Lief & Leed

“Een blijvertje”

Ik dacht dat het wel zou weggaan!
But then it hit me... dit gaat niet over of me plots geen parten meer spelen, mijn rouw is een blijvertje!

Mijn hoofd ontplofte, het was paniek alom, dat trek ik niet... tot het moment er iets veranderde, ik meer en meer ging beseffen dat het niet enkel ging om mijn verlies, maar om de liefde die daarmee gepaard ging. En dat die ook bleef, zelfs mee evolueerde en zo de pijn gaandeweg begon te verzachten.

Verlies kan je op je grondvesten laten daveren en schudt al je zekerheden plots als een rammelaar door elkaar... het lijkt onmogelijk te herstellen want alles is verandert.
En net daarin zit je rustpunt, je veilige haven voor even, want ALLES verandert... ook rouw.
Het KAN samen gaan, geluk en rouw, het ZAL samen gaan, als je er durft naar kijken. Ik wens het je toe, die beweging van hard naar minder hard, naar zacht(er), en sta met liefde naast je in de weg ernaartoe. Liefs, Lies

“Morgen is een nieuwe dag…”

Wanneer elke dag een worsteling wordt, verlies je dagen donker kleurt en je je er telkens weer doorheen sleurt, kom je er niet met zulke slogans…

Wanneer je je in die diepere lagen van je rouwproces beweegt, heb je nood aan andere dingen.
Begrip, oordeelvrij luisteren, praktische hulp en ruimte om zelf op zoek te gaan én te bepalen wat jij nodig hebt. Zachtheid, in de dingen die je doet en de mensen die je omringen. Een eigen tempo, een eigen rouwproces en een basis om op te kunnen terugvallen.

Gun jezelf die ruimte, om te voelen en te zoeken. Schrijf het neer, geef woorden aan je verdriet en creëer een zo warm mogelijke cocon, om te schuilen en eventueel uit te huilen.
Ben je op zoek, maar weet je niet meer hoe of wat… dan ben ik er om je te ondersteunen. In die zoektocht, doorheen het donker van je rouw en als donsje tegen de kou ✨💛

“Met of zonder vonkje?”

Ik heb ze heel vaak gekregen, de meest gestelde en tegelijk meest ontweken vraag: “Hoe gaat het?”.
Niet onlogisch, maar over het antwoord heb ook ik heel vaak moeten nadenken. Ben ik eerlijk of net niet, gaan mensen me wel begrijpen of veroordelen, want wie zit er te wachten op dat “doodeerlijke” antwoord? De realiteit toont namelijk veel meer dan een simpele “ca va”, maar net een vat VOL emoties…Eentje waarin boosheid afgewisseld wordt door dankbaarheid, pijn soms plots plaats maakt voor opluchting om al snel weer te worden ingeruild door schuldgevoel. Verdriet, eindeloos veel verdriet die vergezeld wordt door angst, eenzaamheid en wanhoop. En zo gaat het wel even door!

Het is veel… en bij momenten té veel. De vonkjes schieten dan als het ware in het rond en ik vraag me af of en wanneer mijn vaatje vuur zou vatten.
“Zou dat erg zijn?” flitst er door mijn hoofd… Wanneer het er even allemaal uitkomt en de boel ontploft?
Neen, besluit ik!
Want ik weet dat door te luisteren, het te voelen en te omarmen er ruimte komt. Ruimte in mijn hoofd, mijn lijf en mijn hart… daar waar ik liefheb, daar waar ik mis, daar waar ik rouw 💛
Dus vraag ik me af: Wat is jouw eerlijke antwoord, op deze vraag?

“Do you care?”

Zelfzorg = zelfliefde en écht het begin van alles!
Makkelijker gezegd dan gedaan, dat zeker… en dat weet ik uit ervaring. Maar net daarom zeg ik het ook met heel veel overtuiging én uit (zelf)liefde.

Gun jezelf om ernaar te leren kijken, naar je noden én beperkende overtuigingen. Want hoewel ze eerst ontzettend confronteren, leer je ze gaandeweg ook écht waarderen! Niet van 0 naar 100 of zwart-wit, maar op jouw tempo, haalbaar en een zachte rit.

“Ben je bang voor verlies of sinds verlies?”

Angst voor het onbekende, voor de toekomst, voor onzekerheid en eenzaamheid. Angst voor een leven vol verdriet en dat onmogelijk kunnen volhouden.

Angst is een échte, zwaar onderschatte emotie… Eentje die je leven kan overnemen nog voor je het in de gaten krijgt. Vaak een reactie op het wegvallen van al je zekerheden en vanzelfsprekendheden. Een drang naar veiligheid en enige vorm van controle, die niet geeft wat je nodig hebt maar net je angst in stand houdt. Niet voor -of achteruit, maar stil… want dat is toch wat je wil?

Zo normaal, logisch en natuurlijk vind ik het, na verlies. Teruggrijpen naar datgene wat er wel nog is en dat vooral willen vasthouden!
Krampachtig, bang en in paniek, want dat is hoe je je voelt.
Je angst leren begrijpen, snappen vanwaar hij komt en wat er nodig is… daarin zit het ‘m.
Voel wat je mist, nadat het je ontnomen werd… en leer tegelijkertijd zien hoe het hetzelfde doet met je herstel.
Want hoezeer angst lijkt te beschermen, het remt je vooral af en weerhoudt je van een andere richting. Eentje die je mág nemen, hoort te nemen, in rust en een écht gevoel van veiligheid.
Niet makkelijk, eenzaam op vele momenten en toch die eerste stap, richting onbekend, maar zéker niet onbemind. 💛✨

“Rouw is liefde”

Verlies en het effect op wie we zijn, hoe we naar het leven kijken en hoe we erin staan… we onderschatten het massaal. Tot dat moment, waarop het je leven binnenwalst en álles verandert. Onzekerheid en angst nemen over, verdriet wordt de ondertoon en al die tijd probeer je boven water te blijven, al ga je gevoelsmatig keer op keer onder.

