο που ο Φράνκο Μπαρέζι επιστρέφει από τραυματισμό στο γόνατο, από μία ρήξη ούτε έναν μήνα πριν, και παίζει τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στη Βραζιλία λες και είναι μία παράσταση που έχει δώσει ανεπηρέαστα ξανά και ξανά;

Όταν συμβαίνει κάτι μεγάλο στο ποδοσφαιρικό στερέωμα, κάτι σημαντικό, από μία σπουδαία νίκη του συνόλου μέχρι έναν ξαφνικό θάνατο του ατόμου, μου βγαίνει μία διάθεση να γράψω. Εδώ ήταν πιο περίπλοκα τα πράγματα κι ο λόγος σαφής. Δεν έχω ζήσει τον Φράνκο Μπαρέζι. Έχω δει δεκάδες ολόκληρους αγώνες στους οποίους πήρε μέρος, η κλάση του εντοπίζεται από το μάτι πανεύκολα και από το πρώτο δευτερόλεπτο του κάθε βίντεο, όμως δεν είναι το ίδιο. Ξέρω ότι δεν είναι το ίδιο.

Όποιος ζει τους πρωταγωνιστές την ώρα που μεγαλούργησαν έχει μία πιο γεμάτη εικόνα, συχνά πιο δίκαιη, ακόμη κι αν εκείνη επηρεάζεται και λίγο από τη νοσταλγία. Δεν πειράζει. Μέρος της ζωής και του ποδοσφαίρου, πέραν των αντικειμενικών δεικτών σε κάθε πεδίο, είναι και η προσωπική αίσθηση, το αποτύπωμα που έχει μείνει.

Προτίμησα σε πρώτη φάση να διαβάσω. Αντιδράσεις ανθρώπων που έζησαν με τον τρόπο τους τον Μπαρέζι. Το μόνο εύκολο την εποχή των σόσιαλ μίντια άλλωστε. Χιλιάδες αναρτήσεις που στάθηκαν ως φόρο τιμής σ’ έναν αθλητικό γίγαντα. Παίκτες, προπονητές, παράγοντες, δημοσιογράφοι, φίλαθλοι, καλλιτέχνες, ήταν πάνω-κάτω όλοι εκεί. Το μεγαλείο του συγκεκριμένου άλλωστε αμφισβητείται σπάνια, ίσως και ποτέ. Φιγουράρει πάντα στις λίστες των κορυφαίων αμυντικών, πίσω ή δίπλα στο όνομα του Φραντς Μπεκενμπάουερ. Μπορεί και μπροστά από εκείνον. Δεν έχει και τόση σημασία το βάθρο.

Ανάμεσα σ’ όλα αυτά τα λόγια και τ’ αφιερώματα λοιπόν βρήκα τρεις ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις που, με κάποιον τρόπο, ήρθαν και κλίκαραν μέσα μου, τσέκαραν τα επιπλέον κουτάκια, πως μία προσωπικότητα (ποδοσφαιρική εν προκειμένω) μπορεί όντως να ήταν τόσο σπουδαία όσο τα λόγια που γεννήθηκαν για εκείνη.

Η πρώτη ήρθε από τον Θέμη Καίσαρη, εδώ στα δικά μας τα μέρη. ‘’Αν πρέπει να ειπωθεί ένα πράγμα για τον Μπαρέζι, αυτό είναι πως από τότε που σταμάτησε δεν υπήρξε ούτε ένας σαν κι εκείνον’’. Και ξέρετε ποιο ήταν το σημείο που επισήμανε ως ξεχωριστό, ανάμεσα στους υπόλοιπους ποδοσφαιρικούς γίγαντες; Το ύψος του. Και το πρώτο αίσθημα μου, ως άνθρωπος των 175 εκατοστών, ένα λιγότερο από τον Μπαρέζι, είναι ένα γεμάτο ‘’ναι ρε φίλε!’’.

Είναι φανταστικό ότι ο Μπαρέζι κέρδισε ένα δικό του ράφι. Υπάρχουν άλλωστε πολλά ράφια που δεν τα φτάνεις από το 1.76 κι αυτό μπορώ πρώτος να το επιβεβαιώσω. Εκείνος έδωσε μία κι ανέβηκε πάνω. Πολύ πιο ψηλά από τον ισουψή Καναβάρο που εμφανίστηκε τα επόμενα χρόνια. Πάνω από τον Πουγιόλ του 1.78. Ήρθαν οι κοντοί να γεμίσουν τη βιβλιοθήκη και πιο ψηλά απ’ όλους ο Μπαρέζι. Το σκέφτομαι χιουμοριστικά, όμως ανάμεσα στις γραμμές υπάρχουν και κάποιες αλήθειες. Είναι δύσκολο ν΄ αμυνθείς από τέτοιο ύψος. Πρέπει πάντα το διάβασμα του παιχνιδιού να είναι άριστο ώστε να καλύπτεις οποιαδήποτε αδυναμία.

Ο Μπαρέζι, όσο τον έχω δει εκ των υστέρων, έδινε νέα υπόσταση στο ‘’άριστο’’. Ήταν πάντα εκεί. Δεν μάζευε απλά δύσκολες καταστάσεις. Δεν τις άφηνε να εκδηλωθούν ποτέ. Θυμάστε την περίφημη ατάκα του Πάολο Μαλντίνι; ‘’Όταν πέφτω για ένα τάκλιν, έχω ήδη κάνει ένα λάθος’’. Ο Μπαρέζι ο διαολεμένος, έκανε άραγε ποτέ λάθη; Γιατί η εικόνα στο γήπεδο συχνά ισχυριζόταν το αντίθετο. Είναι στα μάτια μου εκπληκτικό το γεγονός πως το πετύχαινε χωρίς ταυτόχρονα να πετά εκτός κάδρου τους επιθετικούς με το σώμα του, χωρίς η μάζα του να δίνει ένα έξτρα χέρι βοηθείας.

Πάνω απ’ όλα αντιλαμβάνομαι ότι είναι σπάνιο, όσο το ποδόσφαιρο βελτιστοποιείται. Οι αμυντικοί του σήμερα είναι γρήγοροι, ψηλοί και δυνατοί σχεδόν ολοκληρωτικά. Πλέον είναι οριακά ‘’απαγορευμένο’’ να παίζουν σε δίδυμο και να έχουν κυρίαρχο το ίδιο πόδι. Με απλά λόγια, σκέφτομαι πως μπορεί η εποχή να μην άφηνε ‘’τον Μπαρέζι να είναι ο Μπαρέζι’’, όσο κι αν οι κορυφαίοι πάντα θα έβρισκαν τον δρόμο τους. Είναι λοιπόν ενδεχομένως η ποδοσφαιρική του διαδρομή μία υπέροχη στιγμή στον -σωστό- χρόνο. Ένας μύθος δίκαιος.

Η δεύτερη τοποθέτηση ήρθε από τον Πάολο Μαλντίνι. ‘’Σήμερα έχω το ίδιο αίσθημα μ’ εκείνες τις φορές που, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούσες να είσαι στο γήπεδο δίπλα μας: Τι θα κάνουμε τώρα χωρίς τον αρχηγό μας;’’.

Έχω γράψει ξανά πως αν έπρεπε να ζωγραφίσω το Μιλάνο με τη μορφή ενός ανθρώπου, εκείνος θα ήταν είτε ο Κλαούντιο Αμπάντο είτε ο Πάολο Μαλντίνι. Η κλάση αμφότερων, το παρουσιαστικό , η κληρονομιά που κουβάλησε ο καθένας από τον πατέρα του στο εκάστοτε πεδίο ενασχόλησης και η απογείωση σε θρυλικά επίπεδα, στη στρατόσφαιρα, όσο τα πόδια και τα χέρια τους έμεναν ταπεινά στη Γη, όλα αυτά είναι η καλύτερη αποτύπωση του πώς έχω το Μιλάνο ως ατμόσφαιρα και σημείο έμπνευσης και δημιουργίας στο μυαλό μου.

Κι όμως ακόμη και ο μεγάλος Πάολο ακόμη και σήμερα επικαλείται ως Αρχηγό των Αρχηγών τον Φράνκο Μπαρέζι. Το παιδί που έπρεπε σύντομα να μεγαλώσει και να πάρει στα χέρια του την κατάσταση. Τον αδερφό που δεν έπαιξε για την Ίντερ όπως ο Μπέπε, μα έμελλε να γίνει για πάντα σημαία της Μίλαν, στις καλές ημέρες αλλά και τις δύσκολες. Τον άνθρωπο που, σύμφωνα με όλους τους ανθρώπους που μίλησαν από χθες για εκείνον, ήταν η επιτομή της υποδειγματικής ηγεσίας, πάντα με το ‘’παράδειγμα’’ πάνω από τα ίδια τα λόγια.

‘’Ο αρχηγός τους’’. Η καθολική, σχεδόν αυτόματη αντίδραση στο άκουσμα του ονόματος Φράνκο Μπαρέζι, όχι από τα χείλια του Χρυσικού και του Καρακάση, αλλά από εκείνα των Μαλντίνι, Αλμπερτίνι, Αμπροζίνι, Σάκι, Χούλιτ, Αντσελότι και μία λίστα μύθων που δεν έχει τελειωμό. Και κοιτάς τον αρχηγό τους και ήταν απλά μία ήρεμη, απλή, στωική μορφή. Οριακά ‘’every day human being’’ ή ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας αν συγκριθεί ως φιγούρα μ’ έναν Αμπάντο ή έναν Μαλντίνι.

Ένας ηγέτης που δέχθηκε χθες από 39 μέχρι χιλιάδες ευχαριστώ. Ένας αμυντικός που, σ’ έναν κόσμο που λατρεύει τους επιθετικούς πρωταγωνιστές, ίσως είδε από ψηλά, δεκαετίες μετά το ποδοσφαιρικό του αντίο και μόλις λίγες ώρες μετά τον θάνατό του, έστω και σε γειτονιές και χωριά της Ιταλίας, τη φανέλα με το #6 περήφανα κρεμασμένη σε μικρά μπαλκόνια. Δεν σας κρύβω πως όλα τα παραπάνω με γέμισαν με κάποιο δέος. Όσο οι ώρες περνούν, μοιάζει ο Φράνκο Μπαρέζι πραγματικά να ‘’ήταν εκείνος’’.