Je kent ‘m wel, die uitspraak van “Je weet pas wat het is als…”. En daar zit heel veel waarheid in. Al vind je het begrip, de troost en de rust die je zo zoekt, niet enkel daar waar verlies z’n sporen naliet. We zoeken massaal naar verbinding, empathie en mensen die oordeelvrij naast je staan. Mensen die je het gevoel geven te kunnen wachten, te zullen wachten en er te zijn.

En vooraleer dat stemmetje in je hoofd nu overneemt en zegt: “Heb ik niet”, maak dan zachtjes deze beweging. Durf je aangeven hoe je je voelt en wat je nodig hebt van iemand? Durf je je masker te laten zakken en te laten zien hoe verdriet je zicht vertroebelt? Durf je uit dat hoofd van controle en normen te zakken, tot daar waar je voelt hoe het leven je laat wankelen?

Ik wens het je toe, raad het je aan… om je kwetsbaarheid graag te gaan zien. Niet omdat het makkelijk is, wel omdat het hel(p)end is en álles verandert. Jouw blik, de verbinding met anderen en je rouw. Want die wordt écht een stuk minder rauw wanneer je beseft dat het enkel hierom gaat: “Ik rouw van jou “

“Reality Check”
We zijn het niet gewend om te rouwen, vinden het ongemakkelijk om iemand in verdriet te zien, laat staan te praten over de pijn die je voelt bij verlies. Een snelle oplossing, handleiding of advies, genieten eerder onze voorkeur.

Verlies en de rouw die daarmee gepaard gaat kan je niet zomaar even “oplossen”, daarvoor bestaat geen magische truck. Je kan proberen het te negeren, weg te duwen als het ware... maar waarom eigenlijk? Omdat het pijn doet? Omdat je geen blijf weet met jezelf en je toekomst plots onzeker wordt?
Het hoort bij ons leven en mens-zijn... om gepassioneerd te zijn, lief te hebben en te streven naar geluk, maar ook om te missen, bang te zijn en te rouwen. Niet op een manier die we zelf bepalen of reguleren, niet op een moment dat we zelf uitkiezen of plannen en dus ook niet volgens een vast stappenplan met quick fix achter de hand.

Tracht niet continu om je ertegen te verzetten, niet te willen voelen of rouw te zien als iets slechts... het is “doodnormaal”!
Dus leef, beleef, rouw en heb lief! Er is niks mis met jou of je rouw 💛

“Hey, what did you expect?”

We kennen het niet, groeien er niet mee op en komen er tóch allemaal mee in aanraking : Verlies.
De cascade aan emotionele tsunami’s, lichamelijke klachten en onbekende inzichten is dan ook verschrikkelijk! Want we kunnen ze noch tegenhouden noch vergelijken… en toch.

Wanneer je verlies en het daarbijbehorende rouwproces leert kennen verandert dat alles!
Je verwachtingen, je zelfoordeel, het beeld van die-of datgene wat je verloor en je hele toekomst!
En natuurlijk kan je je niet zomaar even “voorbereiden” op potentiële verliezen, maar je onderschat ENORM de kracht en waarde op het moment dat het je overkomt, wanneer je jezelf blijft vertellen dat anderen je niet kunnen helpen!

Geen quick fixes… wel inzicht, begrip, een veilige plek en die ontzettend deugddoende (h)erkenning van je verdriet.
Het wordt je enige vangnet!

There’s no way back… maar de rit zelf kan je mee bepalen! 💛✨

Voel je dat dit je prikkelt of dat je hier iets mee wil?
Vraag dan nu je gratis kennismakingsgesprek aan via www.liefenleed.be of DM
‘Cause you’re worth it!

“Ik ga op reis en ik neem mee…”

Op reis gaan na verlies, het is geen evidentie. De vragen en obstakels die ik daarover krijg zijn daar een duidelijk bewijs van!

“Is het wel gepast?”
“Wat zullen de mensen wel denken!”
“Het roept teveel herinneringen op.”
“Wat als ik daar overspoeld word door verdriet?”
“Dan lijkt het alsof ik er niet meer aan denk!”

Het zijn enkele voorbeelden van hardnekkige overtuigingen die je kunnen weerhouden om na verlies weer mooie momenten, zoals reizen, te ervaren.
De clue zit niet in de antwoorden op je vragen, maar in de achterliggende emotie. Het gemis dat concreter wordt, het niet kunnen delen van je reisverhalen, de angst om het alleen te moeten doen of jaloezie, verdriet en boosheid bij het zien van “perfecte” koppels of gezinsplaatjes,…

Emoties waarvan we geleerd hebben dat ze lelijk zijn. Maar is dat ook echt zo? Die emoties zijn de jouwe en zijn hélemaal niet vreemd na verlies! Ze horen bij een normaal en gezond rouwproces en nemen zachtere vormen aan wanneer jij ze kan zien als een reflectie van je gemis en verdriet. Want dat zijn ze! Een weerspiegeling van de liefde die er is, maar waar je geen plek meer voor vindt.

Plan dus die reis, gun jezelf iets nieuws om naar uit te kijken. Het zal NOOIT afbreuk doen aan je gemis en je liefde, maar kan je daarentegen wat lucht, inzicht en zelfliefde schenken.
Je gaat op reis… en neemt je rouw mee. En dat is echt ok!