Η τρίτη και τελευταία τοποθέτηση ήρθε από τον Τζέρι Καρντινάλε, που αυτή τη στιγμή διαχειρίζεται την πορεία και τη γραμμή της Μίλαν ως ιδιοκτήτης. ‘’Σήμερα, η οικογένεια των ροσονέρι θρηνεί την απώλεια του σπουδαίου Φράνκο Μπαρέζι. Επί γενιές, ο Φράνκο ενσάρκωνε τις αξίες, τον χαρακτήρα και την αριστεία που χαρακτηρίζουν αυτόν τον σύλλογο’’.

Ξέρετε τι; Ισχύουν όλα αυτά που είπε ο Καρντινάλε. Ο Μπαρέζι όχι μόνο ενσάρκωνε, αλλά ήταν οι αξίες και ο χαρακτήρας της Μίλαν. Ήταν μέρος της φινέτσας, του σχεδίου, της επιμονής, της διεκδίκησης και τελικά της επιτυχίας. Δεν ήταν μόνος του η Μίλαν, ασφαλώς όχι, ήταν και η Μίλαν του Σάκι, και των Ολλανδών, και του Μαλντίνι, και του Καπέλο, και του Μπερλουσκόνι και του Γκαλιάνι αν πρέπει με το ζόρι να βάλουμε και την ιδιοκτησία στο τραπέζι, ήταν όμως σίγουρα και Η Μίλαν του Φράνκο Μπαρέζι.

Σήμερα μοιάζει να είναι απλά η Μίλαν του Καρντινάλε. Και αυτή η Μίλαν δεν έχει καμία σχέση με τις αξίες και τον χαρακτήρα που επικαλέστηκε ο ίδιος στο αντίο που αφιέρωσε στη Μεγάλη Σημαία των ροσονέρι. Δεν είναι ζήτημα παρελθοντολαγνείας. Άθελά του με έκανε να πω, και πιστεύω πως δεν είμαι μόνος μου σ’ αυτό, πως έχει δίκιο. Ήταν γίγαντας ο Μπαρέζι. Ήταν όλα αυτά που σε κάνουν ν’ αγαπάς το ποδόσφαιρο και κάποιους τους έκανε ν’ αγαπούν και τη Μίλαν παθολογικά. Κι αυτοί που τρέχουν πλέον τη Μίλαν δεν έχουν ιδέα πως να το πετύχουν αυτό. Μάλλον δεν θέλουν κιόλας. Δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα, όχι περισσότερο από δύο λεπτά και μία αποχαιρετιστήρια επιστολή που υποθετικά ενώνει εκείνους που φεύγουν με όσα έρχονται, το παρελθόν με το μέλλον, μα στην πραγματικότητα φανερώνει τη χαοτική απόσταση που έχει δημιουργηθεί.

Με την ελπίδα τα επόμενα χρόνια να δούμε μία Μίλαν ενός κάποιου Νέου Μπαρέζι, ή Μαλντίνι, ή όπως κι αν θέλει να είναι το όνομά του τέλος πάντων, πάνω και μακριά από έναν σύλλογο που μοιάζει να τον κουμαντάρουν τυχάρπαστοι, ένα αντίο στον τεράστιο Φράνκο Μπαρέζι. Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω τον χρόνο. Θα το έκανα ευχαρίστως (και) για εκείνον ώστε να καταφέρω να τον δω να μεγαλουργεί. Στωικά, από χαμηλά ύψη, ή όπως ο ίδιος τελικά επιθυμούσε.

Αντίο θρύλε.
Φράνκο Μπαρέζι (1960-2026).

Το τρίπτυχο Μαλντίνι - Λεονάρντο - Πίρλο έγινε σε ένα βράδυ Ρανιέρι και Μαντσίνι. Κι αν ο δεύτερος βαρεθεί ξανά, ή βρει απιθανικομμύρια σε άλλο μέρος του πλανήτη, ίσως ο Παππούς του Κάλτσιο αναλάβει και τον ρόλο του προπονητή. Στα λόγια γνωστής ελληνικής ταινίας, αγαπημένης του ελληνικού ίντερνετ,

"Κανονικά αυτόν τον άνθρωπο θα πρέπει να τον κηρύξουν Άγιο".

Μόλις τρεις ημέρες μετά, ούτε Πίρλο έχουμε στην Εθνική Ιταλίας, ούτε Μαλντίνι ούτε Λεονάρντο. Το Σμπαλιάτο θα σηκώσει το κόκκινο τηλέφωνο αν μας ψάχνουν. Είμαστε διαθέσιμοι. Διευθυντές, προπονητές, whatever works. Με τη ''λογική'' που λειτουργούν εκείνοι άλλωστε, γιατί όχι;;

Εμπρός, Αντρέα.